เมื่อเราอายุเยอะ ก็ต้องเจอกับสิ่งที่มันเป็นจริง
คือตั้งหัวข้อ อาจจะงงๆกันนิดหน่อย คือน้องชายผมเพิ่งตรวจพบมะเร็งต่อมน้ำเหลือง(Lymphoma) ทุกคนในบ้านสติแตกละ ยิ่งกว่าคนป่วยอีก ผมก็บอกอย่าเครียด อย่าโดมิโน่เอฟเฟคอารมณ์สิ 

แต่ในใจลึก ๆ เพื่อนเก้งกวางผมเสียไปห้าคนละ หัวใจวายสอง ปอดติดเชื้อหนึ่ง มะเร็งกระดูกหนึ่ง อีกคนลืม แต่ไม่ได้ไปงานเพื่อน (ไม่ได้สนิทกันมากแต่รู้จักกัน)
เลยแบบเฮ้ย เกิดอะไรขึ้น ก็เริ่มปลงๆกับชีวิตละครับ เกิดมาก็ตายไป แต่อยากทำอะไรให้กับครอบครัวและโลกนี้มากกว่านี้ น้องผมก็บอกถ้ามันตายนะงั้นงี้บลาๆแม่ก็เริ่มละ เริ่มหนัก เรื่องในนำออกหมด จนผมก็หัวเสีย คือแกเล่าละเอียดมาก เหมือนดูหนังเรื่องเดินสิบกว่ารอบ

ผมเชื่อมั่นว่าน้องผมมันไม่เป็นอะไรแน่นอน มันต้องหาย รับคีโมไปละ  แต่ผมว่าคนรอบข้างจะไปทำให้มันใจแผ่วหรือเปล่า ไปยัดเหยียดต้องทำตัวแบบนั้นแบบนี้ (ฟังเค้ามา) มันไม่เหมือนกันเด้ออ  ผมละหัวเสีย

นึกถึงตอนตัวเองแอดมิทสองอาทิตย์ขึ้นเขียง อ้างว้างอยูคนเดียว มีก็แต่เพื่อนร่วมวอร์ดนั่นละ  
SHARE
Writer
kippoth33
self employee
ขี้เมา ซกมก ปากหมา เป็นเกย์ โง่กระบือ

Comments