มือถือพังกับชีวิตที่วุ่นวาย
ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าจะขาดมือถือไปไม่ได้ 
ถึงไม่เล่นโซเซียลก็ควรมีไว้เพื่อติดต่อเพื่อนๆหรือครอบครัวบ้าง

ช่วงนี้มือถือแตะหน้าจอติดได้เป็นระยะๆ และมันทำให้หงุดหงิดมาก 
มันจะไม่มีอารมณ์นี้เลย ถ้าช่วงนี้ไม่ต้องใช้มือถือ

ช่วงนี้ก็เป็นฤดูรับปริญญา ออกจากบ้านตลอด 
งานที่ต้องคุยก็ต้องคุยให้เสร็จ เพราะรับมาแล้ว มาเทเพราะตัวเองก็คงแย่
ติดต่อคนนู้นที คนนั้นที
......วุ่นวายชิบหายเลยว่ะ............

แถมมือถือจอก็เด้งๆ ไปโดนปุ่มโทรบ้างทั้งๆที่ไม่ได้จะโทรหาเลย
บางทีเด้งแอพบางตัวขึ้นมา ทั้งที่วางอยู่เฉยๆ
หรือพิมพ์ไปไม่กี่ตัวอักษรก็ต้องกดพักหน้าจอไปก่อนเพื่อให้จอได้พักละกดใหม่
จะเอาไปซ่อมก็ไม่ได้เพราะเงินที่มีก็ไม่พอ เฮ้อออออออออ 
  
อะไรๆมันก็ดูไม่ได้ดั่งใจเลยแฮะ....   มันเป็นสัจธรรมที่เจอมาตลอด 
ความเหนื่อยล้าทางกาย บางครั้งมันเทียบไม่ได้เลยกับความเหนื่อยใจกับสิ่งที่เจอ
เหนื่อยกาย แต่ถ้ามีแรงใจมันก็อยากทำต่อ
แต่เหนื่อยใจ ต่อให้มีแรงแค่ไหนก็คงไม่อยากทำแล้ว 
และมันก็จะมาพร้อมกับการต้องรอคอยบางอย่าง 
แย่จังเนอะ ที่ตัดสินใจเองไม่ได้ เพราะมันไม่ใช่เรื่องของคนๆเดียว   
 
หากไม่ต้องติดต่อกับใคร 
หรือไม่ต้องพูดคุย เพื่ออัพเดทข่าวสาร 
......ฉันก็คงทิ้งมันไปแล้ว 
เพื่อหยุดชีวิตที่วุ่นวายแบบนี้

ตอนนี้ก็ตัดสินใจไว้ครึ่งทางแล้วล่ะ 
ว่าหลังจากจบเรื่องวุ่นวายต่างๆ 
ก็คงเปลี่ยนมือถือใหม่ไปเลย  
และก็คงเด็ดขาดกับตัวเองไปเลย 
ไม่ ก็คือ ไม่ 
พอแล้ว... 

ถ้าชีวิตไม่มีช่วงเวลาตัดพ้อ หรือบ่นบ้าง 
คนที่จะแตกสลายไปก็คือตัวเราเอง 
เผื่อเวลาให้ตัวเองบ่นบ้างนะ 
SHARE
Writer
HonghongJp
Everything as I can
Little writer who love to eat , sleep , read anythings as she can

Comments