ทดลองครั้งที่ 13 : ดับไฟ

ควันสีเทาค่อยๆลอยขึ้นสู่อากาศด้านบนอย่างช้าๆ
กลิ่นบุหรี่รสโปรดของคุณส่งกลิ่นกำจายอ่อนๆ
พอให้จมูกได้รับรู้ถึงกลิ่นยาสูบปะปนไปกับกลิ่นบลูเบอร์รี่
.
ในบางจังหวะระหว่างความทึบบางของกลุ่มควัน
ผมคล้ายจะเห็นหน้าคุณ
ตัดสลับกับคู่สนทนาที่อยู่ตรงหน้า
ราวกับอยู่ในฉากหนังฟิล์มนัวสักเรื่องหนึ่ง
.
ผู้คนชอบเปรียบเปรยผู้หญิงไว้คู่กับดอกไม้เสมอ
ผมไม่ปฏิเสธความงามและความหมายดังกล่าว
แต่สำหรับคุณมันดูจะเป็นข้อยกเว้น
ต่อให้ดอกไม้และพืชพรรณจะเป็นสิ่งที่คุณโปรดปราน
หรือรื่นรมย์กับมันเพียงใด 
ผมก็คิดว่ามันเป็นการไม่เหมาะสมนัก
ที่จะเปรียบผู้หญิงเช่นคุณกับดอกไม้เหล่านั้น
.
ในเวลาขม 
คุณขมเสียยิ่งกว่ากลิ่นเขียวติดจมูกของใบไม้
และเช่นกัน ในยามหวาน
คุณก็หวานได้ยิ่งกว่าสีสันของหมู่มวลดอกไม้ใดใด
และที่สำคัญ...การหลงรักคุณ 
อันตรายเสียยิ่งกว่าหนามของกุหลาบ
.
การเปรียบคุณกับบุหรี่
อาจจะเป็นเรื่องที่เหมาะสมกว่า
หวาน แผดเผา ชวนล่องลอย
และสุดท้าย..ก็ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลย
นอกจากเถ้าถ่านของความทรงจำ
ที่ไม่อาจย้อนคืนกลับมาเป็นปัจจุบันได้อีก
.
ผมรู้ซึ้งถึงความจริงข้อนี้อยู่แก่ใจ
แต่ถ้าผมย้อนเวลาได้
ผมก็ยังคงจะเลือกที่จะจุดไฟ
ที่ปลายมวนบุหรี่เหมือนเดิม
.
การคิดถึงคุณสำหรับผมในเวลานี้
คงเหมือนกับการนั่งมองเถ้าถ่านในที่เขี่ยบุหรี่
ที่เป็นดั่งหลักฐานชั้นดี
ในฐานะหลักฐานความทรงจำของการ(เคย)มีอยู่ของคุณ
บุหรี่ถูกดับไปนานแล้ว
แต่กลิ่นจางๆของมันยังติดจมูก
เช่นเดียวกับรอยยิ้ม แววตา และเสียงหัวเราะของคุณ
ที่ยังคงทิ้งร่องรอยจางๆไว้ในความทรงจำของผม
.
หลังจากที่ผมดับบุหรี่ตัวสุดท้ายของค่ำคืนนี้
ผมสัญญากับตัวเอง
ว่าจะไม่กลับไปแตะต้องมันอีก
ถึงแม้ผมจะรู้สึกรื่นรมย์กับมันเพียงใดก็ตาม
ผมเชื่อว่ายังมีอีกหลายสิ่งในโลกที่สามารถ
มอบความรื่นรมย์ให้ชีวิตได้อีกมาก
อาจจะไม่สามารถแทนที่ทาบทับกันได้สนิท
แต่ผมคิดว่ามันน่าจะดีกว่า
ที่จะปล่อยตัวปล่อยใจ
ให้เจ้าควันสีเทาค่อยๆกร่อนเราไปช้าๆ
.
คิดถึงคุณเสมอ







SHARE
Writer
Readthemanualstupid
anonymous koala
All we need is sleep. zZ

Comments