กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็ตกหลุมรักสัมผัสคุณไปซะแล้ว
ก้าวแรกที่ฉันได้เข้ามาในห้องคุณ เป็นกลิ่นอายของความอบอุ่นผสมความอ้างว้างแปลกๆ 

กลิ่นควัันบุหรี่ที่คุณได้ปล่อยทิ้งไว้ยังคงลอยอบอวนอยู่จางๆ ฉันยืนสำรวจห้องคุณเงียบๆ อย่่่่่างคนที่ไม่รู้ว่าต้้้้องทำอะไรต่่่่่่่่อไป และตัวฉันมาอยู่ที่นี้ได้ยััััังไงกัน

ฉันเดินช้าๆไปนั่งที่ปลายเตียง สายตาจับจ้องไปที่ผู้ชายตรงหน้าอย่างเผลอไผล เขาวุ่นอยู่กับการจัดของในห้องสักพัก ก่อนจะเดินมาล้มตัวลงนอนข้างๆฉัน 
แค่ได้เป็นคนที่อยู่ใกล้คุณขนาดนี้ฝันฉันก็เป็นจริงแล้ว


" หนูขอใช้คอมนะ จะหาอะไรอ่าน " 
เขานอนมองฉันนั่งอ่านบทความเรื่องใดเรื่องหนึ่งบนเว็ปไซต์สักพัก และฉันก็นั่งอ่านจนเพลินเกินไปหน่อยชนิดที่ กว่าจะรู้ตัวอีกทีตัวฉันก็ได้เข้าไปอยู่ในอ้อมอกของเขาเสียแล้ว

" ทำอะไรน่ะ หนูขออ่านก่อนใกล้จบแล้ว " 

" เลิกอ่านได้แล้ว นอนนะคับ " 

" ง่วงหรอหื้อ? " 

" ง่วงดิพี่ตื่นแต่เช้าเลยนะ เพื่อมารับใครละ ขี่รถมาตั้งไกลหมวกก็ไม่ได้ใส่ร้อนมากกก " 

ฉันยิ้มให้ความชั่งพูดของเขา  ตามจริงเขาจะใส่หมวกมาก็ได้นะแต่กลับเลือกที่จะไม่ใส่เองเพราะเหตุผลเดียว พี่เซ็ตผมมา จริงๆเลยน้าคุณน่ะ 


ภายในห้องมีเพียงเสียงแอร์ส่งเสียงทำลายความเงียบ และเพลงโปรดที่เจ้าของห้องได้เปิดทิ้งไว้ก่อนจะมาแกล้งหลับบนหัวของฉัน 
ฉันลืมตามองเขาในระยะประชิดครั้งแรก...และครั้งสุดท้าย เราห่างกันเพียงลมหายใจอุ่นๆของเขาที่รดอยู่บนขมับของฉัน 
กลิ่นบุหรี่จากตัวคุณทำให้เวียนหัวชะมัด ฉันเริ่มขยับตัวในอ้อมกอดของคุณ 

คนที่ฉันคิดว่าหลับไปนานแล้วกลับออกแรงกอดแน่นขึ้นกว่าเดิมซะงั้น! ให้ตายเถอะ ฉันใกล้เขามากกว่าเดิมจากที่เคยได้กลิ่นบุหรี่เปลี่ยนเป็น
กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆของผู้ชายจากซอกคอของเขา  โห ใจเต้นแรงมากอะ เขินจนไม่รู้จะเขินอะไรอีกแล้ว  ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ฉันเริ่มรู้สึกง่วงเข้าจริงซะแล้ว และฉันคงฝันอยู่แน่ๆ ฉันไม่แน่ใจว่าสัมผัสแผ่วเบาที่ค่อยๆขยับเกลี่ยผมฉันอยู่ หรือแม้กระทั้งรอยจูบแผ่วเบาที่วางลงมาบนเปลือกตาของฉัน มันคือเรื่องจริงหรือความฝันกันแน่แต่ที่รู้ๆสัมผัสนั้นทำฉันใจสั่นและเพ้อไปอยู่นาน


ความรู้สึกของวันนี้ที่ฉันมีให้คุณมันคือความจริง
ฉันตกหลุมรักสัมผัสของคุณเข้าเต็มๆ 
สัมผัสที่ผู้หญิงหลายๆคนก็เคยได้มันมาจากคุณ
สัมผัสที่คุณทำมันด้วยเพราะอะไรก็แล้วแต่
มันคือสัมผัสแรกของฉัน 


กี่วันแล้วนะที่ฉันเอาแต่นอนซุกหมอนสีเทาใบโปรด นึกถึงเรื่องราวในวัันนั้นซ้ำไปซ้ำมา 
สัมผัสที่คุณเคยให้ยังติดอยู่ในใจแน่นหนา
ฉันรู้สึกเสียใจทุกครั้งที่นึกถึงมัน 
ฉันเสียใจจริงๆ
เสียใจที่ทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่รั้งให้คุณไม่ไป
แม้แต่รั้งให้คุณอยู่กับฉัน
ได้แต่ปล่อยให้คุณเดินไปจากชีวิตเงียบๆเท่านั้น
ครั้งเจอหน้ากันก็ทำได้แค่มองคุณจากด้านหลัง
เธอไปแล้ว... 
ได้แต่โกรธแค้นตัวเองในหัวใจ... 
SHARE
Writer
iamimuy
student
ฉันจะเติบโตและเข้มแข็งขึ้นทุกครั้งที่เจอบทเรียน.

Comments

khaikung
4 days ago
ฮึบสู้ :) 
Reply
iamimuy
4 days ago
งือ ชูสองนิ้วเลยค้าบบ