ประทัดไฟ...เสียงดังตั้ม!

“เทศกาลลอยกระทงที่ไม่มีเสียงประทัดมันก็ไม่ใช่เทศกาลลอยกระทงใช่มั้ย?”เสียงหญิงสาวน้ำเสียงแสนหวานดูคุ้นหูดังแว่วมาตามสายลม

ผมหันซ้ายขวา และก็หันขวาซ้าย แต่ไม่เจอต้นเสียง

พอได้สติ ผมเริ่มรู้ตัวว่ากำลังมางานลอยกระทงที่หมู่บ้านแถวชานตัวเมืองเชียงใหม่ สถานที่ที่เสียงประทัดดังกัมปนาทเสียดสีประกายไฟสีเหลืองเรื่อไม่อาจเดินทางมาถึง

โคมลอยจากแถวสะพานนวรัฐหลายโคมกำลังลอยลิ่วลุ่งพุ่งขึ้นสู่ฟ้า สู่ปลายแสงแห่งดวงดาว ผมพลันนึกได้ว่าเคยเขียนเรื่องสั้นโดยมีโคมลอยเป็นสื่อเมื่อสี่ปีที่แล้ว วันเวลาก็ผ่านไปเร็วรวดจริง

ผู้คนจำนวนหน่อยนิดที่อยู่ตามหมู่บ้าน ถ้าไม่ขออธิษฐานก่อนนำตัวกระทงลอยล่องน้ำแม่ปิง ก็เขียนชื่อลงบนเรือสะเดาะเคราะห์ ถ้าพ่อกับแม่อยู่ด้วยก็คงสาละวนกับการควักเศษเหรียญเพื่อทำบุญเสริมชะตาต่อชีวิตไม่ต่างกัน

เสียงประทัดเพียงแผ่วเบาที่เดินทางจากต้นทางกลับทำให้ผมนึกถึงบทกวีจากห้วงคำนึงอันกลวงเปล่า

ชอบเสียงมัน
ดูคึกคัก
เมื่อสดับเสียง
สักแว่วแผ่วไกล...

ทันใดนั้น ใครก็ไม่รู้ใกล้ตัวก็จุดประทัดยักษ์ดังตั้ม!

พอรู้สึกตัว ตนเองก็เป็นมนุษย์ล่องหนที่อยู่ใกล้หญิงสาวคนหนึ่งกำลังเอ่ยอะไรบางอย่างก่อนจะเอากระทงลอยลงน้ำ

ต่างกัน
แต่หลายครั้ง
กลับเติมเต็ม...

พอได้ยินดังนั้นผมผู้กำลังหายตัวอยู่ก็เอ่ยอะไรบางอย่างออกไป

เธอนิ่งกึก หันขวาซ้าย คล้ายหาต้นเสียงหรือพลางคิดอะไรสักสิ่ง

ไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ย?

แก่ขวบ
2 พ.ย. 60
23:56 น.
SHARE
Written in this book
ความหวังดั่งหิ่งห้อย
รวมงานเขียน พ.ศ. 2560
Writer
Moreyearold
Normal person
แก่ขวบ...คนธรรมดาที่ชอบเสพความคิดผ่านตัวอักษร และขีดเขียนบ้าง นาน นาน ที

Comments