It’s just sprinkling
24 Oct. 2017

วันนี้ผมได้เจอกับคุณอีกครั้ง

อาจเพราะความหัวรั้นของผม ที่อยากจะพบคุณให้ได้ ทำให้ผมนั่งรถเมล์กลับไปยังห้างใกล้คณะ ส่วนคุณเอานาฬิกาไปซ่อมแถวนั้นพอดี

ผมยิ้ม

รู้ตัวอีกทีผมก็ก้าวออกจาก comfort zone มาไกลโข

ไกลจนไม่มั่นใจว่าจะวิ่งกลับไปทันหรือไม่ในตอนนี้

ท่ามกลางท้องฟ้าที่ฝนเริ่มตั้งเค้าจะตกลงมา ไม่รู้ทำไม ระหว่างที่ผมอยู่บนรถเมล์ ไม่สามารถสงบจิตสงบใจตัวเองได้สักที ผมมองถนนข้างทางเพื่อให้ผมจดจ่อกับปัจจุบันให้ได้มากที่สุด แต่ผมกลับไม่สามารถลบภาพคุณออกจากความคิดได้

เมื่อถึงสถานที่นัด ขาทัั้ง 2 ข้างของผมก้าวเดินด้วยจังหวะที่รวดเร็วกว่าปกติ ผมหาคุณไม่เจอในครั้งแรก ผมวนหาไปมา พร้อมกับกดโทรศัพท์มือถือโทรออกหาคุณ

ผมเห็นคุณในชุดสีขาว

รู้ไหมว่าผมกลั้นยิ้มลำบากขนาดไหน

หลังมือที่แตะกันโดยบังเอิญในจังหวะที่ผมกำลังคุยโทรศัพท์มือถือกับเพื่อน คุุณรวบมือขวาของผมแล้วกุมด้วยมือข้างซ้ายแสนใหญ่ของคุณ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือใหญ่นั่นทำให้ผมใจหวิว

ผมพยายามข่มความประหม่าไว้ ไม่รู้ว่าคุณสังเกตเห็นไหม

เราเดินเล่นไปที่หนึ่ง ก่อนคุณจะชวนแวะทานข้าวเย็น

เรานั่งคุยเล่นกันเรื่อยเปื่อย คุณใช้มือขวาของคุณจับมือซ้ายของผม นิ้วโป้งลูบบนข้อนิ้วเล็กๆของผมเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทำให้ผมรู้สึกปลอดภัย

วันนี้ผมกล้าสบตาคุณมากขึ้น

และนั่นทำให้ผมเห็นความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น
พวกเราคุยกันจนลืมเวลา แม้จะมีใครโทรมาว่าด้านนอกฝนตกหนักก็ตาม

ผมกับคุณแวะออกไปหาซื้อเค้กด้วยกัน

ปกติผมมักจะหวาดกลัว แต่เมื่ออยู่กับคุณผมกลับรู้สึกปลอดภัยอยากประหลาด

แขนของพวกเราแนบชิดกัน เพราะระยะห่างที่เริ่มลดลงเรื่อยๆ

คุณบอกว่าผมตัวเล็ก ผมหัวเราะแล้วตอบกลับว่า คุณเองก็ตัวเล็ก

คุณกระชับมือที่จับกันไว้ตอนที่ผมทำท่าจะล้ม
มือที่จับต้นแขนผมเพื่อไม่ให้ผมกระแทกกับคนที่รีบเร่งเดินแซงผม

แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา

วันนี้ก็เช่นกัน

คุณมาส่งผมที่สะพานลอยกลับบ้าน มือขวาของคุณบีบมือซ้ายของผมที่ประสานกันอยู่แน่นขึ้น เป็นเชิงว่าไม่อยากให้เวลานี้ล่วงเลยผ่านไป

ผมเองก็เช่นกัน

ท้องฟ้าที่มีหยาดฝนโปรยปรายอย่างเงียบงันท่ามกลางท้องฟ้าสีดำ ทำให้อากาศในเวลานั้นเย็นลงเล็กน้อย

พวกเราปล่อยให้ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมหัวใจที่บีบรั้งไว้ นัยน์ตาประสานกัน ท่ามกลางแสงไฟจากท้องถนนเบื้องล่าง

ผมยิ้ม

คุณบอกลา

ผมบอกลา

ก่อนจะเดินลงบันไดไป

คุณเฝ้ามองผมอย่างเงียบงัน จนมั่นใจว่าผมปลอดภัย แล้วจึงจากไป

ผมยอมรับ ว่าผมกลัวความไม่มั่นคง ความไม่ชัดเจน และนั่นคือสิ่งที่ผมยังคงระแวงอยู่
ผมหวังว่าสักวันคงจะเอาชนะความรู้สึกนี้ได้

คุณเอ่ยชื่นชมผมที่ยอมเปิดใจให้คุณเข้าไป

ผมที่ยอมให้คุณจับมือ หรือสัมผัสปลายผมอย่างอ่อนโยน

ใช่

ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน ผมใช้ชีวิตอยู่กับแผลเหวอะหวะมาอย่างยาวนาน แต่กลับยอมให้ใครสักคนมาจัับแผลเหวอะนั่น

หรือบางทีผมกำลังหวังอยู่ลึกๆ

ว่านั่นคือการรักษาแผลของผม

และคุณคือผู้รักษาแผลของผม
SHARE
Written in this book
Soft cake between us
Since October 2nd, 2017
Writer
Asharch
Marionette
🌱 1996, I'm just a little ash in this dirty world

Comments