Over his shoulder
20.11.2017

วันนี้เราเจอกันอีกครั้ง

ผมที่เรียนครึ่งวัน นั่งทำวิจัยต่อในตอนเที่ยง แม้ผลของยาจจะทำให้ผมไม่อยากอาหาร ซ้ำร้ายยังทำให้ท้องของผมปั่นป่วนจนอยากอาเจียน

วันนี้ผมดีขึ้น ถ้าเทียบกับเมื่อวาน ที่ผลข้างเคียงของยาทำชีวิตพินาศ จากการลงชุมชน กลายเป็นให้ชุมชนดูแลเสียได้ แบบที่คุณพูดไว้ (หัวเราะ)

หลังจากที่ผมทำวิจัยเสร็จ ผมพบว่าผมมีเวลาว่างระดับหนึ่ง และคุณเองก็ยังไม่เลิกงาน ผมจึงตัดสินใจนั่งเล่นที่คณะสักพัก ก่อนเดินทางไปพบคุณแถวศูนย์วัฒนธรรมแห่งชาติ

ผมเดินเข้าตึกหรูแห่งหนึ่ง แล้วแลกบัตรด้วยความประหม่า ก่อนขึ้นลิฟท์ไปยังชั้น 22

แต่ผมเข้าไม่ได้..

หลังจากยืนอยู่หน้าลิฟท์สักพัก เพื่อคิดว่าควรจะรบกวนคุณไหม หรือหาทางเข้าทางอื่นดี ในที่สุดผมตัดสินใจหมุนเบอร์โทรหาคุณ

คุณยังไม่เสร็จงาน และให้ผมลงไปรอข้างล่างดีกว่า

ซึ่งก็เป็นตามนั้น ด้านล่างมีเก้าอี้นั่ง

ผมนั่งรอคุณต่อจนฝนหยุดตก เป็นระยะเวลานานระดับหนึ่งจนผมคิดว่า เลิกงานก็เลทแล้ว เหนื่อยก็เหนื่อย ทำงานแทบไม่ได้พัก แล้วยังต้องมาพบผมอีกหรอ และวินาทีนั้นผมรู้สึกผิดขึ้นมาในจิตใจ

แต่แล้วคุณก็มาด้วยท่าทีสดใสเหมือนทุกวัน แม้จะมีสีหน้าปนความเหนื่อยล้าบ้าง แต่ผมก็รู้สึกว่าคุณยังคงสดใสอยู่ดี ถ้าเทียบกับคนหม่นอย่างผม

พวกเราบังเอิญใส่ชุดสีเดียวกัน นั่นคือแดงโกเมน คุณมีแถบเส้นสีขาวที่แขนเสื้อ ส่วนผมมีตัวอักษรสีขาว คุณเอ่ยปากแซวว่าเป็นเสื้อคู่

พวกเราเดินไปเอสพานาดรัชดาภิเษก ภายใต้ร่มพับเล็กๆของผม กับสายฝนโปรยปรายบนท้องฟ้าสีน้ำเงินหม่น

ผมเริ่มคุ้นชินกับการจับมือ ผมไม่ต้องงอมือมากนัก ส่วนคุณเองก็ไม่ต้องเหยียดแขนจนสุดเหมือนทุกครั้ง ราวกับเริ่มมีจุดที่ลงตัวมากขึ้น นิ้วโป้งคุณที่กุมมือผมลูบผ่านข้อนิ้วของผมอย่างแผ่วเบา และเชื่องช้าเหมือนทุกครั้ง

ผมชอบ

พวกเราตัดสินใจเข้าร้านมานีมีหม้อ แทนการดูหนังเรื่อง Thor ragnarok เพราะผมกลับดึกไม่ได้ พวกเราผลัดกันคุยเรื่องเรื่อยเปื่อย ในขณะที่ฝนด้านนอกเทสาดลงมาจนผืนฟ้าสีดำเกิดฝ้าขาว

หลังจากทานเสร็จ คุณพาผมไปตลาดรถไฟ เนื่องจากฝนที่เพิ่งหยุดตกได้ไม่นาน ทำให้ร้านค้าจำนวนมากยังไม่เปิด สุดท้ายพวกเราก็เดินกลับไปที่รถไฟฟ้าใต้ดินเตรียมกลับบ้าน

คุณหยิกแก้มผมเป็นครั้งแรก

คุณลงสถานีสีลม ส่วนผมลงหัวลำโพง คุณจึงให้ผมนั่งแทนคุณที่ปวดหลัง

ผมนั่งลง ส่วนคุณยืนด้านหน้า ส่งมือมาให้ผมจับ

และผมก็จับ พร้อมกับจิ้มเส้นเลือดดำที่ปูดบนหลังมือคุณ

ผ่านไปไม่กี่สถานี คนที่นั่งด้านข้างลงจากรถไป ทำให้มีที่นั่งว่าง คุณจึงมานั่งด้วยข้างๆ

เราจับมือกันตลอดทาง

ก่อนคุณจะบอกให้ผมซบไหล่ของคุณ

ผมตกใจเล็กน้อย ด้วยความคิดว่า 'มันจะดีหรอ' ก่อนจะทิ้งศีรษะลงบนไหล่ซ้ายของคุณ แม้เพียงเวลาแสนสั้น เพราะครั้งแรก ความประหม่า และสถานะของเราที่ยังไม่ชัดเจนเท่าไรนัก

แต่วินาทีนั้น คิดเพียงแค่คิดว่า ทำตามใจตัวเองสักครั้งบ้างก็ดี

เมื่อถึงสีลม คุณแสดงสีหน้าเสียดายออกมาเล็กน้อย ก่อนพวกเราจะบอกลากัน

คุณได้สร้างอัลบั้มรวบรวมรูปภาพระหว่างเราที่ไปเจอกันแต่ละครั้งไว้ คุณบอกว่ากันมันหาย นั่นทำให้ผมรู้สึกดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้

ผมบอกกับตัวเอง

ผมว่าผมเริ่มถลำลึกขึ้นแล้วหล่ะ

กับรอยยิ้มของคุณ

SHARE
Written in this book
Soft cake between us
Since October 2nd, 2017
Writer
Asharch
Marionette
🌱 1996, I'm just a little ash in this dirty world

Comments