อนาคต
อะ-นา-คด
คำสั้นๆสามพยางค์ ที่ช่วงนี้ลอยไปมาในหัวบ่อยมาก จบไปจะทำไรดีนะ? จะเรียนต่อ? หางานทำ? แล้วจะทำงานอะไรดีละ? จะมีอนาคตมั้ยนะ?
พอเราโตขึ้นมันก็มีความรับผิดชอบมากมายตามมา จนสิ่งเรานั้นนะ ทับทมเป็นความกดดัน 
ความกดดันกายเป็นความกลัว ไม่กล้าจะออกตามความฝัน แต่จะทำไงได้มันแก้ไม่หายนิ แค่นี้ก็มีคำถามมากมายในหัวแล้ว 
เราเป็นคนที่เป็ด คือทำได้ทุกอย่างจริงๆ แต่ไม่เก่งสักอย่าง เป็นเด็กเรียน แต่ไม่กิจกรรม
จนวันหนึ่งเราได้คุยกับอาจารย์ มีประโยคหนึ่งที่สะกิดใจจนมาถึงทุกวัน
การเรียนมันมีวันหมดอายุนะ
ไม่ได้หมายถึงการหาความรู้เข้าตัวนะ 
แต่คือการนั่งในห้องค่อยฟังอาจารย์สอนนะ
ต่อให้เรียนถึงป.เอกแล้วนะทำไรต่อละ
ตอนนี่เลยฟีลหนีความเป็นจริงทุกอย่าง
มาแลกเปลี่ยนอีกประเทศ หวังว่าจะตามหาเสียงในใจให้เจอ แต่ตอนนี้อยู่มาจะเดือนแล้ว ก็ยังไม่แน่ใจสักที มันมีแวบหนึ่งนะที่อยากเป็นคนเขียนบท อยากไปเรียนที่ London film school แต่ลึกๆก็แบบจะไปทำไมในเน็ตก็บอกว่าของแบบนี้ต้องฝึกเอา ต้องเหนื่อยขอทุนอีกนะ แล้วถ้าไปแล้วไม่ชอบขึ้นมาละ...ตั้งปีหนึ่งเลยนะ 
แค่นี้ยังเหงาไม่พออีกหรอ 
สุดท้ายก็วนว่าที่เดิม อนาคตละจะทำไง
ชั้นเกลียดแกจังเลยเจ้าอนาคต
เอาจริงๆทีีเขียนมา ไม่น่าจะช่วยคนอื่นได้หรอก 
แต่บางที มันก็แค่รู้สึกดีทีได้ะบายออกมา
หวังว่าจะไม่รบกวนคนอ่านมากไปนะ...
SHARE
Writer
seashell
sad girl
just a girl that need some place to stay

Comments