พระจันทร์ ....
   ณ เวลาที่พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไป ฉันเฝ้าคอยเวลาที่เธอจะกลับมาอีกครั้งนึง...พระจันทร์ แต่น่าแปลกนักทั้ง ๆ ที่ตัวฉันนั้น เฝ้ามองหาเธอบนท้องฟ้าแห่งนี้เสมอ ฉันกลับไม่พบเธอเลยสักครั้ง 

ครั้งหนึ่งฉันคิดว่า..ได้พบเธอ แต่เธอกลับหลบซ่อนตัวเธอเองไว้ภายหลังกลีบเมฆหนาทึบ

อีกครั้งหนึ่งฉันคิดอีกเช่นกันว่า..ฉันได้พบเธอ แต่เปล่าเลย เธอเพียงเผยตัวให้ฉันเห็นแค่เพียงเลือนราง แค่เพียงเศษเสี้ยวแห่งความอบอุ่นที่ส่งมาอย่างบางเบา และแค่เพียงหันหลังให้ฉันอีกครั้งหนึ่ง
.
.
จนบางครั้งนั้นเธอก็ทำให้ฉัน ถอดใจ แล้วเลือกจะเดินออกไป หันหลังให้กับท้องฟ้าเป็นเวลานานนัก 
แต่พระจันทร์เอ๋ย ได้โปรดรู้ไว้เถิดหนา
หากเพียงแต่ทุกครั้งที่ฉันเฝ้ามองท้องฟ้า
ก็เพียงแต่ ฉันยังคงศรัทธา
ที่จะมองหาพระจันทร์ของฉันเพียงเท่านั้นเอง 


SHARE
Written in this book
ความรู้สึก

Comments