คนที่เดินเข้ามาในวันที่เราอ่อนแอ
หากใครบางคนเดินผ่านเข้ามาในตอนที่เรากำลังอ่อนแอ เราจะรักเขาไปชั่วชีวิต
คำพูดนี้คงจะจริงอยู่ไม่น้อย...


     ในตอนที่เรายังเล็ก อ่อนแอ และดูแลตนเองไม่ได้ คนที่เข้ามาปกป้องเอาใจใส่เราก็คือพ่อแม่และครอบครัว นั่นจึงเป็นเหตุผลว่า ทำไมเราถึงได้รักพวกท่านได้มากมายเพียงนี้ ไม่มีวันเสื่อมคลาย


     เมื่อเราโตขึ้น เราได้รู้จักพบเจอผู้คนที่หลากหลายแตกต่างกันไป คนแปลกหน้า กลายเป็นคนรู้จัก คนรู้จัก กลายเป็นเพื่อน หลายๆคนอาจจะหยุดความสัมพันธ์ไว้ที่คำว่าเพื่อน หรือบางคนอาจจะก้าวต่อไป พัฒนาความสัมพันธ์กลายเป็นเพื่อนสนิท หรือคนรัก แต่การจะพัฒนามาถึงขั้นนี้ มันไม่ง่ายเลย... ต้องผ่านอุปสรรคต่างๆมามากมาย เพื่อนจะต้องไม่ทิ้งเพื่อน
 
     ในช่วงหนึ่งของชีวิตที่ฉันอ่อนแอ ไม่มีเพื่อนคบเพียงเพราะข่าวลือ ประกอบกับที่ฉันเป็นมนุษย์ introvert ไม่มีใครเข้าใจฉัน เสียงของฉันที่เปล่งออกมาส่งไปไม่ถึงทุกๆคน ไม่สิ... จริงๆแล้วทุกคนได้ยิน แต่เลืิอกที่จะปฏิบัติกับฉันเหมือนไม่มีตัวตนเสียมากกว่า

     แต่เธอเลือกที่จะเดินเข้ามาจับมือฉัน และไม่ปล่อยมือฉันไป ฉุดฉันขึ้นมาจากหลุมเสียง120เดซิเบลที่เสียง7เดซิเบลของฉันไม่อาจส่งไปถึงใครได้ แต่เธอกลับได้ยิน...

     ฉันย้อนนึกกลับไปในอดีต และคิดว่า หากฉันไม่มีเธอในตอนนั้น ฉันจะเป็นอย่างไร ฉันจะก้าวผ่านอุปสรรคโดยไม่มีเธอได้หรือไม่ และคำพูดๆหนึ่งก็โผล่เข้ามาในสมองของฉัน
                “ฉันดีใจที่มีเธอ”


     วันแรกของการเริ่มต้นใหม่ที่โรงเรียนแห่งใหม่ ทุกอย่างดูลงตัวไปหมด ทั้งเพื่อน รุ่นพี่ และอาจารย์ ฉันพูดกับตนเองว่า ฉันจะต้องกลายเป็นคนใหม่ จะต้องไม่เงียบ จะต้องไม่เป็นคนหน้านิ่ง จะต้องหลุดจากการเป็น introvert ให้ได้

     แต่การเป็น extrovert ในคราบของ introvert นั้นไม่ง่ายเลย ฉันเหนื่อยมาก แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่อยากไปรบกวนเพื่อนสนิทของฉัน เธอช่วยเหลือฉันมามากพอแล้ว และเธอก็คงมีธุระของเธอ คงไม่ว่างเหมือนแต่ก่อน ฉันจำเป็นต้องโตขึ้นและพึ่งพาตนเองให้มากขึ้น ความกดดันทั้งด้านการเรียนและเพื่อน ทำให้ฉันอ่อนแออีกครั้ง และในครานั้น... คุณก็เดินเข้ามา...คนที่เดินเข้ามาในวันที่เราอ่อนแอ

     คุณถามไถ่สารทุกข์สุกดิบและความเป็นไปของชีวิต คุณสังเกตเห็นถึงความท้อแท้ของเรา คุณยืนเคียงข้างเราในวันที่เราใกล้จะล้มและประคองเราขึ้นมาให้ยืนหยัดดั่งต้นไม้ได้อีกครั้ง ฉันแข็งแกร่งขึ้น แต่คุณรู้มั้ยว่าอะไรของฉันที่มันอ่อนแอลงทุกๆวัน...หัวใจของฉันไง

     หัวใจของฉันกลายเป็นสีแดงมากขึ้นจนสีหน้าที่เรียบเฉยของฉันไม่อาจปกปิดเอาไว้ได้ ฉันเลือกที่จะพูดความในใจออกไปถึงแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วก็ตาม... หลายๆคนถามฉันว่าเขามีดีอะไร ทำไมฉันถึงได้รักเขามากเพียงนี้ ฉันไม่ได้พูดอะไรใดๆนอกจากยิ้มเล็กๆที่มุมปาก

“เพราะเขาอยู่เคียงข้างฉันในวันที่ฉันอ่อนแอ”

เป็นความคิดที่ฉันไม่ได้พูดออกไป หากฉันย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็ขอเลือกที่จะตกหลุมรักเธอเหมือนเดิม ถึงแม้มันจะเจ็บปวด แต่ช่วงเวลาแห่งความทรงจำดีๆเหล่านั้น ฉันไม่อยากสูญเสียมันไป คนบางคนผ่านเข้ามาในชีวิตเพื่อให้เราจดจำ และคุณก็เป็นคนๆนั้นที่ฉันอยากจะจดจำตลอดไป
     “Thanks for being by my side, a man who stayed with me when I was weak    

SHARE

Comments

larieberry
1 year ago
เพิ่งเคยเขียนบทความครั้งแรก อาจจะเรียบเรียงคำพูด/ความคิด ได้ไม่ดีมาก ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ 🙂
Reply