..มนุษย์ดาวพลูโต..
:เล่านิทานให้ฟังหน่อย
:หื้ม ทำไมถึงอยากฟังอะ
:หน่า เล่าให้เราฟังหน่อย
:อื้อ ก็ได้
:เดี๋ยวเราโทรหา

ชายหนุ่มรับสายโทรศัพท์จากหญิงสาว เขาฟังเสียงที่ออกไปทางงัวเงียของเธอ เธอที่อยู่อีกฝั่งฟากโลกกับเขา เธอกำลังเข้านอนในเวลาเที่ยงคืน ส่วนเขากำลังนั่งกินอาหารเที่ยงในเวลาเที่ยงกว่าๆ

"โตป่านนี้ยังต้องฟังนิทานอีกหรอ"

ชายหนุ่มพูดพลางตักอาหารเข้าปากในหัวของเขากำลังนึกนิทานที่จะต้องเล่าให้เธอฟัง

"ก็เราบอกแล้วว่าเราอยากฟังไง"

เขากลืนอาหารลงคอก่อนจะยกน้ำขึ้นมาจิบ...

"โอเค เดี๋ยวเล่าให้ฟัง"
"เย้! งั้นเดี๋ยวเรานอนไปฟังไปนะ"

เขาหัวเราะพลางส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ..

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..."
"ไม่เอากาลครั้งหนึ่งได้ไหม เบื่อแล้ว"
"อะไรของเธอวะ"

เธอหัวเราะออกมาหลังจากทำให้เขาหัวเสียได้สำเร็จ

"เอ้า เร็วๆเรารอฟังอยู่"

เขาถอนหายใจออกมาแรงๆราวกับเหนื่อยใจกับเธอหนักหนา

"ครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ บนดาวพลูโตมีมนุษย์ผู้นึงที่หลบหนีจากโลกไปอาศัยอยู่ที่นั่น เขามีเพียงตุ๊กตาหมีและ เอ่อ... กล้องวิเศษที่เขามักจะใช้มันมองลงไปยังโลกทีี่เขาเคยอาศัยอยู่ เขามััักจะใช้มัันดูผู้คนที่กำลััังใช้ชีวิตอยู่ในที่แห่งนั้นทุกๆวััััน จนวันหนึึ่งกล้องตัวนั้นพาเขาไปเจอกัับผูู้หญิงคนหนึ่ง รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?"

ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาว

"เขาตกหลุกรักผู้หญิงคนนั้นหรอ?"

"ใช่! นั้นคือรักแรกพบของเขา มนุษย์ผู้นั้นตกหลุมรักหญิงสาวจากดาวโลกอย่างหนัก เขาชื่นชอบการส่องกล้องน่าเบื่อๆนี่มากขึ้น ดูเหมือนหญิงสาวคนนั้นจะเป็นคล้ายยาเสพติด มนุษย์ผู้นั้นต้องการพบกับเธอในระยะใกล้ๆไม่ใช่ระยะห่างหลายปีแสงแบบนี้"

ชายหนุ่มพักดื่มน้ำนิดหน่อย เขารู้สึกคอแห้งจากการเล่านิทาน

"ยังไงต่ออะ"
"โอเค จะเล่าต่อแล้วนะ..."

"กลับไปยังดาวโลกกันเถอะ นั่นคือประโยคที่เขาพูดกับเจ้าตุ๊กตาหมีและกล้องวิเศษ เขาเดินไปยังยานที่มันถูกปล่อยทิ้งไว้จนฝุ่นเกาะ เขาเริ่มออกเดินทางจุดมุ่งหมายคือหญิงสาวชาวโลกคนนั้น... เขาใช้เวลาเดินทางด้วยความเร็วสูงสุดเป็นเวลาสองเดือน จิตใจของเขารวมถึงหัวใจกำลังพองโต แต่ทว่า...หญิงสาวคนนั้นกับมีความสุขมากมายโดยปราศจากการมีเขา เขารูู้สึกเสียใจอย่างหนัก... เรากลับไปยังที่่่่่ของเรากันเถอะ เขาพูดกับตุ๊กตาหมีและกล้องตัวเดิม บนยานลำเดิม เส้นทางเดิม ระยะการเดินทางเท่าเดิม แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคงจะเป็นมนุษย์ผู้นั้นล่ะมั้ง"


"ทำไมล่ะ"

คำถามที่เต็มไปด้วยความสงสัยของหญิงสาว ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆให้กับท่าทางของเธอ

"มนุษย์ผู้นั้นจิตใจของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง เขารู้สึกผิดหวังและเสียใจที่โลกของหญิงสาวไม่มีที่ว่างให้เขาเลย มนุษย์ผู้นั้นหันมองไปยังดาวโลกที่เขาหนีออกมาเป็นครั้งที่สองและเอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นมา..."

ชายหนุ่มหยุดพูดเพื่อให้หญิงสาวเกิดอาการลุ้น...

"ประโยคอะไรหรอ มนุษย์คนนั้นพูดว่าอะไร"

เขาส่งยิ้มให้พระอาทิตย์...
ขอบคุณเธอนะที่เคยทำให้เรารู้สึกว่าโลกใบนี้มันน่าอยู่ไม่น้อยเลย..
สุดท้ายนี้ เขาก็กลับไปบนที่่่่่เดิมบนดาวดวงเดิม ใช้กล้องตัวเดิิม ใช้มันส่องไป ณ ที่ตรงนั้น ตรงที่ผู้หญิงคนเดิมที่เขารัก.
13/11/60
18:54 
SHARE
Written in this book
จ๋อมจ๋อม
Writer
JomJom
จ๋อมจ๋อม
นามปากกาของเราคือจ๋อมจ๋อม

Comments