อย่าลืมตา
กว่างานจะเสร็จก็ล่วงเลยไปถึงตีสองกว่าแล้ว

น้ำรินปิดคอมพิวเตอร์คู่ใจ พลางลากสังขารตัวเองมายังเตียงนอน ซึ่งบัดนี้มีกิ่งแก้วและรุ่งฟ้านอนอยู่ เธอเป็นคนบอกสองคนนั้นเองแหละว่านอนล่วงหน้าไปก่อนเลย วันนี้เธองานเยอะจริงๆ


ค่ำคื่นนี้เงียบผิดปกติ ไร้ซึ่งเสียงจิ้งหรีด เสียงสุนัขบ้านข้างๆ หรือแม้กระทั่งเสียงลม 

เธอยิ้มกับตัวเอง " ก็ดี จะได้หลับให้เต็มอิ่ม " มือเรียวเอื้อมไปปิดโคมไฟบนหัวเตียง  ไม่นานเธอก็จมสู่นิทรา อย่างมีความสุข...


จนเมื่อ...

เสียงเดินกระแทกเท้าข้างๆเตียงดังขึ้น ปลุกเธอตื่นขึ้นมาจากนิทราอันหอมหวาน

คงเป็นกิ่งแก้วอีกตามเคย ยัยคนนี้ตัวใหญ่กว่าใคร เดินทีได้ยินไปทั่วทั้งห้อง น้ำรินคิด

และเธอก็ยังคิดว่ากิ่งแก้วคงไปเข้าห้องน้ำ อีกไม่นานคงกลับมานอน เธอคิดตามประสาคนใจเย็น และมองโลกในแง่ดี แล้วเธอก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง

เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งจากสัมผัสเธอทางด้านหลัง 

"น้ำ..ริน น้ำริน เธอตื่นอยู่ไหม " รุ่งฟ้าสะกิดเธอ พลางเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

"อืออ มีอะไร ฉันเพิ่งจะได้นอน" น้ำรินตอบโดยไม่ลืมตา

"เธอได้ยินเสียงใช่ไหม เสียงคนเดิน" รุ่งฟ้ายังคงถามฉัน

"อืออ ฉันง่วงแล้ว ค่อยคุยได้ไหม" น้ำรินตอบเสียงเอื่อยๆ ตามประสาคนที่กำลังจะหลับ
 
"ใครเดินอยู่หนะ น้ำริน ฉันกลัว" รุ่งฟ้าเขย่าตัวน้ำรินแรงขึ้น

"เธอก็ไปดูซิ"ฉันบอก

"ได้ แต่เธอห้ามหลับนะ" รุ่งฟ้าบอก น้ำรินส่งเสียง อือ ในลำคอเป็นการตอบรับ เปลือกตาเธอหนักมาก มากเกินกว่าที่จะลืมขึ้นมา 

แล้วรุ่งฟ้าก็เงียบไป 
'ยัยนี่ ชอบกลัวอะไรแปลกๆ เงียบก็ดี ฉันจะนอน' เธอคิด ก่อนจะกระชับผ้าห่มขึ้นมา แล้วหลับต่อ


ไม่นานน้ำรินก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพราะเสียงเดินกระแทกเท้าที่ได้ยินชัดเจนมากขึ้น เหมือนกับว่าคนคนนั้นเดินอยู่รอบๆเตียงเธอ

"ยัยกิ่งแก้ว เงียบๆหน่อยสิ คนจะหลับจะนอน" น้ำรินบอก ในขณะที่ตายังคงปิด

"ใครเรียกฉัน ฉันยังนอนอยู่นี่" ยัยกิ่งแก้วตอบน้ำรินอย่างงัวเงีย

"งั้นใครหละ รุ่งฟ้าหรอ"น้ำรินถาม

"อ้าว รุ่งฟ้าไปไหนเนี่ย"กิ่งแก้วถามออกมาอย่างสงสัย รับรู้ถึงความว่างเปล่าข้างตัว

"ห้องน้ำมั้ง"น้ำรินตอบ

"อืมม งั้นหรอ ปกติยัยนั่นไม่ไปเข้าห้องน้ำคนเดียวตอนกลางคืนนะ ฉันไปเฝ้าหล่อนหน้าห้องน้ำดีกว่า" กิ่งแก้วบอกน้ำริน แล้วก็เงียบหายไป 
'เห้อได้นอนจริงๆสักที'

