แด่..ฉันผู้หกล้มเพียงลำพัง


ความสุุขบางครั้งก็เหมือน ดอกไม้
จะเด็ดมันมาเก็บไว้
หรือปล่อยให้มันเบ่งบานอยู่กับต้น
เมื่อถึงเวลา ก็ต้องร่วงโรยในสักวัน


ในโลกนี้ที่ไม่มีอะไรแน่นอน
เราต่างใช้ชีวิตเก็บเกี่ยวความสุขของตัวเอง
แต่เพราะไม่มีอะไรแน่นอนนั่นแหละ
เรายิ่งต้องเก็บเกี่ยวความสุขในมากที่สุด

ในช่วงหนึ่งของชีวิตเราต่างพบเจอ
กับปัญหาและอุปสรรคที่ถาโถมเข้ามา
ไม่มีใครบอกว่านั่นดีหรือไม่
ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่เจอ
มันคือของขวัญหรือบทเรียน

วันที่ฉันเริ่มคาดหวังกับโลกใบนี้มากขึ้น
ตั้งเป้าหมายในชีวิตสักอย่าง
แต่ทุกๆครั้งที่เริ่มต้น
มันมักจะจบลงที่
มันไม่มีทางเป็นไปได้


บางครั้งฉันคิดว่ามันคงยังไม่ถึงเวลา
เพราะทุกอย่างมีเวลาของมัน
แต่ฉันก็พยายาม พยายาม จนตอนนี้
จะสิ้นปีอีกแล้ว

ผ่านมา2ปีแล้ว ยังรู้สึกไม่ไปถึงไหนเลย..


ความพยายามของฉันอยู่ที่ไหนกัน
ฉันพยายามไปทำไมกัน
มีชีวิตอยู่ไปทำไมนะ
พระเจ้าไม่ฟังคำขอลูกบ้างเลย
ฉันจะคาดหวังเพื่อผิดหวังซ้ำๆหรือ
ทำไมต้องเป็นฉัน
ทำไมกันนะ


ฉันไม่เคยได้คำตอบใดๆกลับมาเลย สักครั้ง..
มีแต่เสียงความเงียบวนเวียนรอบตัวฉัน

เวลาที่ฉันมีความสุข
ฉันอยากกอดดก็บมันไว้ให้นานที่สุด
เพราะฉันไม่รู้เลยว่า..
ความสุขที่เราหวงแหนนี้
จะหายไปเมื่อไหร่ อาจจะเป็นเย็นนี้
หรือพรุ่งนี้ตอนตื่นนอน
เราไม่รู้เลย..
ไม่รู้อะไรเลยสักนิด


เคยมีคนบอกว่าการเริ่มต้นนั้นยากเสมอ
ถ้าเราไม่เริ่มสักที


มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ..

แต่สำหรับฉัน

มันไม่ใช่

ยิ่งเราพยายามเริ่มมันเท่าไหร่
ยิ่งคาดหวังมากแค่ไหน
ก็ยิ่งเจ็บปวกมากเท่านั้น

มากขึ้น มากขึ้น
จนมันเริ่มผูกกันเป็นปมที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
ฉันกลัวที่จะคาดหวัง กลัวที่ผิดหวัง
กลัวที่เริ่มฝัน กลัวทุกอย่าง
การใช้ชีวิตที่ไร้จุดหมาย ไร้การคาดหวัง
มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย คุณก็รู้ใช่ไหม ?

ฉันไม่สามารถเดินหน้าต่อได้
เพราะอะไรน่ะหรือ
เราต่างต้องตั้งเป้าหมายให้กับชีวิต
ให้กับทุกๆวัน ทุกๆปี
แต่ตัวฉันนั้นไม่มีอีกแล้ว
สิ่งที่เรียกว่าความคาดหวัง



ชีวิตที่ไร้ซึ่งเป้าหมายก็เหมือนกับการหลงป่าที่อาจจะมาทางออกหรือไม่มีก็ได้ แต่ยิ่งเดินไปเรื่อยๆระหว่างทางที่ต่างจากที่คนอื่นเดินมันก็สวยดีนะ ฉันว่า....
#แด่ฉันผู้หกล้มเพียงลำพัง
SHARE
Written in this book
AC118 -
Writer
9h
September
" แม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คน เราก็ยังโดดเดี่ยว "

Comments