คาฟคา ฉัน ผีเสื้อ



" ได้โปรด อย่าเดินเข้าไปในป่านั่นเลยนะ " ฉันกล่าวบอกเขา เด็กชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ริมชายหาด คุณคาฟคา ของฉัน เขาไม่แม้แต่จะตอบสนองต่อคำพูดของฉัน เขาเอาแต่มองไปยังชายป่า เสียงคลื่นกระทบฝั่ง เสียงนกร้อง กลิ่นไอทะเล ทุกอย่างช่างเหมือนกับฝันที่เหมือนจริง ฉันได้แต่นั่งอยู่ที่เดิม เท้าสัมผัสผืนทราย ร่างกายสัมผัสแสงแดด สายลม กลิ่นอายของทะเล และสายตาที่คอยจ้องมองแต่เขา 

"ป่ามันสวยขนาดนั้นเลยหรอ ทำไมคุณถึงเอาแต่มองมันไม่หยุด" อดไม่ได้ที่จะถามเขาอีกครั้ง

"ไม่ใช่แค่สวยหรอก ดวงดาวก็เปรียบเสมือนต้นไม้ในป่า มีชีวิต และ หายใจ ทั้งมองดูผมอยู่ตลอด" เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ไม่แม้แต่จะหันมา สายตาของเขายังคงทอดมองไปยังชายป่าแห่งนั้น

"คุณเป็นต้นไม้รึไงถึงรู้ว่าพวกมันมองดูคุณอยู่หน่ะ" เป็นคำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบ อืม การอยู่กับเขาทำให้ฉันรู้ว่า ...บางทีความเงียบคือคำตอบที่ดังที่สุด...


ท้องฟ้าเริ่มสีอ่อนลง แสงแดดเริ่มจางลงเรื่อยๆ ท้องฟ้าแต้มไปด้วยหลากสี พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน

"คุณเคยตกหลุมรักไหม?" 

"คุณคิดว่ายังไงล่ะ? ผมไม่ใช่ปลาดาว ไม่ใช่ต้นไม้ ผมมีชีวิต ผมหายใจ ผมเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง แน่นอน ผมเคยมีความรัก" เสียงของเขายังคงเนิบนาบเช่นเคย แต่กลับเจือไปด้วยความอบอุ่นที่แสนเศร้า

"แล้วคุณรู้ไหมว่าความรักมันเจ็บปวดมากแค่ไหน"

"รู้สึกมันเหมือนกับมีมีดปักอยู่กลางอก มันแสนจะเจ็บ แต่น่าตลกที่ผมกลับขอบคุณความเจ็บปวดนี้ เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของผม ทำให้ผมรู้ว่า ผมอยู่ตรงนี้"

"น่าตลกที่ฉันก็รู้ว่าตัวตนของฉันอยู่ตรงนี้ และ มันก็เจ็บปวดเหมือนกับมีมีดมาปักอกแบบที่คุณบอกเลย"

"ทุกคนมีความเจ็บปวดในแบบของตัวเอง และ ทุกคนล้วนมีแผลเป็นจากความเจ็บปวดกันทั้งนั้น"

"แผลเป็นของฉันคงเป็นชื่อของคุณ" 


พระอาทิตย์ตกดินไปหลายชั่วโมงแล้ว ท้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วยดวงดาว ช่างงดงาม แพรวพราวเหลือเกิน ลมเย็นๆ เสียงคลื่น น้ำทะเลที่สูงขึ้น ฉันกับเขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม

"มีคนบอกว่าความรักสร้างโลกทั้งใบ ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นสามารถเป็นไปได้เพราะความรัก แต่ทำไมความรักถึงเจ็บปวด" 

"ความรักก็เหมือนความทรงจำ มันทำให้เรารู้สึกอบอุ่นหัวใจ แต่มันก็สามารถทำลายเราได้เหมือนกัน"  หลังจากพูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืน ทำท่าจะเดินไปยังชายป่า 

