ผมกับเธอ
ผมเดินเข้าไปในร้านอาหารกึ่งบาร์แห่งหนึ่ง ริมแม่น้ำเจ้าพระยา เสียงคลื่นในแม่น้ำกระทบโป๊ะเรือเหล็กข้างๆ ระเบียงร้าน เครื่องดื่มมึนเมาชนิดหนึ่ง วางลงบนโต๊ะของผม ไอเย็นของมันลอยขึ้นเหนือปากขวด ผมใช้นิ้ววาดใบหน้าของคนนึงจากไอที่ลอยออกมา
ใบหน้าของเธอ
รอยยิ้มเล็กๆ กับความโก๊ะของเธอทำให้โลกของผมสดใสขึ้นในระยะเวลานานหลายปี เธอเป็นคนเดียวที่รับมือกับผมได้ ไม่ว่าจะเมา โวยวาย อาละวาด หรือบางครั้ง ลงไม้ลงมือกับเธอ .. 

แน่นอนเธอไม่เคยปริปากบ่น ไม่เคยร้องไห้โหยหาความถูกต้องจากผม วันแล้ววันเล่าที่เธอทำหน้าที่ของเธอ โดยปราศจากรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเธอไปทีละน้อย ทีละน้อย .. 

ผมไม่เคยจำได้ว่า เธอชอบสีอะไร เธอชอบเพลงไหน เธอชอบกินอะไร ตรงกันข้าม เธอจำรายละเอียดของผมได้ดี ดีจนผมคิดว่า เธอมันน่าเบื่อเกินไป 

โลกอันแสนสดใสของผม มีเมฆมาปกคลุมจนครึ้มดำลงทุกวัน บนเตียงของเรามีแต่ผนังห้องที่ผมนอนมอง ใบหน้าของเธอซุกลงบนแผ่นหลังของผม มือเล็กๆ เอื้อมมาโอบกอดผมไว้ แต่ทว่า มือใหญ่ของผมกลับหยิบมันออก ลุกออกไปและทิ้งเธอไว้เบื้องหลัง... 

เธอยังคงทำหน้าที่ของเธอทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน.... จนกระทั่ง วันหนึ่ง เธอส่งเสียงร้องไห้ออกมา จากด้านหลังของผมกลางโถงของบ้าน 
เสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินยังคงดังชัดเจนแทนเสียงคลื่นในแม่น้ำเจ้าพระยา 

เธอไม่เคยเห็นคุณค่าของฉันเลย ไม่เคยทำให้ชัดเจนเลยว่าฉันอยู่ในฐานะอะไร ฉันผิดตรงไหนหรือ? ทั้งที่ฉันทำเพื่อเธอมาตลอด แล้วเธอล่ะ? ให้อะไรเป็นเครื่องยืนยันสำหรับฉันบ้าง!
ผมไม่ทันสังเกตว่าครั้งนี้ เธอเตรียมข้าวของทุกอย่างไว้เบื้องหลังผมหมดแล้ว กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็ตอนที่เธอเดินผ่านสนามหญ้าไปยังประตูหน้าบ้านในวันที่ฝนตกปรอยๆ 
เม็ดฝนเกาะประตูกระจกใส ทำให้เห็นเธอเลือนรางลงไปเหมือนตอนที่รู้ว่าเธอจะไปจริงๆ 

นับจากวันนั้นก็หกปีแล้ว ไม่มีการติดต่อกลับมา ผมไม่มีแม้แต่ที่อยู่ของเธอ เพราะไม่เคยคิดเลยว่า มันจะตัดขาดกันง่ายจริงๆ 
กลับเป็นผมเสียเอง ที่คิดถึงเธอทุกนาทีที่จิตใจฟุ้งซ่าน 
ปิดตายประตูหัวใจ ร่ำร้องกับตัวเองว่าทำไมไม่รั้งเธอไว้ในตอนนั้น 
ถ้าผมหันหลังกลับไปกอดเธอ วันนี้ผมคงไม่รู้สึกเดียวดายขนาดนี้ 

ผมควรจะพูดในสิ่งที่ผมรู้สึกมาตลอด 
ผมควรจะดูแลให้สุดชีวิตของผม 
ผมควรจะให้ความอบอุ่น ปกป้องหัวใจของเธอ 
แต่ผม กลับทำลายหัวใจของเธอด้วยมือตัวเอง เพราะจริงๆ แล้ว ผมรักเธอมาก 
และรู้ว่ามันมากที่สุด ก็ตอนที่รู้ว่าเธอไปจากผมแล้ว 


SHARE
Writer
sundayjelly
writer , music listener
Once a sunshine over light.

Comments