สาวน้อยที่ถูกพายุพัดไป
สาวน้อยคนนึงนั่งอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยม 
เธอบรรจงพิมตัวอักษรลงไปในที่ที่เธอคิดว่า
คงจะมีสักคนจะรับฟังเรื่องราวของเธอ

ตลอดชีวิตวัยเด็กเธออยู่ในบ้านอันแสนอบอุ่น
บ้านหลังนั้นมีเตาผิงขนาดใหญ่ เมื่อฤดูหนาวได้คืบคลานเข้ามาทุกคนในบ้านก็จะมานั่งผิงไฟกันอย่างพร้อมหน้า และร่วมพูดคุยเรื่องราวต่างๆ

เธอเก็บรักษาทุกความสุขในบ้านหลังนั้นไว้ในกล่องที่เรียกว่า "กล่องความสุข" เธอเก็บมันไว้
เป็นอย่างดี แต่เมื่อฤดูหนาวพัดผ่านไป พายุฝนก็มาแบบไม่ทันตั้งตัว 

เธอก็เป็นเด็กที่ชอบเล่นน้ำฝนเหมือนเด็กคนอื่น
เธอตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้วิ่งเล่นท่ามกลาง
สายฝนที่ยังโปรยปราย แต่ทุกสิ่งไม่ได้สวยงาม
เหมือนภาพในการ์ตูนวอลท์ดิสนีย์ที่เธอชอบดู

สายฝนที่ดูสวยงามแท้จริงเป็นเพียงฝนก่อนที่
พายุลูกใหญ่กำลังจะพัดมา สาวน้อยไม่ทันตั้งตัวพายุลูกใหญ่ก็พัดเข้ามามันพาเธอไปในที่ที่ไกลแสนไกล ไกลจากที่ที่เธอคุ้นเคย

โลกใบใหม่ที่เธอถูกพายุพัดไป เป็นโลกที่มีแต่ผู้คนวัยเดียวกันกับเธอ เธอได้ค้นพบว่าความสุขที่เธอเก็บรักษาไว้หายไป เธอคิดว่าเธอน่าจะสร้างความสุขขึ้นใหม่ในที่แห่งนี้ได้

เธออยากมีเพื่อนใหม่ ด้วยความใสซื่อของเธอ
เธอเดินเข้าไปทักทายทุกคน แต่ได้รับการตอบกลับเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ

เธอพยายามทำความเข้าใจว่าเธอทำอะไรผิด
แต่แล้วก็มีเด็กผู้หญิงคนนึงได้เดินเข้ามาบอกว่า
"เพราะเธอไม่ใช่คนที่นี่ 
เธอแปลก 
ทุกคนก็เลยไม่ชอบเธอ"

สาวน้อยเสียใจมากนั่งร้องไห้ฟูมฟาย
เด็กผู้หญิงเลยถามขึ้นว่า
"อยากเป็นเพื่อนกับฉันไหม"
สาวน้อยใช้มือเล็กๆปาดน้ำตา และพยักหน้ารับ

เด็กผู้หญิงคนนั้นจึงกล่าวต่อว่า
"แต่มีข้อแม้ เธอต้องมอบกล่องความสุขนั่นให้ฉันก่อน เราถึงจะเป็นเพื่อนกัน"

ด้วยความไว้ใจทั้งหมดที่มีสาวน้อยได้มอบกล่องความสุขที่เหลือความสุขข้างในเพียงน้อยนิดให้กับเด็กหญิงคนนั้นไป

เด็กหญิงนำกล่องความสุขของสาวน้อยไปเขวี้ยงเล่นอย่างสนุกสนาน แต่หารู้ไม่ว่ากล่องความสุขใบนั้นคือลมหายใจของสาวน้อยที่เหลืออยู่

วันหนึ่งเด็กหญิงทำกล่องความสุขใบนั้นแตกกระจาย สาวน้อยกำลังจะขาดอากาศหายใจ
เธอดิ้นทุรนทุรายท่ามกลางความอ้างว้างไร้ผู้คนสุดท้าย..สาวน้อยก็ได้หมดลมหายใจ 
เหลือเพียงแต่ร่างอันไร้วิญญาณ

เด็กหญิงร้องไห้ฟูมฟายที่สาวน้อยจากไป
ในมือของสาวน้อยกำกระดาษแผ่นนี้ไว้อย่างแน่นหนา กระดาษที่เธอเขียนถึงเพื่อนรักคนเดียวที่โลกใบใหม่ของเธอ
ถึงเธอ เพื่อนรักของฉัน ไม่ต้องร้องไห้นะ มันไม่ใช่ความผิดของเธอ ฉันผิดเอง ผิดที่ไว้ใจว่าเธอจะแตกต่างจากคนอื่น ไม่ต้องรู้สึกผิดไป เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอทำให้ฉันร้องไห้หรอก แต่ยังไงก็ดีใจที่เคยได้เป็นเพื่อนกับเธอนะ :)




SHARE
Writer
paasorn
Girl
Just a lil girl who love in photo and story.

Comments