“สะพานสายรุ้ง”
13 ตุลาคม 2559 
   “ท่านผู้โดยสารที่จะเดินทางไปสู่ท่าอากาศยานหาดใหญ่กรุณาขึ้นเครื่องได้แล้วค่ะ”

     ผมยกนาฬิกาข้อมือที่มีรอยขูดขีดสภาพผ่านการใช้งานมาร่วมหลายปีขึ้นดูเวลา เวลาตอนนั้นเวลาประมาณ14.20น. ถึงเวลาต้องเวลาเดินทางสู่ถิ่นฐานบ้านเกิดของตนเอง และไม่นานนักผมก็พาตัวเองไปนั่งบนเครื่องบินและที่ชอบใจที่สุดคือผมนั่งริมหน้าต่างเครื่องบิน เมื่อเดินทางทุกครั้งผมจะเลือกที่นั่งข้างหน้าต่างเสมอเพราะสะดวกในการงีบหลับได้ง่ายและหลังจากนั้นไม่นานเครื่องบินได้ทะยานขึ้นจากสนามบินดอนเมืองมุ่งหน้าไปทางทิศใต้จุดหมายปลายทางสู่สนามบินหาดใหญ่

      เมื่อเครื่องขึ้นได้ไม่นานนักผมเริ่มทบทวนสิ่งที่ทำให้ต้องมาเยือนเมืองกรุงครั้งนี้แตกต่างจากทุกครั้ง การมาแต่ละครั้งส่วนมากเป็นการอบรม สัมมนา ท่องเทียว หรือประชุม แต่ครั้งนี้ต่างออกครั้งนี้เป็นการสอบเพื่อเลื่อนตำแหน่ง การสอบที่ทำให้ผมตั้งคำถามกับตัวเองว่าระหว่าง หน้าที่กับครอบครัว ผมต้องเลือกอะไร คำถามนั้นยังวนเวียนในหัวจนกระทั้งผมเริ่มง่วงและได้งีบหลับไป

      เวลาผ่านไปประมาณเกือบ 16.00น. ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการสะลึมสะลือและมองออกไปที่หน้าต่างเครื่องบินเพื่อดูว่าตอนนี้มาถึงตรงจุดไหนของประเทศไทย แต่ผมก็ไม่เห็นอะไรเห็นแต่ชั้นเมฆลอยตัวใต้เครื่องเป็นเหมือนราวกับทุ่งทะเลเมฆขาวยาวสุดลูกหูลูกตา ถ้าบนพื้นดินมีดินแดนที่สวยแบบนี้คงจะดีไม่น้อย แต่เมื่อกวาดตาไปทั่วหน้าต่างพบสิ่งประหลาดที่ทำให้ประหลาดใจมากนั้นคือ

       สายรุ้งทอแสงเป็นทั้งเจ็ดสีสวยงามอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนมาทราบภายหลังว่านั้นเรียกว่า   “เมฆสีรุ้ง” เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นไม่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง ในตอนนั้นผมไม่รู้สิ่งที่เห็นนั้นคืออะไร ผมก็ไม่คิดติดใจอะไรแต่ก็ยังสงสัยจนถึงถึงบ้านตอนค่ำและมาเจอข่าวสุดโศกเศร้าของคนไทยทั้งมวลคือการที่ปวงชนชาวไทยต้องสูญเสียพระมหากษัตริย์ผู้ที่เปรียบเสมือนพ่อของคนไทยทุกคน พระมหากษัตริย์ที่ทรงไม่ย่อท้อต่อความลำบากเพียงเพื่อให้ประชาชนของพระองค์ได้อยู่ดีกินดี พระมหากษัตริย์ที่ทรงช่วยประชาชนยามที่ประชาชนมีภัย จนประชาชนของพระองค์เรียกพระองค์ท่านว่าเป็น“เทวดาที่ลมหายใจ”

         เมื่อผ่านเหตุการณ์นี้ผ่านมาได้ปีกว่าทำให้ผมย้อนกลับไปหาคำตอบของคำถามที่คาใจบนเครื่องบินตอนนั้นว่า“เมฆสีรุ้ง”ที่ผมคืออะไร วันนี้ผมได้คำตอบของตัวเองได้ว่า “เมฆสีรุ้ง”นั้นคงเป็น “สะพานสายรุ้ง” สู่สวรรค์ของเทวดาพระองค์หนึ่งหลังจากที่เทวดาพระองค์นั้นลงมาช่วยเหลือประชาชนชาวไทยตลอดระยะเวลาเจ็ดสิบปี

       ตลอดเวลาที่พระองค์ท่านอยู่นั้นพระองค์ท่านทำทุกอย่างเพื่อคนไทย พระองค์ท่านพยายามสร้างความอยู่ดีกินดีขจัดความลำบาก พระองค์ท่านพยายามให้ความรู้และสอนในทุกสิ่ง พระองค์ท่านพยายามประชาชนยามที่มีภัยมา สิ่งที่คนไทยทุกคนควรทำคือต้องน้อมนำสิ่งที่ท่านสอนนำมาปฏิบัติเพื่อให้ตนเอง สังคมและประเทศชาติมีความสุขตลอดไป



เสด็จสู่ฟากฟ้าสุราลัย พระมหากรุณาธิคุณจารึกในใจไทยชั่วกาล
 Cr. bluesea.sk
SHARE
Writer
BlueSea
นักเดินทาง
การเดินทางอันแสนยาวไกลต้องเริ่มจากก้าวแรกเสมอ

Comments