เราต่างเป็นดาวพลูโตของใครบางคน
การหาเหตุผลในการตกหลุมรักใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย 



ในขณะที่โลกกำลังหมุนรอบตัวเอง เราอาจหมุนเวียนมาเจอกันแล้วครั้งหนึ่งก็ได้

คุณเชื่อเรื่องความบังเอิญหรือเปล่า ?

การที่คนเราเดินสวนกันไปมาแบบนี้ทุกวันแต่กลับไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้นเลย

แต่ที่หน้าแปลกกว่านั้น

เราสามารถตกหลุกรักกันได้เพียงแค่เห็นเขาในครั้งเดียวเท่านั้น

มันเป็นความบังเอิญจริงหรือ ?

คนบางคนสามารถเปลี่ยนโลกของเราทีละเล็กทีละน้อย จนวันที่เขาเข้ามาเป็นโลกทั้งใบของเรา

ชอบความรู้สึกตอนตกหลุมรักใครสักคน

อยากจะดีขึ้นไปเพื่อให้เขาหันมามอง

แอบมองตอนเขาเผลอ 

แต่ที่รู้สึกทั้งอายทั้งดีใจ ก็ตอนที่เราหันมาสบตาพร้อมกันโดยที่ต่างคนต่างมองมาหากัน

มันเป็นความรู้สึกอบอุ่นในใจเล็กๆ


ถ้าได้เห็นเขาแบบนี้ทุกวันก็คงจะดีนะ



น่าแปลก..
ถึงแม้เราจะโคจรรอบตัวเขา แต่กลับรู้สึกห่างไกลเหมือนอยู่ดาวพลูโตที่หลุดออกนอกจักรวาลนี้ไปเสียแล้ว 


เมื่อเราเริ่มต้นที่จะชอบใครสักคนนั่นแปลว่าเราเตรียมใจที่จะเจ็บปวดกับมันมาระดับนึงแล้วล่ะ

ฉันยังคงหวังที่จะพบคุณ คนที่ฉันเฝ้ารอมาตลอด คนที่ผ่านเข้ามา 
ไม่ใช่แค่ชั่วคราว  แต่หมายถึงตลอดไป
ขอบคุณ..จักรวาลแห่งนี้ที่ทำให้เราโคจรมาเจอกัน แต่น่าเสียดายที่คุณโคจรไปเจอเขาก่อน 
SHARE
Written in this book
AC118 -
Writer
9h
September
" แม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คน เราก็ยังโดดเดี่ยว "

Comments