นักเดินทางกับวงโคจร

เธอเชื่อเรื่องของวงโคจรมั้ย? 

เรารู้จักกันมานาน ก่อนจะขยับความสัมพันธ์เพื่อความสะดวกใจในการดูแลกันมากขึ้นอีกหน่อย

แต่ทว่าเราทั้งคู่ในตอนนั้นเป็นแค่นักท่องเที่ยวที่เพิ่งเริ่มออกเผชิญโลกกว้าง

ขาดการเตรียมการ

ไม่มีแผนที่ ไม่มีเข็มทิศ ไม่มีจุดหมายปลายทาง ไม่มีเสบียง ไม่มีเสื้อผ้าอุ่นๆ 

เราเดินไปเรื่อยๆด้วยความสุข แต่เมื่อเราเหนื่อยล้า กลับไม่มีน้ำดื่มดีๆสักหยดเพื่อที่จะใช้ประทังชีวิต

.
.
.

เราเดินด้วยกันเรื่อยมา จนพบเพียงแต่ทางตันที่เหลืออยู่

เธอถอดใจไปแล้วตั้งไม่รู้กี่รอบ เธอบอกฉันว่าเราควรจะหยุดเดินทางกันเพียงเท่านี้

'ไม่!' ฉันบอกกับเธออย่างนั้น

เป็นฉันเองที่ดึงดัน จนสุดท้ายที่ฉันพบว่าสิ่งที่ทำให้ฉันเหนื่อยที่สุดในการเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่การที่เราเดินไปเจอแต่ทางตัน 

แต่เป็นเธอ คนที่ออกเดินทางมาพร้อมกับฉัน... แต่ทำไม...?

ทำไมเธอถึงไม่เคยหยุดรอฉันเลย?


ฉันตัดสินใจที่จะจบทริปการท่องเที่ยวของเราไว้แค่นั้น

ไม่มีใครรู้ว่าการเดินทางครั้งนั้นฝากบาดแผลไว้กับเราสองคนมากเท่าไหร่

ทั้งฉันและเธอสะบักสะบอมไม่ต่างกัน

หลังจากที่เธอยื่นตั๋วเครื่องบินให้ฉัน พร้อมกับการเสนอทริปครั้งใหม่ ในครั้งแรกฉันดีใจ ...ดีใจจนแทบจะหยิบตั๋วเครื่องบินใบนั้นมากอดเอาไว้

แต่ถึงอย่างนั้น ตัวฉันที่ไม่อาจลืมบาดแผลที่เกิดขึ้นได้ จึงไม่อาจรับความหวังดีหรือสิ่งใดๆ จากเธอได้อีก

เราไม่เจอกันอีกตั้งแต่วันนั้น

ไม่นานเธอก็เริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่...

เธอส่งจดหมายมาหาฉันเป็นระยะ 

เธอเล่าถึงสถานที่แห่งใหม่ที่เธอได้ไปพบเจอ ทั้งความสุข ความทุกข์ การรับมือของเธอกับสิ่งเหล่านั้น 


ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นทำให้มุมมองของเธอเปลี่ยนไป

ฉันคิดว่าเธอเปลี่ยนไปจริงๆ นะ

เธอในตอนนี้ที่โตขึ้น และมีความเตรียมพร้อมในการเดินทางมากกว่าครั้งแรกมันทำให้ฉันรู้สึกอิจฉาผู้ร่วมเดินทางของเธออยู่บ้างบางครั้ง

และอดคิดไม่ได้เลยว่า ถ้าในครั้งนั้นฉันออกเดินทางพร้อมกับเธอในตอนนี้มันจะดีสักแค่ไหน
การที่เราเจอกันมันคงเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว

แต่เราคงเจอกันผิดเวลาไปหน่อย เหมือนกับเราโคจรมาปะทะกัน สิ่งที่เกิดขึ้นจึงมีแต่บาดแผล ทั้งเธอและฉัน

แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาแห่งความเยาว์และความเขลามักทำให้เรามีความสุข แม้จะปะปนมากับความทุกข์ 

จึงไม่แปลกที่เราจะนึกย้อนถึงภาพเหล่านั้น 

จดหมายที่ฉันได้รับจากเธอจึงมีแต่ข้อความที่รำลึกถึงช่วงเวลานั้นของเราอยู่บ่อยๆ

ฉันเองก็ไม่ต่างกัน

วันเวลาเหล่านั้นฉันก็ยังคิดถึง

และวันนี้เธอเองจึงกลายมาเป็นเพียงความทรงจำของฉันจริงๆสักที

แด่ 7 ปีที่ผ่านมา 
แด่ผู้ร่วมเดินทางคนแรกของฉัน...ผู้ที่โคจรมาเจอกันผิดเวลาไปหน่อย

SHARE
Writer
ChocolateInk
Tree
โลกของฉันที่มีส่วนซ้อนทับกับโลกของคุณ

Comments