โลกที่ไม่มีเธอกับผมผู้ซึ่งไร้หัวใจ
"นี่ก่อนนอน เป่าผมให้แห้งก่อนสิ นอนทั้งผมชื้นๆแบบนี้ เดี๋ยวจะไม่สบายได้นะ"

"แหนะ พูดแล้วยังไม่ฟัง มานี่เดี๋ยวเราเช็ดให้"

ผมยิ้ม แล้วเข้านอนด้วยผมที่เต็มไปด้วยหยดน้ำ

"หนาวไหมอ้วน ผ้าห่มเค้ามีไว้ให้ห่ม ไม่ใช่กอด ต้องให้เราห่มให้ตลอดเลยนะ"

ผมยิ้ม และยังคงนอนกอดผ้าห่ม จนถึงเช้า

"ตื่นได้แล้ว จะไปทำงานสายแล้วนะ"
"แหนะ อย่ามาเนียน ไปอาบน้ำไป เป็นหมีอ้วนที่สกปรกจริงๆ"

ผมลุกขึ้นจากที่นอน ตรงไปยังตู้เสื้อผ้า แล้วเปลี่ยนเป็นชุดทำงานทันที

"ไม่ได้นะ จะกินแค่กาแฟอย่างเดียวไม่ได้นะ มื้อเช้าเป็นมื้อที่สำคัญที่สุดเลยนะ"

ผมยิ้ม "อเมริกาโน่ร้อนที่นึงครับ" ผมก็ดื่มมันจนหมดในรวดเดียว แล้วทิ้งแก้วลงในถังขยะข้างๆตัวผม

"หมีอ้วน อย่่าลืมกินข้าวเที่ยงนะ งานอ่ะเพลาๆลงบ้าง"

และผมก็ปฏิเสธเพื่อนร่วมงานทุกคนที่ชวนผมไปกินมื้อเที่ยงในช่วงพักเที่ยงที่โคตรจะสั้น

"อ้วน เหนื่อยไหม เย็นนี้ไปกินข้าวกัน ทำแต่งานไม่กินอะไรแบบนี้ มันจะแย่เอานะ"

"ไม่หรอ งานยุ่งมากเลยใช่มั้ย โอเค มาม่าคัพก็ได้ ต้มยำกุ้งน้ำข้นเหมือนเดิมนะ"

"นี่แหนะ นี่แหนะ ต้องให้ตีตลอดเลย บอกแล้วว่ารอให้เส้นสุกก่อนแล้วค่อยกิน ไม่งั้นคืนนี้ต้องปวดท้องแน่ๆ"

ผมใส่น้ำร้อนในถ้วยมาม่า แล้วผมก็กินในทันที และแน่นอนเส้นยังคงไม่สุก ไม่สุกจริงๆด้วย

"ดึกแล้วมานอนได้แล้ว อ้วนจะนอนวันละสามชั่วโมงไม่ได้นะ"

ผมยิ้ม และยังคงเคร่งเครียดกับการทำงานต่อไป

"ปวดท้องใช่มั้ย บอกแล้วอย่าอดอาหาร อย่าหักโหมมากเกินไปสิอ้วน เอานี่ยากินแล้วไปนอนได้แล้ว"

"ฮ่าๆ อ้วนก็ยังคงเป็นอ้วนเหมือนเดิม ตัวโต๊โต แต่ไม่เคยเปิดขวดน้ำได้เลย มานี่เราเปิดให้"

"ไม่เอาไม่ร้องดิ อ้วนร้องแล้วเราจะร้องด้วย งานไม่เสร็จก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ดูแลตัวเองบ้างสิ เรารักอ้วนนะ อยากให้อ้วนอยู่กับเราไปนานๆ ไปนอนได้แล้ว นะนะ"

และผมก็เคร่งเครียดกับการทำงานจนถึงเช้า ได้งีบหลับไปครึ่งชั่วโมง ซึ่งผมโอเคมาก


ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาในตอนกลางคืน พบว่าตนเองยังอยู่บนโต๊ะงาน 

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วท้องของผม ผมรู้เลยมันเกิดมาจากเส้นมาม่าที่ยังไม่สุก

"ผมปวดท้อง เอายาให้ผมหน่อย"

...เงียบ...

ผมยิ้มกับตัวเอง นี่ผมยังจำไม่ได้อีกหรอเนี่ย 
แล้วผมก็เดินไปหยิบยาด้วยตัวผมเอง 

ผมยังคงปวดท้อง ใช่ ผมยังไม่ได้กินยา เพราะผมยังไม่สามารถเปิดฝาขวดน้ำโง่ๆขวดนี้ได้สักที

ความเจ็บปวดเริ่มแผ่กระจายไปทั่วร่างกาย ไม่เว้นแม้กระทั่งหัวใจของผม

"เปิดขวดน้ำให้ผมหน่อย ที่รัก กลับมาาา กลับมาหาผมนะ ผมขอโทษ"
ความเจ็บปวดเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น

"ผมขอโทษ กลับมานะ ผมขอร้อง" แล้วน้ำตาผมก็ไหลออกมา

"คุณได้ยินผมมั้ย ผมต้องการคุณ โลกของผมยังต้องการคุณ"

