[OS] Comfort Zone (Nayoung X Pinky)


แม้จะพ้นช่วงเปลี่ยนปีปฏิทินไปได้หลายสัปดาห์แล้ว ...แต่บรรยากาศและอากาศหนาวๆในช่วงกลางเดือนมกราคมก็ชวนให้นึกถึงเสียงหัวเราะของใครบางคนที่เคยฉลองปีใหม่ด้วยกันได้ไม่ยาก


อิมนายองลอบถอนหายใจเบาๆหลังจากรับถุงอาหารจากร้านข้าวกล่องมาถือไว้ มืออีกข้างซุกหาจากความอุ่นในกระเป๋าเสื้อโค้ท ก่อนที่จะเดินกลับห้องพักที่อยู่ไม่ไกลนัก


นิ้วเรียวกดเลขรหัสสี่หลักด้วยความคุ้นชิน แต่ทันทีที่ก้าวขาเข้ามาในห้องพักก็เกือบสะดุดเข้ากับกระเป๋าเดินทางขนาดกลางสีดำสนิท เธอกวาดตามองรอบห้องก็พบกับรองเท้าส้นสูงที่ถูกถอดออกแบบลวกๆ กระเป๋าถือใบเล็กและกระเป๋าสตางค์พร้อมเงินสดจำนวนหนึ่งวางกระจัดกระจายอยู่บนพรมเช็ดเท้าสีหม่น


นายองยืนนิ่งไปสักพักก่อนจะเดินไปวางถุงอาหารไว้บนโต๊ะในครัว เมื่อเดินผ่านห้องรับแขกก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆที่คุ้นเคย สองขาก้าวเข้าไปใกล้จึงได้เห็นร่างบางที่นอนขดอยู่ในเสื้อโค้ดตัวหนาบนโซฟา


เมื่อก้มลงมองใบหน้ายามหลับสนิทของโจวเจี๋ยโฉวง มุมปากทั้งสองข้างก็ถูกยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว นายองสอดมือไปใต้ร่างคนตรงหน้าก่อนจะออกแรงยกขึ้น แก้มใสที่เคยยู่ติดเบาะตอนนี้เปลี่ยนมาวางแนบอกของเธอ


คนตัวสูงอุ้มร่างไร้สติไปวางบนเตียงนุ่มก่อนที่จะออกมาเปิดกล่องข้าว มือเรียวยาวกดปุ่มเปิดทีวีโดยไม่ลืมลดเสียงลงเพื่อไม่ให้รบกวนคนที่นอนหลับอยู่


หลังจากจัดการมื้อเย็นเสร็จแล้ว คนในห้องก็ยังไม่ตื่น เธอจึงย่อตัวนั่งลงหน้ากระเป๋าเดินทางของอีกฝ่าย จัดการนำของจากกระเป๋ามาเก็บเข้าที่ วางเสื้อผ้าใช้แล้วในตะกร้า ลุกขึ้นหยิบรองเท้าส้นสูงมาวางบนชั้น เก็บข้าวของที่กระจายบนพื้นให้เรียบร้อย


นายองบิดตัวไล่ความเมื่อยก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อไปอาบน้ำ เหลือบมองคนบนเตียงระหว่างเดินเข้าห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอน


...ก็ยังไม่ตื่น


จนเธอเตรียมเข้านอนแล้ว คนข้างกายก็ยังไม่รู้สึกตัว เจี๋ยโฉวงทำเพียงแค่บิดตัวนอนหงาย มือบางสองข้างพยายามถอดเสื้อโค้ทบนร่างทั้งที่ยังหลับตา


“งื้อออ ร้อนนน ถอดเสื้อให้เค้าหน่อย”


คนตัวสูงจึงจัดการถอดเสื้อเจ้าปัญหาออก เครื่องแบบสีสดของแอร์โฮสเตสปรากฎสู่สายตา นายองถอดสูทตัวนอกกับผ้าพันคอออกเพื่อให้นอนสบาย ตอนนี้ท่อนบนของอีกคนจึงเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีอ่อนเท่านั้น


ร่างสูงเดินไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งหลังจากสะบัดหน้าแรงๆเรียกสติตัวเองอยู่สองสามครั้ง หยิบอุปกรณ์ล้างเครื่องสำอางก่อนจะหันกลับมาพบว่าคนบนเตียงกำลังปลดกระดุมเสื้อและถอดกระโปรงของตัวเองอยู่


“เฮ้ออออ เอาอีกแล้วนะพี่เจี๋ย”


ไม่ใช่ครั้งแรกที่คนตัวเล็กกว่าจะหมดเรี่ยวแรงจนไร้สติหลังจากโหมงานตามตารางบินมาหลายสัปดาห์ โดยเฉพาะช่วงวันหยุดยาวแบบนี้ แฟนสาวของเธอใช้ชีวิตบนเครื่องบินมากกว่าบนพื้นซะอีก


แต่นายองก็ยังไม่ชินกับโหมดขี้อ้อนคูณร้อยของอีกคนอยู่ดี ก็บางทีไม่ขี้อ้อนอย่างเดียว



