เรารู้จักกัน, ในวันสุดท้ายที่จะได้รู้จักกัน
ไม่รู้ว่าคุณจะรู้สึกเหมือนกันไหมว่า
การบอกลาที่ไม่มีเสียง คงเป็นการบอกลาที่ชัดเจนที่สุด

คุณจำวันแรกที่เราได้เริ่มต้นความสัมพันธ์ครึ่งๆ กลางๆ นี้ได้ไหม

ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก 

หรือแท้จริงแล้วมันอาจจะมี
แต่เป็นเรา.. ที่ไม่เรียกมันต่างหาก

คุณจำความรู้สึกแรก ตอนที่อยากรู้จักตัวตนของฉันได้ไหม
คุณเรียกมันว่า 'เป็นอะไรที่น่าค้นหา'

คุณจำเสียงแรกที่เอ่ยทักทาย ผ่านสัญญาณเครือข่ายอินเตอร์เน็ตได้รึเปล่า มันเป็นความเคอะเขินที่นุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูก

คุณจำเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจได้ไหม ยามที่ฉันรุกไล่หยอกล้อ ร้องเรียกขอความสัมพันธ์

คุณจำวินาทีที่หลับตา มีเสียงของฉันคลอเคล้าอยู่ข้างหูได้ คุณจำมันได้ไหมว่า
คุณเรียกมันว่า 'ความสบายใจ'

เรารู้จักกัน ในวันสุดท้ายที่จะได้รู้จักกัน

อาจจะฟังดูยากไปเสียหน่อย
แต่ก็นั่นแหละ

เรารู้จักกัน ในวันสุดท้ายที่จะได้รู้จักกัน

อาจจะฟังดูหยิ่งไปเสียหน่อย
แต่ฉันไม่เคยร้องขอให้คุณเข้ามาในชีวิต
วันหนึ่งถ้าคุณเลือกเดินจากไป ฉันก็จะไม่ขอให้คุณคิดทบทวน

หรือเดินกลับมาเช่นกัน

คุณยังอยากรู้จักฉันในวันพรุ่งนี้ไหม
ตอนนั้น.. คุณบอกว่าอยาก
ตอนนี้.. คุณบอกให้หยุด

เรื่องของเรามันเกิดขึ้น และจบลงอย่างรวดเร็ว

น่าเสียดาย
ที่คุณไม่ให้โอกาสตัวเองรู้จักฉันในวันพรุ่งนี้อีกแล้ว

น่าเสียดายกว่า
เพราะคุณก็ไม่ให้โอกาสฉันรู้จักคุณในวันพรุ่งนี้เช่นกัน

คุณคิดว่าตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกอะไรอยู่เหรอ ?
แล้วคุณคิดไหมว่าบางทีเราอาจจะรู้สึกแบบเดียวกัน

ไม่งั้นเหรอ
อ่อ ไม่แม้แต่จะคิดถึงกันเลยสินะ

แต่ไม่เป็นไรหรอก
ฉันก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะยังคงมีตัวตนอยู่ในความทรงจำของคุณ
เพราะฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า
จะเก็บคุณไว้ในความทรงจำให้มันเจ็บปวดแบบนี้ไปทำไม 

เพียงแต่ตอนนี้
ฉันก็แค่คิดถึงคุณมากไปหน่อย
สมองมันก็เลยสั่งการให้มือไม้พิมพ์อะไรออกมาไม่หยุด

เพียงแต่ตอนนี้
ฉันก็แค่คิดถึงคุณมากไปหน่อย
น้ำใสๆ มันก็เลยพาลไหลออกจากตา

ฉันไม่เสียใจหรอกที่คุณจากไป
ฉันก็แค่เสียดายที่

รารู้จักกัน ในวันสุดท้ายที่จะได้รู้จักกัน

ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีโอกาสได้เจอคุณอีกไหม แต่ฉันก็หวังนะว่า
หากได้สบตา สิ่งที่ตามมาจะเป็นรอยยิ้ม

ไม่ใช่ความเงียบเช่นวันนี้
ใครว่าความเงียบไม่มีเสียงกันล่ะ
ฉันได้ยินมันอย่างชัดเจน

ไม่รู้คุณจะจำความรู้สึกตอนที่เราสบตากันครั้งแรกได้ไหม ?

ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า หน้าตาของคุณเรียบเนียนขนาดไหน มีไฝ มีขี้แมลงวันรึเปล่า

ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า
แววตาของคุณจับจ้องหรือจาบจ้วงสิ่งใด

ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า
น้ำเสียงของคุณสดใส หรือสั่นคลอ ระคนตื่นเต้นไหม

ฉันจับความคิด จำความรู้สึกของคุณตอนนั้นไม่ได้เลย

ฉันจำได้แต่เสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัว ไม่รู้เป็นเพราะความกลัวหรือเขินอาย

และตอนนี้หัวใจของฉันก็เต้นแรงไม่แพ้กัน

หากต้องหาเหตุผลมาประกอบ
ฉันก็คงบอกว่าเป็นเพราะคิดถึงคุณ


คุณจำเสียงขอร้อง อ้อนวอนฉัน
ให้มาพบเจอกับคุณในวันนัั้นได้ไหม
คุณรู้สึกอย่างไร หัวใจคุณเต้นแรงขนาดไหน

และมันหยุดเต้นในวินาทีที่เราสบตากันใช่รึเปล่า

สวัสดี
ฉันชื่อ...
ยินดีที่ได้รู้จัก

และ ลาก่อน

เรารู้จักกัน ในวันสุดท้ายที่จะได้รู้จักกัน.





, W



SHARE
Writer
134340q
not a writer
ฉันเขียน ไม่ได้หมายความว่ามันจริง

Comments