ผมร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร 

เอกสารทุกๆอย่างบนโต๊ะถูกผมปัดออกจากโต๊ะ

เสียงของเธอยังดังอยู่เสมอ ดังอยู่ตลอดเวลา ดังอยู่ทุกสถานที่

"คุณได้ยินผมมั้ย ผมขอร้อง"

น้ำตาผมยังคงไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง

ภาพวันนั้น วันที่ผมได้ทิ้งของที่มีค่าที่สุดไป

"ออกไป ผมบอกให้ออกไป ผมจะทำงาน"
"แต่อ้วน วันนี้วันครบรอบ.."
"ไร้สาระ! งี่เง่า!"
"ทำไมคุณพูดอย่างนี้ คุณพูดอย่างนี้ได้ยังไง"
"ออกไป ถ้าคุณยังไม่ออกไปจากห้องทำงานผมในตอนนี้ คุณก็ออกไปจากชีวิตผมได้เลย"

เธอร้องไห้ เธอร้องไห้อย่างไม่อายใคร ซึ่งเหมือนผมในตอนนี้

ผมนับ" 1"

เธอร้องไห้

"2"

เธอร้องไห้ดังขึ้น

"3"
เธอนั่งคุกเข่าลง ต่อหน้าผม

"เราเลิกกัน" ผมบอกเธอแล้วเดินออกไปจากห้อง โดยไม่หันมามองเธอแม้ว่าเธอจะร้องไห้หนักมากขนาดไหนก็ตาม
"อ้วน กลับมานะ กลับมาหาเรา "
แต่ผมก็ปล่อยให้คำร้องขอนั้นผ่านไป โดยที่ไม่รู้ว่ามันคือคำร้องขอครั้งสุดท้าย


ตอนนี้ความปวดร้าวเพิ่มมากขึ้น ปวดมากที่สุดตั้งแต่ผมเกิดมา

ไม่ใช่ท้องผม 

แต่เป็นหัวใจ


นี่ผ่านไปกี่เดือนแล้วนะที่เธอจากผมไป

ผมยังคงมองหาเธอ คนที่มักจะเช็ดผมให้ผมก่อนนอน

ผมยังคงสะดุ้งตื่นในตอนกลางดึกทุกคืนแล้วมองหาเธอเพื่อรอให้เธอมาห่มผ้าให้ผม เพราะผ้าห่มที่ผมควรจะห่ม ผมกลับกอดมันแทน

ผมยังคงไม่อาบน้ำก่อนไปทำงานทุกวัน เธอจะต้องไม่พอใจแน่ๆ

ผมยังคงกินแค่กาแฟเป็นอาหารเช้า เธอจะต้องทำเสียงง้องแง้งและงอนผมแน่ๆ

ผมยังคงทำงานหนักจนไม่ได้กินอาหารเที่ยง เธอจะต้องโกรธผมอยู่แน่ๆ

ผมยังคงกินมาม่ารสต้มยำกุ้งน้ำข้นในตอนที่เส้นไม่สุกทุกเย็น เธอจะต้องรำคาญผมแน่ๆที่เธอบอกผมไปแล้วหลายครั้งแต่ผมก็ยังไม่ฟัง

ผมยังคงทำงานดึกทุกคืน เธอจะต้องนอนไม่หลับและคอยเดินมาแอบดูผมอยู่แน่ๆ

ผมยังคงปวดท้องทุกคืน และต้องกินยาทุกครั้ง เธอจะต้องเป็นห่วงผมแน่ๆ

ผมยังคงเปิดฝาขวดน้ำไม่ออก เธอจะต้องหัวเราะเยาะผมอยู่แน่ๆ

ผมยังคงโหยหาอ้อมกอดและคำปลอบโยนในวันที่ผมร้องไห้ เธอจะต้องร้องไห้ตามแน่ๆถ้าผมร้องไห้ต่อหน้าเธอ

ท้ายที่สุด ผมยังคงมองหาเธอ 

มองหาหัวใจของผม

โลกของผมทีี่ไม่มีเธอ ก็ไม่ต่างอะไรกับกองขยะโง่ๆที่ไม่มีใครสนใจ และเป็นโลกที่ไม่เหลือใคร

ชีวิตของผมที่ไม่มีเธอ ก็ไม่ต่างอะไรกับร่างที่ว่างเปล่า มีแค่ลมหายใจ แต่ปราศจากหัวใจและความรู้สึก

ผมไม่รู้หรอกนะว่าตอนนี้คุณเป็นอย่างไร ลืมผมไปแล้วหรือยัง แต่ผมอยากจะบอกคุณว่า ผมยังไม่ลืม คุณ ผมยังจำเรื่องราวได้ทุกอย่าง และผมยังมองหาคุณ ภาวนาให้คุณกลับมา ผมคิดถึงคุณนะ คิดถึงมากๆ หัวใจของผม



"ที่รักผมมีอะไรจะบอก"

"ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่ทิ้งคุณไป"

"อ้วน เลิกเพ้อเจ้อ แล้วไปนอนได้แล้วนะ บ๊ายบาย :) "


SHARE
Writer
Apisaraa
The youngest sister
LIVING ON MY PLUTO

Comments