มีคนแอบอยู่ในหัวฉัน
การนำเสนอหน้าห้องวันก่อน เราต้องออกไปพูดหน้าชั้นเรียน การที่ต้องออกไปพูดหน้าชั้นต่อหน้าคนอื่นเยอะๆ มันทำให้เราตื่นเต้น หัวใจเต้นแรง มือไม้สั่นไปหมด ถามว่ายากขนาดไหน ยกตัวอย่างง่ายๆ คือพูดไม่ค่อยออกเหมือนน้ำท่วมคอ เสียงที่เปร่งออกมาได้ต้องพยายามอย่างสุดชีวิต ถึงจะพูดออกมาได้ เสียงจะเหมือนคนหายใจไม่ออก เพราะเราจะตกใจจนลืมหายใจไปเลย ทั้งนี้ทั้งนั้น ใจความของเรื่องนี้คือ ก่อนจะออกไปพูดหน้าชั้น เราก็เตรียมตัวมา ทุกอย่างพร้อม รู้คิว รู้เวลา รู้เนื้อหา แต่ไม่รู้ตัวเอง เรายังตื่นเต้นอยู่ แต่มันมากกว่าระดับทั่วไป อาการสั่นเริ่มเกิดขึ้นเมื่อรู้ว่าตัวเองจะได้ออกไป เรื่องแปลกก็คือ เรารู้ ว่ามันไม่ได้มีอะไรน่ากลัว จิตสำนึกก็ปกติดี เราทำมันได้อยู่แล้ว มันเป็นเรื่องที่ง่ายมากจริง แต่อาการสั่น ก็ยังไม่หยุด ตอนนี้ เรารู้ได้ทันทีว่า การรู้ตัวมันไม่ช่วยอะไรเลย เหมือนมีอะไรบางอย่างที่เราควบคุมไม่ได้อยู่ในสมองเรา บางอย่างที่ ส่วนที่เราระลึกได้ ได้แค่รับรู้แต่ไม่สามารถควบคุมได้ บางคนอาจเรียกจิตใต้สำนึก ที่แยกตัวเป็นเอกเทศอยู่ในหัวเรา เราต้องยอมรับว่าแม้ตัวตัวเราบางส่วนเรายังควบคุมไม่ได้ ฉะนั้น เวลาผู้ป่วยโรคซึมเศร้าบางคน พูดว่า "ไม่ได้อยากเป็นแต่มันรู้สึกไปเอง" บางคนไม่ได้เอะใจกับคำนี้ ไม่ได้สนใจคิดแค่ว่าเป็นข้ออ้าง แต่คำๆนี้คือมันตอบทุกอย่าง เราอินกับคำนี้ เพราะเราก็เจอความรู้สึกคล้ายๆกันนี้มาตลอด เราอยากจะกอดเขาและพูดว่า "เข้าใจนะ เรารู้ว่ามันยาก กอดกันนะ เรารักเธอที่สุด" สู้ๆนะกับอีกคนในตัวเรา 
SHARE

Comments