Birthday
วันนี้คือวันที่คุณเกิด เมื่อ 24 ปีที่แล้ว

ตอนเช้าต่างคนต่างไปทำภารกิจของตัวเอง ซึ่งในส่วนของผมนั้น คือการเข้าไปทำสถิติงานวิจัย แล้วคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษางานวิจัย

ผมเกิดเรื่องพีคตั้งแต่เช้า

นั่นทำให้ระยะเวลาการทำงานของผมยืดยาวออกไป กลายเป็นคุณที่ต้องมานั่งรอผมแทนที่ชั้นล่างของตึกเรียน

ผมแบกตุ๊กตาหมาชิบะที่ซื้อมาเมื่อวาน ส่วนสูงที่เกือบเท่าครึ่งหนึ่งของผมทำให้ผมต้องกอดเอาไว้ และแน่นอน ผมเดินทางโดยรถเมล์ในยามเช้าก็ต้องกอดมันขึ้นมาด้วย

แม้จะลำบากเล็กน้อย แต่ผมก็รู้สึกวาบหวิวในใจ

เพื่อนของผมทักว่า ทำไมซื้อตุ๊กตาให้ ผู้ชายไม่ชอบหรอก (หัวเราะ) นั่นทำให้ผมเสียความมั่นใจไปเกือบ 75% หลังจากถามความเห็นหลายคนแล้ว คนส่วนใหญ่บอกว่า ซื้อตุ๊กตาให้ใครในของขวัญวันเกิดก็เหมือนแฟนกันแล้ว

นั่นสิ

แต่สถานะระหว่างผมกับคุณยังคงคลุมเครือ แม้การกระทำของทั้งสองฝ่ายจะดูเกินกว่านั้น

ผมเจอคุณที่เชิงบันได

ผมมองข้อเท้าของคุณด้วยความเขินอาย ก่อนจะยื่นถุงตุ๊กตาหมาชิบะให้ พร้อมกับเอ่ย Happy birthday

จริงๆผมไม่กล้าสบตาคุณ

ผมทั้งเขินอาย และหวาดกลัวว่าคุณจะไม่ชอบ

ซึ่งคุณก็ดูจะชอบมัน

พวกเราตั้งชื่อว่า "ว่าน" มาจาก ワンワン (Wan-wan) ซึ่งเป็นการเลียนเสียงของสุนัข เหมือนกับ โฮ่ง ในภาษาไทย

สรุปแผนที่จะดู Thor ก็ล่มไม่เป็นท่า เพราะผมเสร็จงานช้า พวกเราเลยตัดสินใจไปซ่อมหน้าจอมือถือของคุณที่ทำตกแล้วร้าวเป็นเสี่ยง (หัวเราะ) ระหว่างรอ พวกเราเดินทางไปดูร้าน Animate และ ไมโครโฟนอัดเสียง

คุณจับมือผมไม่ปล่อย

ระหว่างนั้น ผมที่ไม่ได้ทานข้าวเที่ยงก็หน้ามืด เราเลยแวะเข้าร้านพิซซ่า ส่วนคุณก็นั่งดูผมกิน

ผมรู้สึกผิดนิดหน่อย ทั้งที่เป็นวันเกิดคุณแท้ๆ

ผมเอนตัวลงซบไหล่ข้างขวาของคุณอย่างเหนื่อยล้า กลิ่นหอมอ่อนๆของคุณทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด

ก่อนผมจะรู้สึกถึงผมของคุณที่เอนลงบนหัวผม เราใกล้กันมาก แต่ผมกลับเหนื่อยเกินกว่าจะคิดอะไรได้ ผมปล่อยให้ตัวเองทำตามใจของตัวเองอีกครั้ง

แล้วเวลาก็ผ่านไป

ระหว่างนั้นพวกเราคุยกันเรื่องความสัมพันธ์ ซึ่งต่างฝ่ายต่างคิดว่าต้องดูกันไปยาวๆ ผมเข้าใจ เพราะคุณเองก็ไม่ใช่อายุน้อยๆแล้ว ส่วนผมก็เจออะไรมามากเกินกว่าจะเปิดรับใครเข้ามาใหม่ง่ายๆอีก

แล้วคุณก็ยิ้มออกมา

เหมือนทุกครั้ง

หลังจากนั้นก็ไปดูมือถือคุณที่ซ่อม ปรากฏว่ามันไม่เหมือนเก่า ไม่สามารถปัดเลื่อนซ้าย-ขวาได้ ทำให้ต้องรอร้านเปลี่ยนอีกรอบ ส่วนคุณเสนอให้ผมไปซื้อยาที่โอสถศาลา

พวกเราคุยเล่นกันระหว่างทาง ผมเจอเพื่อนสองคนเดินผ่านไป พวกเราทักทายกันพอเป็นพิธี

หลังจากกลับมานั่งรอร้านหน้าจอมือถือ สุดท้ายแล้ว ไม่สามารถซ่อมส่วนนั้นได้ ทำให้ร้านต้องคืนเงินค่าหน้าจอมา

ถ้าเป็นผม ผมคงเครียดจนทำอะไรไม่ถูกไปแล้ว

แต่คคุณกลับยิ้ม แล้วพูดอีกมุมมองหนึ่งออกมา "อย่างน้อยหน้าจอก็ไม่แตกมาทิ่มหูตอนคุยโทรศัพท์ก็ใช้ได้แล้ว"

ผมอึ้งนิดหน่อย

แล้วผมก็รู้สึกว่า คนนี้แหละที่จะมาทำให้ชีวิตของผมพบกับแสงสว่าง เช่นเดียวกับรอยยิ้มที่แต่งแต้มบนใบหน้าที่อ่อนกว่าวัย

คุณพาผมไปซื้อขนมให้กับคุณแม่ของคุณ ก่อนจะเดินกลับมาส่ง

ระหว่างทาง ผมครุ่นคิดเรื่องบางเรื่องเรื่อยเปื่อย พร้อมสวนกับกลุ่มนักศึกษาชายจำนวนมาก

ทีแรกผมไม่คิดอะไร จนกระทั่งคุณสอดมือเข้ามาจับต้นแขนของผมเท่านั้นแหละ

ผมรับรู้ได้ในทันที ก่อนจะหันไปแซวเขา

จริงๆแล้ว สถานะเราในตอนนี้จะใช้คำนั้นก็คงไม่แปลกแล้วหล่ะ

ผมบอกลาคุณที่เดิมที่คุณมาส่งประจำ

หลังจากผมหันหลังกลับ ผมนึกบางอย่างขึ้นมาได้

Happy birthday อีกรอบนะคะ

ผมกลับไปเอ่ยคำสั้นๆ ก่อนเดินลงสะพานลอยไป
SHARE
Written in this book
Soft cake between us
Since October 2nd, 2017
Writer
Asharch
Marionette
🌱 1996, I'm just a little ash in this dirty world

Comments