One Night Sleep
"แบกอะไรมาบ้าง"

"ก็มีแค่เสื้อหนึ่งตัว กับแปรงสีฟัน"

"เอาแปรงมาทำไม แปรงเธอก็มี เสื้อเธอก็ยังอยู่ในตู้"


ตอนได้ยินคุณพูดประโยคนี้ ฉันแอบคลี่ยิ้มภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ไม่คิดว่าคุณจะยังเก็บของเราไว้ ทั้งที่ดูเหมือนฉันจะไม่ได้โอกาสกลับมาค้างห้องคุณอีก 

แต่ใครจะรู้ว่าวันนั้นจะมาถึงในวันนี้จนได้ แม้จะกินเวลานานนับปี จนฉันลืมทางเข้าปากซอยคอนโดคุณให้โดนแท็กซี่บ่นยาวยิ่งกว่าแม่ที่บ้านเสียอีก "เลี้ยวเข้าซอยมาน้องเค้าจำตึกได้"  ฉันชอบประโยคนั้นที่คุณบอกคนขับแท็กซี่นะ ฟังดูอบอุ่นย้อนหวนอดีตยังไงไม่รู้



เดินเปิดประตูเข้าไปพร้อมเบียร์ครึ่งขวดไหลเวียนอยู่ในร่างกาย คุณนั่งรอฉันอยู่บนที่นอน ปลายเตียงมีผ้าขนหนูและชุดนอนพับเตรียมไว้ให้อย่างเรียบร้อย ฉันเดินหายเข้าไปในห้องน้ำราวครึ่งชั่วโมง ออกมาอีกทีคุณนอนผล็อยหลับไปแล้ว

พูดก็พูดเถอะ ทุกครั้งที่ฉันนอนค้างที่นี่ ไม่เคยมีครั้งไหนที่นอนข้างคุณแล้วเผลอหลับได้อย่างสนิทเลยสักครั้ง แปลกดี ถึงหัวใจจะไม่เต้นแรงเท่าครั้งแรกๆ แล้ว แต่มันก็ยังอยากรู้ทุกความเป็นไปของคุณอยู่ดี 


เรานอนห่างกันไม่ถึงห้าเซนติเมตรเลยด้วยซ้ำ ในเมื่อคุณพลิกตัวนอนเบียดแนบแผ่นหลังเข้ากับมือฉันพอดี นึกอยากดึงหมอนข้างในอ้อมกอดแขนขวาทิ้งไปแล้วเปลี่ยนเป็นคุณแทน.. แต่ก็ทำไม่ได้  ทำนองเพลงกอดไม่ได้ลอยแวบเข้ามาในหัวร้องท่อนนั้นซ้ำไปมาอยู่หลายครั้ง


แต่ต่อให้รักเท่าไหร่ รักเธอเท่าไหร่
แค่ไหนก็กอดเธอไม่ได้

7.00 AM
นาฬิกาคุณปลุก ฉันแสร้งทำเป็นเพิ่งตื่นทั้งที่ตื่นก่อนอยู่ตั้งนาน เอื้อมมือไปสะกิดคนข้างๆ จนเสียงคุ้นหูงัวเงียถามมีอะไร

"หิวค่ะ"

"แล้วไง"

"ก็หิวค่ะ ไปหาอะไรกินกัน"


คุณบ่นฉันงอแงเป็นเด็กเลย อื้อ ยอมรับ แต่ก็คุณก็ยอมเปลี่ยนชุดเดินไปตลาดห้วยขวางด้วยกันอยู่ดี เคยคิดว่าตัวเองเปลี่ยนไป แต่พอกลับมาในจุดเดิม กลายเป็นที่ผ่านมาฉันปากดีจนน่าหมั่นไส้


"ต้องไปเรียนแล้ว วันนี้พี่ทำอะไรคะ"

"วันนี้มีนัดดูหนัง"

"อื้อ งั้นไปก่อนนะคะ"


คุณไม่ได้บอกหรอกว่าไปกับใคร แต่ฉันคิดว่าฉันรู้..
ฉันไม่ได้บอกว่าเขียนถึงใคร แต่คนที่อ่านเรื่องเรามาตลอดก็คงรู้...

พยายามอยากถีบตัวเองออกจากวงโคจรพวกนี้มาตลอด แต่พอเอาเข้าจริง 
กลายเป็นพอเหมือนจะหลุด เรากลับผ่อนแรงไม่อยากหลุดไปเองมากกว่า

ระหว่างเราได้แค่นั้น ได้แค่เก็บรักไว้ในหัวใจ

แปรงสีฟันถูกเก็บลงใส่กล่อง เสื้อตัวเดิมยังวางทิ้งไว้หลังตู้.. เผื่อว่าสักวัน :)





ปล. ช่วงนี้หนีไปเขียนชีวิตเด็ก WHS-NZ อยู่ที่ minimore ใครสนใจอยากอ่านได้นะคะ http://minimore.com/b/0Yq05 (เก๊าเปล่านอกใจให้น้า แต่ที่นี่มันลงรูปไม่ได้ง่ะ)


SHARE
Written in this book
all about you
ห้วยขวาง, ตลาดรถไฟ, อพาร์ตเมนต์ชั้น5
Writer
mmanee
alien
It's me.

Comments

BuildM
1 year ago
ยังคงจำเรื่องราวของเดรสสีน้ำเงินได้ดี ใช่ที่เดียวกันรึป่าวคะ?
Reply
mmanee
1 year ago
แอบแปลกใจและตื่นเต้นที่มีคนจำได้ เพราะเราเขียนเรื่องนั้นไว้นานมากกกก.. แต่ก็ขอบคุณมากๆนะคะ:D
BuildM
1 year ago
ลบไปแล้วรึป่าวคะ ทำไมหาไม่เจอเลย เราชอบเรื่องนั้นมากนะ
mmanee
1 year ago
ยังไม่ได้ลบค่ะ :)