เรื่องสั้น : กรรไกรสีแดงและคำขอโทษ
ฉันไม่ได้กำลัง 'จะตาย'...
...
...แต่ฉันกำลัง 'อยากจะตาย' 
"...'คำขอโทษ' อย่างเดียวอาจไม่พอ...
...อาจต้อง 'หายไปด้วย' น่าจะดีกว่า"

ความคิดบ้า ๆ เริ่มกลับมาอีกครั้ง... รวมถึงความหวาดกลัวต่าง ๆ นานา

"ความสิ้นหวัง" ได้กลับมาเยือนอีกครั้ง หลังจากที่หายไปจากชีวิตเสียตั้งนาน...

ฉันคิดอยู่ตั้งนานว่าจะทำยังไงต่อไป? จะจัดการกับสภาพตัวเองตอนนี้ยังไง?...

มันเป็นเวลาเกือบ 2 อาทิตย์แล้ว ที่ฉันได้กลับเข้าสู่วังวนแห่งห้วงน้ำที่โศกเศร้าอีกครั้ง...

สิ่งที่ฉันทำได้ในตอนนี้... คือการอยู่ให้ห่างผู้คนมากที่สุด เพื่อไม่ให้เป็นตัวน่ารำคาญ หรือไปทำตัวให้คนอื่นหงุดหงิดใส่ใครอีก มันเป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับฉันในการหลบเลี่ยงความผูกพัน หรือความสัมพันธ์ใด ๆ ก็ตาม...

...และแน่นอนว่าฉันกลัวที่จะเล่าให้ใครฟังเช่นกัน...

ความสับสนต่าง ๆ นานาภายในใจตัวเอง... ฉันยังจัดการมันไม่ได้เลยด้วยซ้ำ มีหรือที่คนอื่นจะเข้าใจฉันจริง ๆ ?

ฉันนอนร้องไห้ในห้องเพียงลำพัง... หากแต่เสียงที่ดังที่สุดภายในห้องที่มืดมิด คือเสียงพัดลมที่หมุนไปเรื่อย ๆ อย่างช้า ๆ... เหมือนกับเวลาที่ผ่านไปอย่างช้า ๆ กว่าจะถึงเช้าวันรุ่งขึ้น

ฉันร้องไห้พลางเหลือบมองไปที่กรรไกรสีแดงบนโต๊ะทำงาน... แล้วคิด

"หากความตายคืออิสระที่แท้จริง... อิสระที่ใคร ๆ ต่างปรารถนาแล้วนั้น... เหตุใดผู้คนยังคงกลัวความตายกันเหมือนเดิมล่ะ? เหตุใดผู้คนถึงเลือกการมีชีวิตอยู่ต่อไปแทนที่จะเลือกความตายเพื่อการมีอิสระที่แท้จริงของตนเอง?..."

ฉันนอนร้องไห้บนพื้นที่เย็นเฉียบ... พลางกำกรรไกรสีแดงไว้ในมือแน่น

...

"ขอโทษนะ... ที่ทำตัวน่ารำคาญ... ที่ทำตัวน่าหงุดหงิด..."

...

"ขอโทษนะ... ที่ยังเข้มแข็งไม่พอ... ที่ยังอ่อนแอเกินไป..."

...

ฉันนอนร้องไห้พลางกำกรรไกรสีแดงไว้แน่น... และภาวนา

...

"ขอให้ลืมเรื่องทุกอย่าง... เหมือนที่รอยแผลใช้เวลาจางหายไป..." 

...

น้ำตาค่อย ๆ ไหลริน... พร้อม ๆ กับเลือดสีแดงสด...

ลมหายใจค่อย ๆ แผ่วลง...

...

"อิสระที่แลกมากับความตาย... คือการหลุดพ้นที่แท้จริงงั้นหรือ?..."

...

(End.) 




   
SHARE
Writer
Midnight_Cat
Always in rain.
นึกอะไรออกก็พิมพ์ได้เรื่อย ๆ เก่งพิมพ์มากกว่าพูด

Comments