จมน้ำ

อย่าถามว่าทำไมฉันถึงหายใจไม่ออกก็เธอเป็นคนกดหัวฉันลงไป




อาการของฉันแย่ลงทุกวันกระอักกระอวนกับการมีชีวิตมากที่สุด เธอเองรู้ดีว่าฉันเหมือนคนที่กำลังจมน้ำและแน่นอนคนที่กดฉันลงไปในนั้นก็คือเธอ

เธอเองบอกกับฉันเสมอว่า 
‘ฉันจะหาย จากโรคบ้าๆที่เป็นอยู่นี่’
ส่วนตัวฉันเองก็ไม่มีท่าทีว่าจะหายกลับแย่ลงทุกวันๆ เหมือนคนที่เป็นมะเร็งระยะสุดท้ายรักษาไม่หาย เธอรู้ว่าฉันป่วย เธอบอกอยู่เสมอว่าฉันป่วยและเธอเองรู้ดีว่า สิ่งเดียวที่จะทำให้ฉันหายก็ คือ ตัวเธอเอง
เธอเป็นทั้งสาเหตุที่ทำลายชีวิตฉันลง ย่ำยีความรักของฉัน ไม่ให้เกียรติ ดูถูกความรักของฉันมันช่างไร้ค่า ใช่สิ ฉันก็คือฉันให้ตายแทนเธอก็ดีไม่เท่าเขา

ฉันเองรู้สึกอยากตายมากขึ้นทุกวัน ความอยากมากขึ้นเหมือนในสมองนั้นคิดอย่างเดียวว่า มันคือสิ่งเดียวที่จะช่วยให้ชีวิตฉันหลุดพ้นจากความทรมานพวกนี้ 

ตัวฉันเองน่าขยะแขยงเป็นทั้งภาระ เป็นทุกอย่างที่ทุกคนไม่ต้องการ เป็นคนไร้ประโยชน์ ขี้แพ้และมีแต่ข้ออ้าง จมอยู่กับความคิดอันโง่ๆงมของตัวเอง น่าสมเพชสิ้นดี แย่ที่คุมตัวเองและจัดการกับความรู้สึกตัวเองไม่ได้ น่ารำคาญเป็นที่สุด

ฉันถามเธอตลอดว่าเธอเอง
‘ยังจะอยากมีฉันอยู่ในชีวิตจริงๆหรอ’
ฉันเองไม่อยากเห็นเธอกังวลอยากเห็นเธอมีความสุข ทุกช่วงเวลาของชีวิต ฉันเองยินดีจะมองเธออยู่ตรงนี้ ฉันรักเธอเสมอ
SHARE
Written in this book
Purple heart 💜
Writer
Sadpassport
Good or bad , they all pass.
เหมือนจะเป็นเรื่องของเรา แต่มีเพียงแค่ฉันที่จำได้

Comments