เรื่องราวจากเมื่อวานตอนสี่ทุ่มโดยประมาณ
00:20

เรื่องราวจากเมื่อวานตอนสี่ทุ่มโดยประมาณ

ผมกำลังคิดไม่ตกว่าจะดื่มนมแล้วนอนหรือควรเลือกเบียร์เย็นๆ ซักขวดเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศฝนตก

ไม่ใช่ผมเพียงคนเดียว

ในมินิมาร์ท มีผมกับชายอีกคนหนึ่งที่กำลังยืนเลือกเบียร์ในตู้แช่เย็นกันอยู่ เขาเลือกเฟเดอร์บรอย ส่วนผมเลือกลีโอ เรายืนแน่นิ่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์อยู่สองนานเพราะแคชเชียร์ใช้ได้แค่เครื่องเดียว พลันผมจ่ายเงินค่าเบียร์กับเลย์ห่อสามสิบบาทเสร็จ ผมรับเงินทอนแล้วเดินออกมา ไม่ได้หันกลับไปมองเขา

ผมเดินตามทางไปยังหอซอมซ่อของตัวเอง ผมได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์ดังตามหลัง ก่อนที่มอเตอร์ไซค์คันนั้นจะขับผ่านตัวผมไปและไปหยุดอยู่ที่ห้องแถวด้านหน้า

ผมพิจารณาเขาอีกครั้งอย่างถี่ถ้วน เขาเป็นชายวันเกือบสามสิบ ตาตี่ ผิวขาว สวมเสื้อผ้าไร้รสนิยม น่าจะทำงานด้านไอที เดาจากกระเป๋าถือโน้ตบุ๊คของเขาที่นำติดตัวมา เอาเข้าจริง เขาคือผู้ชายในแบบที่ผมมักจะชอบ

เขาดับเครื่องยนต์หน้าตึกแถวนั่น ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูเพื่อไขกุญแจเปิดประตูบานพับ ผมเหลียวหลังมองเขา เหลือบมองไปที่ขวดเบียร์ที่เขาถือในมือ

ไม่ใช่ผมเพียงคนเดียว

แวบที่ผมมั่นใจว่าจะเลือกเบียร์ไปดื่มดับกระหาย คือตอนที่ผมนึกขึ้นได้ว่า /ผมจะทำอะไรต่อ/

ผมจะดื่มเบียร์ให้เมามาย แล้วสำเร็จความใคร่กับความรู้สึกโศกาของตัวเอง

ภาพของเขาทำให้ผมแน่ชัดใจว่า ไม่ใช่ผมเพียงคนเดียว

เขาคงเป็นอีกคนที่เดินตรงไปที่ห้องของตัวเอง ปลดเปลื้องภาระที่กำลังแบกอยู่ กระเป๋า เสื้อแจ็กเก็ต เชิ้ตด้านใน กางเกงขายาว เหลือไว้แค่เพียงบ็อกเซอร์ หลังจากนั้นเขาคงพยายามนึกฝันถึงความสุขที่ใคร่อยากให้เกิดขึ้น ความสุขที่เกิดจากการผูกพันกับใครสักคนหนึ่ง ใครสักคนที่จะมองตากัน ยืนอยู่ข้างๆ กุมมือกันไว้เพียงเพราะอยากสัมผัส เพียงแต่วินาทีที่พยายามนึกถึง มันไม่มีจริง มันเป็นเพียงภาพฝันที่อยากให้เกิด สิ่งที่พอจะทำได้มันก็มีเพียงแต่การกอดกุมแก่นกายของตัวเองไว้ เสพสมช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดเพียงไม่กี่นาทีบนเตียงนอนที่ว่างเปล่า แสงไฟสลัว คลั่งฟุ้งไปด้วยจินตนาการ

ไม่ใช่ผมเพียงคนเดียว

ผมนั่งฟังเพลง หยุด ของวง Monotone ผ่านลำโพงจากแล็ปท๊อปที่เพิ่งผ่อนหมด ปรุงแต่งความเศร้าของตัวเอง ละเลงความรู้สึกให้เป็นส่วนหนึ่ง

ผู้คนรอบๆ กาย ต่างเข้ามาแล้วก็หายไป คงเหลือเพียงฉันคนเดียวที่หยุดที่เก่า

น่าเศร้าจังวะ

เธอหยุด
ฉันไว้ตรงที่เก่า
ให้จมกับความเหงาของหัวใจ
แล้วเธอก็ทิ้งฉันไว้

ไม่อาจลบเลือนเธอจากใจฉัน
ได้เลย

ผมเคยคิดนะ ว่าตอนที่อายุมากขึ้น ผมจะลืมเลือน

ทุกวันนี้ผมไม่มีน้ำตากับเรื่องเดิมๆ เหล่านั้นแล้ว แต่ก็นั่นล่ะ ผมก็ยังเป็นผู้แพ้ที่พ่ายให้กับความรู้สึกเก่าๆ อยู่ดี

ผมกระดกเบียร์อีกครั้งและอีกครั้งเพื่อดื่มด่ำความเศร้าที่โหยหา

เพียงได้แต่คิดว่า /ไม่ใช่ผมเพียงคนเดียว/
SHARE
Written in this book
อาจจะก่อนหน้าหรือหลังจากนั้น, แต่กลับรู้สึกรู้สึก
เขาคนนั้น / เธอคนนั้น / ใครคนนั้น ที่เราหมายถึง

Comments