"คุณจะเข้าไปในป่าหรอ อย่าเลยนะ ฉันขอร้อง" ให้ตายเถอะ ถ้าเขาเข้าไป ฉันจะทำอย่างไร เพราะเขาคงไม่กลับมา

เขาไม่พูดอะไร แต่เริ่มก้าวเดิน ฉันคงทำอะไรไม่ได้ ฉันไม่มีอิทธิพลต่อเขาขนาดนั้นที่จะทำให้เขาเชื่อฟัง

"ถ้าคุณลืมทุกอย่างล่ะคาฟคา? ถ้าคุณเข้าไปแล้วคุณลืมเธอล่ะ" ฉันถามเขาที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

"เธอเคยบอกผมว่า 'เพียงแค่คุณจำฉันได้ ฉันก็ไม่สนหรอกว่าใครจะลืมฉัน' ดังนั้น ผมไม่สามารถลืมเธอได้หรอก"

"คุณมั่นใจหรอว่าคุณจะไม่ลืมเธอ"

"การลืมสิ่งที่ไม่จำเป็นนั้นง่ายมาก"  

.
.
.

เขาเดินจากไปแล้ว ไม่รู้ว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้นานแค่ไหน ได้แต่มองแผ่นหลังของเขาที่ค่อยๆเลือนหายไปในป่า เขาเหมือนผีเสื้อ สวยงาม อ่อนโยน และแสนเปราะบาง เข้าใกล้ก็บินหนี จะจับก็กลัวแตกสลาย ได้เพียงแต่ปล่อยคุณไป แม้ว่าตัวฉันเองจะเจ็บปวดก็ตาม ผีเสื้อย่อมหลงรักดอกไม้ เขามีดอกไม้ในใจ ดอกไม้ยามรัติกาล โมงยามใกล้รุ่ง ช่วงเวลาระหว่างห้วงความฝันและความจริง เธอ ผู้เปรียบเสมือนดอกไม้ที่คอยล่อเลี้ยงผีเสื้อ ฉันก็เป็นเพียงมนุษย์คนนึงที่ตกหลุมรักผีเสื้อ ความรักที่ไม่มีวันสมหวัง ความรักที่เป็นไปได้ยากกว่าการที่ปลาตกลงมาจากท้องฟ้าเหมือนสายฝน เด็กชายริมหาดคนนั้น ครั้งหนึ่งเคยเดินออกจากป่าเพราะเธอคนนั้นร้องขอ แต่วันนี้เขาเลือกที่จะเดินกลับเข้าไปเพราะเธอคนนั้นไม่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว เขาหลงลืมความรู้สึกตอนที่นั่งโซฟาในห้องอ่านหนังสือและจมอยู่กับโลกของเขา เขาเลือกที่จะไปยังดินแดนแห่งนั้นในป่าที่แสนลึกลับและวกวน ฉันยังคงยืนอยู่ตรงที่เดิม พยายามยอมรับความจริงที่รู้แก่ใจ 


การกระพือปีกของผีเสื้อ
ราวกับสายลมตีเข้าหาฉันอย่างโอนอ่อน 
เหมือนกับฝุ่นละอองที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ 

คุณเคยอยู่ห่างเพียงแค่เอื้อม แต่ฉันไม่สามารถเอื้อมมือถึงคุณได้ 

ฉันลืมความเป็นจริงไปชั่วขณะ 

หากฉันจับคุณไว้ คุณจะบินหนีไปไหม 

ฉันไม่ได้แม้แต่จะสัมผัสคุณเพียงปลายเล็บ คุณก็เลือกที่จะบินหนีไปแล้ว

ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย นี่เหมือนกับความฝันที่ค่อยๆจางหาย 

ลาก่อน ... คุณคาฟคา เด็กชายริมหาดที่งดงามดั่งผีเสื้อ
SHARE
Written in this book
All about him
Just a random thoughts about him ,who is either exist or not exist.
Writer
Hestia
STUDENT
เมื่อวานนี้คือความทรงจำของวันนี้ และวันพรุ่งนี้คือความฝันของวันนี้

Comments