สู่อิสรภาพของลมหนาว
รู้สึกไหมว่าสองสามวันมานี้ อากาศเริ่มดีขึ้น 

เราเริ่มสนใจเริ่มข้อจำกัดของชีวิต เราเห็นผู้คนรอบกายทำงานวุ่นวายหาเงินทองมากมายเพื่อให้ตัวเองเก็บไว้ใช้ในอนาคต เหมือนชีวิตนี้จะอยู่ต่อไปอีกหลายร้อย หลายพันปี เออ. 

ประมานวันก่อนวันที่ลมหนาวเข้ามาครั้งแรก เราก็ออกไปทำงานใช้ชีวิตปกติอย่างทุกวัน แค่ในเช้าวันนั้นอากาศดีผิดวิสัย จิตมันเหม่อคิดบอกกับตัวเองในหัว "เออการมีชีวิตที่แท้จริง ความสุข ความรู้สึกดีมีง่ายแค่นี้เองว่ะ" ง่ายแค่เดินออกมาจากห้อง ง่ายแค่ได้สัมผัสอากาศดี ง่ายแค่เรามองเห็นว่านั้นคือความสุข ง่ายแค่เรารู้สึกว่ามันง่าย

ทุกครั้งที่เราคิดเรื่องอนาคตเราในตอนนี้เรามองไม่เห็นความสุขสักเท่าไร เราเจอเพียงแค่โพเสทความวุ่นวายที่ตนเองสร้างขึ้นไว้ ยึดถืออย่างเด็ดเดี่ยวจนลืมความง่าย การผ่อนคลายความตึงเครียด วิ่ง หมกมุ่นจนลืมความง่ายหลายอย่างในชีวิตไป จนได้มาทบทวนความรู้สึกตัวเองอย่างจริงจังอีกครั้ง

และวันก่อนความคิดใหม่ที่งอกเงยขึ้นมารับแสงอุ่นๆพร้อมสายลมหนาว แสงอุ่นๆและลมเย็นๆช่วยดึงสติที่กำลังจะเลือนหายกลับมา ดึงสายตาให้เบิกโพลงขึ้นมาเห็นความสุข "เออทำไมรู้สึกดีกับบรรยากาศแบบนี้" ฉันเงยหน้ามองท้องฟ้าทำมุม 66.63° วันนี้ ในท้องฟ้าที่ไม่เคยเหมือนเดิมในแต่ล่ะวัน เท่าที่มองผ่านๆมาหลายวัน ฉันว่าวันนี้ท้องฟ้ามันดูเบาสบายสุดสุด ณ ตอนนั้น ถ้าทำได้ก็อยากนอนลงตรงนั้นแล้วสลัดเรื่องทุกอย่างไป ทิ้งกระจัดกระจายด้วยความเหนื่อยล้ามุ่งหน้าสู่ความสำราญทางความคิดล่องในจิตนาการ เต็มอัตราความเร่งที่มี 

แล้วช่วงเวลาขณะนั้นก็ผ่านไป 

หรือเรื่องความวุ่นวายทั้งงหมดเป็นเพราะเราแบกรับและเหนี่ยวรั้งมันไว้เอง

หรือเพราะความสุขนั้นมันเป็นเรื่องง่ายๆ จนเรามองข้ามมันไปง่ายๆ เช่นกัน

หรืออาจเพราะความคิดเรานั้นกำลังบดบังความรู้สึกของตัวเราเอง

หรือ...
SHARE

Comments