เพิ่งยอมรับความจริงที่ว่า "เรามันโง่" ได้ รู้สึกดีและขอบคุณจริงๆ
     ตั้งนานมาแล้วที่เวลาเรียนจนกระทั่งเวลาทำงาน เคยโดนบ่นตลอดว่าช้า ไม่ทันคนอื่น ไหวพริบไม่มี สติปัญญาใช้ไม่เป็น ไม่รูจักคิด  เคยนึกโกรธคนเหล่านั้นแล้วก็พยายามผลักดันตัวเองเพื่อที่จะเอาชนะคนเหล่านั้น
     ไม่อ่ะ ไม่เคยชนะ ยิ่งแข่งยิ่งแพ้ นี่ก็ไม่รู้คำตอบที่แน่ชัด รู้สึกเหมือนโดนดูถูกเหยียดหยาม จนเท่าทุกวันนี้เหมือนเราพยายามจะทำทุกๆอย่างด้วยตัวเองทั้งหมดและไม่เคยเรียกร้องความช่วยเหลือจากใครทั้งสิ้น อย่างมากก็เพื่อนสนิท แล้วก็พ่อแม่
     จนมาวันนี้ เราโดนพ่อตำหนิ ช่วงนี้เราโดนตำหนิทุกวัน เราเคยโกรธพ่อ เรารู้สึกแค้นพ่อของเรา เราอยากเอาชนะ ใช่พ่อเราเป็นคนฉลาด เรารู้สึกเหมือนโดนเอาตีนลูบหน้าทุกครั้งที่โดนพ่อตำหนิ เราอยากเอาชนะพ่อ แต่ก็ไม่เคยทำได้ แต่ในวันนี้ เป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างมาก จู่ๆก็คิดขึ้นมาได้ แล้วยอมรับว่า นั่นสินะ ที่พ่อเราพูดมันจริงนี่หว่า เราเองก็ผิดแล้วก็ซื่อบื้อจริงๆด้วย ใช่แล้ว นี่มันไม่ใช่ความผิดพลาด มันไม่ใช่การดูถูก พ่อกำลังสอนให้เราเรียนรู้ แม้ว่าสติปัญญาที่ได้มาตั้งแต่เกิดอาจจะน้อยและเรียนรู้ได้ช้า แต่เราก็เป็นคนที่มีคุณภาพกว่านี้ได้นะ รู้สึกโล่งใจยังไงก็ไม่รู้ เหมือนยกภูกเขาลูกใหญ่ลูกหนึ่งออกจากหลังไปได้เลย เพราะไม่ต้องโกรธต้องเกลียดและไม่ต้องแข่งอีกแล้ว คนเราจะเก่งได้ถ้าหากไม่ใช่คนฉลาดแล้ว แต่เราก็อาจจะต้องเหนื่อยหน่อย ต้องเหนื่อยให้มากกว่าคนอื่น ถ้าอยากเก่ง อยากเติบโต ต้องขยันให้มากยิ่งกว่า ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันที่ดีเหลือเกิน อยากจจะขอบคุณ ขอบคุณอะไรดีอ่ะ ไม่รู้สิ ไม่รู้จะขอบคุณใคร ขอบคุณที่ทำให้ตัวเราคิดได้ ดีใจจริงๆ  วันหนึ่งเราเป็นได้แน่ๆคนเก่งคนฉลาด แต่เราต้องแลกด้วยความพยายามที่มากกว่าคนอื่นหน่อย สู้หน่อยนะตัวเรา
SHARE

Comments