คำตัดสินของ"รองเท้าแตะ"
"เธอๆดูนั้นสิ บ้านนอกจัง"

เสียงดังมาจากป้าสองคนที่เราเดินผ่าน พร้อมเธอสองคนกำลังจองมองที่เท้าผมด้วยสีหน้าที่เหยียดในความเป็นมนุษย์ของผม

เพียงเพราะว่าเราเดินลากแตะช้างดาวสีฟ้าเข้าสนามบินดอนเมือง

เราทำได้เพียงแต่หันมองเล็กน้อย พร้อมกับโพกัสจุดหมายข้างหน้ามากกว่า

นั้นคือเหตุการณ์ล่าสุดที่ผมโดนตัดสินล่าสุด

มันเป็นจุดเล็กๆที่เราใช้เวลาคิดทบทวนตลอดเวลาที่นั่งเครื่องหนึ่งชั่วโมงถ้วนก่อนที่เท้าจะแตะพื้น
เราย้อนคิดกลับไปว่าเราเคยตัดสินความเป็นมนุษย์หรือแบ่งแยกตัวเองออกจากมนุษย์คนอื่นหรือเปล่า?

"แน่นอนเราเคย" คุณก็คงไม่ต่างจากเรา

"เ_ี้ย สักเต็มตัวเลยว่ะ กูว่าแมร่งต้องเล่นยาแน่"
"ไว้หนวดเคราลุงลังต้องเป็นคนดุแน่"
"แดกเหล้าโคตรบ่อย กูว่าเกรดมันคงไม่พ้นเทอมนี้หรอก"
"คนอย่างมันนะขี้โม้ ทำไม่ได้หรอก"

ร้อยพันคำพูดไม่ว่าจะตั้งใจหรือเผลอใจล้วนแล้วแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันคือคำตัดสิน ตัดสินเพียงชั่ววูบตัดสินเพียงแค่พบเห็นชั่วคราว ตัดสินความเป็นตัวตนที่เขาเป็นเพียงเพราะรูปลักษณ์ภายนอกหรือปัจจัยต่างๆก็เช่นกัน

แต่ถ้ามองอย่างใจกว้างก็คงไม่มีใครไปทำความรู้จักลึกซึ้งกับคนที่พึ่งเดินผ่านแค่ไม่กี่วินาทีได้หรอก
แต่ถ้าเช่นนั้น คุณก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปตัดสินใครดี ใครชั่วเพียงไม่กี่วินาทีเช่นกัน หรือเพียงแค่ความคิดก็ตาม
มันก็เลยเป็นคำถาม ที่เราก็ยังสงสัยและคิดว่ายังไม่ได้คำตอบที่ดีที่สุด ว่าทำไม ทำไมสังคมเราต้องตัดสินความผิดถูก ดีชั่ว ของที่พึ่งเดินผ่านได้ง่ายดายเหลือเกิน

"ใส่รองเท้าแตะบ้านนอกบ้างแหละ"
"ตัวดำไร้การศึกษาบ้างแหละ"
"จนเพราะแต่งตัวไม่ดีบ้างแหละ"

หรือเพียงเพราะเหตุผลที่ว่า การเหยียบให้คนอื่นต่ำลง ง่ายกว่าการทำให้ตัวเองสูงขึ้น
เราก็ยังไม่ได้คำตอบที่ดีที่สุด 
เราก็ยังต้องเดินทางหาคำตอบต่อไป

#อย่าตัดสินผมจากรองเท้าแตะของผมเลย





SHARE
Writer
Number2always
Writer
พื้นที่ของเหตุการณ์ผ่านตัวอกษร

Comments