...ขี้อ่อยด้วย



นายองล้มตัวลงนอนพร้อมกับแขนเรียวที่มากอดเธอไว้แน่น ร่างสูงอ้าแขนตัวเองออกเล็กน้อย หัวกลมๆของอดีตดาวอักษรก็มาซุกบริเวณไหล่ซ้ายของเธอทันที


คนเด็กกว่าได้แต่นับหนึ่งถึงร้อยในใจ พยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองอย่างเต็มที่ ...กลัวเหลือเกินว่าเสียงหัวใจโครมครามในอกซ้ายจะปลุกให้อีกคนตื่นจากฝันหวาน


...ก็ต้องฝันหวานอยู่แล้ว นอนอมยิ้มซะขนาดนี้


แต่สุดท้ายตัวเธอเองก็หลุดยิ้มออกมาเหมือนกัน ร่างสูงแอบประทับริมฝีปากบนหน้าผากมนเบาๆ ก่อนจะกระซิบคำสั้นๆที่ถ้าอีกฝ่ายตื่นอยู่จะไม่มีทางได้ยินจากปากเธอแน่ๆ


...ไม่ยอมบอกหรอก เดี๋ยวจะได้ใจ


ฝันดีนะคะที่รัก







นายองลืมตาตื่นขึ้นเพราะแสงแดดที่แยงตากับมือซนๆของคนข้างๆ


“จะลวนลามเค้าอีกนานมั้ยพี่เจี๋ย”


อีกคนเบะปากพร้อมทำหน้าหงอย “...ก็เค้าคิดถึงน้องนายอง”


นายองข่มความเขินก่อนจะพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเรียบเฉย “คิดถึงแล้วต้องมาลูบหน้าท้องเค้าหรอ ...ตื่นแล้วก็ลุกสิ เมื่อยแขนนะเนี่ยพี่นอนทับทั้งคืน”



“บ่นจังเลยนะ” เจี๋ยโฉวงยอมลุกขึ้นมานั่งบนเตียงพร้อมกับมองไปรอบๆห้อง “...ตอนตื่นมาน้องนายองก็กอดเค้าอยู่อ่ะ”


“มั่วรึเปล่า แล้วติดกระดุมเสื้อด้วย” ร่างสูงทำเป็นยืดแขนบิดไปมาทั้งที่ไม่ได้เมื่อยอะไรเลย


“ขี้เกียจอ่ะ น้องนายองไปอาบน้ำเถอะเดี๋ยวเค้าไปทำข้าวเช้าก่อน” 


คนที่เด็กกว่าเลิกคิ้วประหลาดใจที่เช้าวันนี้แฟนสาวไม่งอแง ก็ปกติจะขอนอนกอดเธออีกหลายรอบจนกว่าจะหิวจึงยอมลุกจากเตียง


“...พี่หิวหรอ”


“ไม่ขนาดนั้น” คนเป็นพี่อมยิ้มก่อนจะหันมาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ หัวเราะคิกคักเมื่อเห็นสีหน้าเหวอๆของอีกฝ่าย “ก็ทำตัวน่ารัก เก็บของให้เค้า เครื่องสำอางก็ล้างให้ด้วย”


“เปล่า เค้ากลัวรองพื้นพี่มาติดเสื้อเค้าอ่ะ”


“...”


พอพี่เจี๋ยฟังจบก็ทำหน้าบึ้งพร้อมกับลุกขึ้นจากเตียงทันที นายองหลุดขำเมื่อเห็นว่าแฟนสาวเดินปึงปังไปใส่ผ้ากันเปื้อนก่อนจะลงมือทำอาหาร


...เดี๋ยวค่อยง้อละกัน


ก็พี่เจี๋ยตอนงอนอ่ะ น่ารักที่สุดแล้ว








- กลับมาแล้วค่ะ//ก้มกราบ หลังจากจัดการหาที่เรียนไปเป็นปี ยังไม่เรียบร้อยดีแต่ก็ว่างขึ้นแล้วค่ะ

- กลับมาด้วยคู่นี้อีกแล้ว 555555 เป็นภาคต่อของ [OS] Tsundere • ツンデレ ลองย้อนอ่านดูได้นะคะ

- ที่น้องนายองยอมเรียกตัวเองว่าเค้า ก็เพราะลูกอ้อนของแฟนรุ่นพี่นั่นแหละ คิกคัก




- คัมแบคก่อนพริสทิน เศร้าชะมัด




SHARE
Written in this book
Pristin Fictions
We are PRISTIN!!
Writer
PStone95
Ordinary Writer
ก้อนหินละเมอ

Comments

JesseWalker
7 months ago
น่ารัก อยากรู้พี่หินปากแข็งขนาดนี้มาเป็นแฟนกันได้ไงเนี้ย 5555
Reply
Cool48s
7 months ago
น่ารักมากเลยค่ะ อ่านตั้งแต่เรื่องก่อน ไม่คิดว่าจะได้อ่านอีกแล้ว 55555
รอติดตามนะคะ
Reply