ผิดหรอที่รัก
ถ้ากูได้เขามากูก็ชนะใช่ป่ะ จำเป็นต้องสนด้วยหรอว่าของใคร คนนะไม่ใช่สิ่งของไม่จำเป็นต้องมีเจ้าของ เพราะฉะนั้นกูไม่สนใจใครกูสนใจแค่เขาคนเดียวนี่เป็นประโยคที่ออกมาจากปากฉัน ถ้าใครได้ฟังประโยคที่ฉันพูดออกไปก็คงได้แต่ส่ายหน้ากับความคิดของฉันและคงตราหน้าว่าฉันเป็นคนเลว ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับพวกมันที่นั่งอยู่ตอนนี้ "มึงมันบ้าอีแอน มึงจะชนะอะไรของมึง พี่เขาแมร่งก็มีแฟนอยู่แล้ว ถึงเขาจะมาคุยกับมึงก็ไม่หมายความว่าเขาจะเลือกมึงเขาคบกันมากี่ปีแล้วมึงก็น่ารู้ดี มึงมีสติหน่อย ไม่ใช่ว่ามึงไม่รู้ว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว มึงรู้อยู่เติมอกอีแอน"  หลังจากเพื่อนพูดจบฉันยกแก้วเหล้าขึ้นมา "พวกมึงว่าไหมเหล้าแมร่งขม เนอะ แถมมันก็ไม่มีประโยชน์ต่อร่างกายด้วย แดกที่ไรก็อ้วกเหมือนหมาทุกที ตื่นเช้ามาก็แฮงปวดหัว กินอะไรก็อ้วกออกหมด และทุกครั้งที่แฮงก็จะบอกว่ากูจะไม่กินมันแล้ว แต่สุดท้ายพอชวนแดกเหล้าก็มาครบกันทุกคน เพราะอะไรนั่นหรอ ก็ตอนเรากินเรามีความสุขไงมึง กูว่ามันก็ไม่ต่างอะไรกับความรักของกูตอนนี้หรอก" และฉันก็กระดกเหล้าหมดแก้วแล้ววางมันลง แล้วพูดสิ่งที่คิดต่อ
"กูก็รู้ที่ทำอยู่มันไม่ดีแต่กูรักเขาไปแล้วมึงจะให้กูทำอย่างไร กูรู้หมดแหล่ะผิดชอบชั่วดี รู้แม้กระทั้งว่าควรจะทำอะไรแต่กูทำไม่ได้ไงมึง ไม่ใช่ว่ากูไม่เจ็บนะที่เป็นแบบนี้ มีค่าเวลาเขาทะเลาะกัน แต่กูก็อยากเป็นตัวจริงของเขามันผิดหรอมึง ถ้าเขาเลือกกูและกูเลือกเขาทุกอย่างมันก็จบ"   ฉันยังไม่ทันพูดจบก็มีเสียงสวนขึ้นมา "มันไม่ผิดหรอกมึง ถ้าเขาไม่มีแฟนอยู่แล้ว มึงจะบอกว่ามึงรักเขาไม่รักแฟนเขา มันไม่เห็นแก่ตัวเกินไปหน่อยหรอวะ" 
"ทุกคนแมร่งก็เห็นแก่ตัวกันทั้งนั้นแหล่ะ ถ้าการที่กูเป็นคนดีแล้วไม่ได้เขามากูยอมเป็นคนเลวดีกว่า" ฉันพูดจบก็หันไปชงเหล้าต่อ เพื่อนนั่งข้างฉันเอามือมาจับมืิอฉันที่กำลังเทเหล้าใส่แก้ว       "มึงพอได้แล้ว เดี๋ยวทีนี้ก็เมาเป็นหมาแบบที่มึงพูดหรอก" ทุกคนพากันหัวเราะรวมทั้งฉันด้วย "เอออีกแก้วเดียวน่าาาาา" 
"มึงบอกอีกแก้วเดียวมาตั้งแต่3ทุ่มแล้ว นี่จะ5ทุ่มแล้ว กูยังไม่เห็นมึงหยุดกินเลย" ฉันกระดกเหล้าที่ชงหมดแก้ว แล้วชูแก้วเปล่าขึ้นมา "นี่กูก็กินแก้วเดียวมาตลอดยังไม่เปลี่ยนแก้วเลย กูพูดผิดตรงไหน" คำพูดฉันเรียกเสียงหัวเราะในวงอีกครั้ง แสงหน้าจอโทรศัพท์ฉันสว่างขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์  
"พี่มารับไม่ได้นะแอน ขอโทษที กลับเองได้ใช่ไหม"   ฉันกดปิดหน้าจอ ความรู้ตอนนี้มันหน่วง จริงฉันก็ไม่ควรหวังให้เขามารับตั้งแต่แรกแล้ว แต่นั่นแหละมันอดไม่ได้หรอก เพราะลึกๆฉันก็ยังคาดหวังให้เขามารับ ใช่ถึงวันนี้ฉันจะแพ้แต่ใช่พรุ่งฉันจะแพ้อีก ฉันไม่โวยวายหรือตัดพ้ออะไรไปหรอก เพราะฉันรู้ดีการทำแบบนั้นมันน่ารำคาญและมันจะต่างอะไรกับเธอคนนั้น นี่คงเป็นจุดอ่อนชิ้นสำคัญของเธอคนน้ัน  "เอ้าชน ใครหลับจ่ายครึ่งหนึ่ง" 


SHARE
Writer
yarin
writer
เด็กจบใหม่ที่ยังหาจุดหมายให้กับชีวิตไม่ได้ นักเขียนนี่คือจุดหมายเดียวที่หาให้ตัวเองได้ตอนนี้

Comments