ฉันกำลังอยู่ในหลุมดำ
ฉันกำลังอยู่ในหลุมดำ

ณ ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง
ผู้คนรายล้อมรอบตัวฉัน

แต่ฉันรู้สึกได้เพียงว่าโลกนี้มีแค่ตัวฉันเพียงคนเดียว
ฉันสับสน

เช้าของวันนี้ฉันตื่นมาอาบน้ำตามปกติ
แต่กลับไปนอนหลับบนเตียงต่อ

และได้ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ใกล้ๆ
นาฬิกาปลุกดังไปสามรอบ
ฉันกดปิดแล้วหลับต่อ

ใกล้จะถึงเวลาที่ต้องไปเรียนแล้ว
แต่ฉันไม่อยากลุกขึ้นจากเตียงเลย

ฉันนอนรอให้คนในห้องออกไปหมด
ฉันลืมตาขึ้นมองเพดาน รู้สึกผิดกับตัวเอง
ฉันทำอะไรลงไป

แต่ตอนนี้ฉันไม่นึกถึงผลอะไรทั้งสิ้น
ไม่คิดถึงอนาคต
ไม่คิดถึงอดีต

ฉันทำตัวอย่างกับอากาศที่กำลังล่องลอยอยู่ในห้อง
ฉันนอนแบบนั้นไปเรื่อยๆ จนจะเที่ยง

ด้วยความกลัวว่าเพื่อนจะกลับมาเห็นตัวเองในสภาพนี้
จึงลุกจากเตียง แล้วตรงดิ่งมาร้านกาแฟ

บันทึกนี้ได้ถูกบันทึกไว้ ณ ร้านกาแฟตอนนี้

ความสับสนเคลือบใจฉันไว้หมดแล้ว
รู้สึกไม่เข้าใจตัวเอง
นี่ฉันกำลังทำอะไร
ทำไมไม่ไปเรียนตามปกติเขา

ความรู้สึกอันแปลกประหลาดนี้เกิดขึ้นจากอะไรกันนะ
หรือจากที่ฉัน เจอประโยคหนึ่งจากในเฟส

"ถ้าเมื่อไหร่ที่ความพยายามของเธอ
กลายเป็นความดันทุรัง
ก็ขอให้หยุดเถอะ."

ฉันเก็บเอาคำนี้มาไว้ในหัว
และไม่รู้ว่าทำไมฉันจึงรู้สึกมากๆกับประโยคนี้

หรือกับคำว่าดันทุรัง มันตรงกับตัวฉันที่เป็นอยู่ตอนนี้..
SHARE

Comments