แต่แล้วน้ำรินก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

"น้ำริน เธออย่าลืมตานะ" เสียงกิ่งแก้วดังขึ้นอย่างสั่นๆ

"เธออย่าลืมตานะ ไม่งั้น มัน จะเห็นทะ... กรี๊ดดดดด"เสียงของรุ่งฟ้าขาดหายไป ตามด้วยเสียงกรี้ดชวนขนลุก

"พวกเธอสองคนอยู่ไหน อย่าแกล้งฉันแบบนี้สิ"เธอยังคงไม่ลืมตา เหงื่อเริ่มไหลออกมาผ่านหน้าผาก

เสียงเดินกระแทกเท้าดังขึ้นรอบๆเตียงเธออีกครั้ง มันดังขึ้นเรื่อยๆ แต่คราวนี้เธอรับรู้ถึงลมหายใจที่กำลังเป่าลงบนใบหน้าเธอ

เธอตัวสั่นด้วยความกลัว ขนบนร่างายเริ่มตั้งขึ้นโดยมิได้นัดหมาย

ลมหายใจนั้นเริ่มเข้ามาใกล้น้ำรินเรื่อยๆ เรื่อยจนเธอรับรู้ได้ว่าที่มาของลมหายใจนั้นอยู่ห่างจากหน้าเธอไม่ถึงคืบ!

ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว เธอกำลังจะสติแตก ทั้งลมหายใจนั้น ทั้งเสียงเท้าข้างๆเตียง
ไม่ไหวแล้ว

"กรี๊ดดดดดดดดด ฉันกลัวแล้ว" น้ำรินกรี๊ดออกมาสุดเสียง น้ำตาไหลออกมาด้วยความกลัว มือเรียวนั้นพนมขึ้นยกขึ้นเหนือหัว

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะ ยัยน้ำรินนนน" เสียงเพื่อนทั้งสองดังขึ้น แล้วตามด้วยเสียงหัวเราะอย่างสดใสของเพื่อนทั้งสอง

น้ำรินค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนจะเห็นยัยกิ่งแก้วถือเค้กก้อนโต และ รุ่งฟ้ากำลังถือตุ๊กตาตัวใหญ่อยู่

"สุขสันต์วันเกิดนะเพื่อนรักก นี่เธอร้องไห้ทำไม"รุ่งฟ้าถามพลางเข้ามากอดเธอ 

ด้วยความกลัว บวกกับความตื้นตัน น้ำรินจึงโผเข้ากอดรุ่งฟ้า กับ กิ่งแก้ว 
"ขอบคุณพวกเธอมากๆนะ" น้ำรินขอบคุณ ก่อนจะลืมตา เธอมองข้ามไหล่ทั้งคู่ออกไป

 และภาพที่เธอเห็นก็ทำให้เธอตัวแข็ง 
กิ่งแก้วกับรุ่งฟ้านั่งอยู่มุมห้อง ตาของทั้งคู่กลวงโบ๋  มีเลือดไหลออกมาน่าสยดสยอง ทั้งสองพยายามเปล่งเสียงออกมา แต่มันช่างแผ่วเบาเหลือเกิน "อย่าลืม ตา" 

น้ำรินขนลุกทั้งตัว 

แล้วที่เธอกำลังกอดอยู่คือใคร เธอกำลังงกอดใคร

ไม่ทันได้คิดนาน ตัวที่เธอกำลังกอดอยู่ก็ผละออกจากตัวเธอ 

"จ๊ะเอ๋ จับได้แล้ว" 

ภาพสุดท้ายคือภาพหญิงชรากำลังยิ้มให้เธอ ปากนั้นสีแดงสด ดวงตาสีขาวทั้งดวงตา มือเหี่ยวๆนั้นมีเล็บยาวสีแดงน่ากลัว กำลังค่อยๆขยับมายังดวงตาของเธอ

"กรี๊ดดดดด" แล้วเสียงนั้นก็หายไป

จะว่าไป คืนนี้เงียบดีจริงๆว่าไหม?







SHARE
Writer
Apisaraa
The youngest sister
LIVING ON MY PLUTO

Comments

itsraining
2 years ago
สนุกๆๆ
Reply
nhstardust
2 years ago
นอนไม่หลับเลย 😂
Reply
Stormwind
1 year ago
สุดจริง

Reply