[OS] TATTOO [ Tiffany x Rena]






        เป็นเวลาเกือบสิบนาทีแล้ว ที่ คัง เรนา ยืนเขี่ยปลายเท้าอยู่หน้าร้านค็อฟฟี่ช็อปเล็กๆ ห่างจากตัวโรงเรียนพอสมควร ระหว่างทางเดินไปห้างสรรพสินค้า ยืนรอเพื่อนสนิทที่เข้าไปซื้อเครื่องดื่มด้วยความเบื่อหน่าย

        เวลาล่วงไปอีกสองสามนาทีจนเรนาเลิกคิดที่จะยืนเมื่อยฟรีๆ แล้วมองหาที่นั่งที่ยังว่างอยู่หน้าร้าน พอเจอโต๊ะที่ว่างๆ เรนาก็วางกระเป๋าแล้วทิ้งตัวลงนั่งเท้าคางอย่างเบื่อหน่าย

        ในวันที่เลิกเร็วแบบนี้เธอควรจะได้กลับบ้านไปนอนแผ่ที่ห้องเร็วๆ สิ ไม่ใช่มาเตร่รับอากาศในวันที่ร้อนอบอ้าวแบบนี้กับเพื่อนตัวดีที่มาพะเน้าพะนอให้ไปเป็นเพื่อนซื้อของขวัญวันครบรอบให้แฟน


        น่าเบื่อ...


        เรนาฟุบตัวลงกับโต๊ะ หลับตาระบายความหงุดหงิด แล้วก็ตัดสินใจเงยหน้าขึ้น


        ก็พึ่งรู้นี่แหละ ว่าโลกของเรามีนางฟ้าด้วย...



        ร้านฝั่งตรงข้ามที่อยู่อีกฟากของถนนกำลังถูกไขกุญแจเปิดประตูหน้าร้านออก ป้ายข้างๆ เขียนด้วยตัวอักษรแนว old school เป็นชื่อร้าน


        SS&XO TATTOO 


        เรนายังไม่สามารถละสายตาออกไปจากเจ้าของเรือนหน้าหวานในชุดเสื้อคลุมหนังสีดำ กางเกงสกินนี่ขาดๆ รองเท้าผ้าใบสีขาว


        Holy sh*t!

        เรนามั่นใจว่าตัวเองขาวอยู่แล้ว ถ้าไม่นับเพื่อนสนิทชื่อ จู คยอลกยอง เจ้าของผิวขาวโคตรๆ แถมอมชมพูไปหมด ที่หายต๋อมไปสั่งกาแฟเป็นชาติในร้านนั่น เรนาก็มั่นใจว่าตัวเองก็ขาวไม่แพ้ใครเหมือนกัน

        แต่ดูแล้ววันนี้เรนาจะเจอความพ่ายแพ้แบบหมดรูปเอาซะแล้ว เมื่อพี่สาวตรงหน้าสะบัดตัวถอดเสื้อโค้ดนั่นออกเหลือแต่เสื้อกล้ามที่เว้าลงมาจนแทบจะไม่ปิดอะไรต่อมิดอะไร

        รวมไปถึงรอยสักอะไรสักอย่าง ที่เอ่อ... อยู่ตรงพื้นที่เสี่ยงอันตรายที่ แค่คิดเรนาก็หน้าร้อนวูบขึ้นมาเสียเฉยๆ

        แล้วเหมือนพี่สาวคนสวยจะรู้ตัวเข้าเสียแล้ว พี่เขาถึงได้หันมาสบตากันอย่างจังเสียอย่างนั้น มือเรียวของพี่เขายกขึ้นเสยผมยุ่งๆ สายตาคมๆ นั่นจ้องกลับมาที่เด็กน้อยไม่วางตา แล้วเจ้าตัวก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างเจ้าเลห์


พระเจ้าคะ ตอนท่านสั่งตัดปีกคนตรงหน้าหนู ท่านลืมสั่งให้เขาลดความสวยลงมาด้วยหรือเปล่า



        เด็กน้อยที่รู้ตัวว่าถูกพี่เขาจับได้ว่าแอบมองสะบัดหน้าหนีสายตาคมๆ ของพี่เขาไปเสียดื้อๆ ใจคิดไปสะระตะว่าจะถูกหาว่าโรคจิตมั้ยนะ ไปมองพี่เขาอยู่ตั้งนานสองนาน แต่พอไปคิดถึงภาพติดตาตอนที่พี่เขาถอดเสื้อ เรนาก็ใจเต้นแรงหน้าร้อนวูบ


        ต้องทำยังไงนะ...
        ต้องทำยังไงถึงจะได้เป็นคนถอดเสื้อพวกนั้นออกจากตัวพี่เขาบ้าง...






 


        พี่เขาเป็นเจ้าของร้านสักเรนายังไม่รู้ว่าพี่เขาชื่ออะไร แต่รู้ว่าเขามี เพื่อน ร่วมกันเปิดร้านอีกหนึ่งคน เรนาเห็นหน้าพี่เขาไม่บ่อยนัก แต่ก็พอรู้ว่าพี่เขาน่าจะสนิทกันมาก สนิทมาก จนเริ่มกลัวว่าเขาจะใช่แค่ เพื่อน อย่างที่เธออยากให้เป็นจริงๆ หรือเปล่า

        วันนี้เป็นหนึ่งในเกือบจะยี่สิบวันเข้าไปแล้วที่เรนาก็ยังลากตัวเองมานั่งที่ร้านกาแฟเจ้าเดิมที่เคยยืนรอเพื่อนในวันนั้น ไม่ใช่เพราะติดใจกาแฟ หรือขนมอะไรหรอก


        ติดใจเจ้าของร้านสักฝั่งตรงข้ามต่างหาก


        แต่มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ

        วันแรกที่เรนามาที่นี่อีกครั้ง เธอคิดแค่ว่าจะหามุมดีๆ รอส่องพี่สาวคนนั้น อย่างน้อยก็อยากจะรู้ว่าพี่เขาเป็นยังไง มีคนรู้ใจหรือยัง เปิดร้านกี่โมง และช้อสรุปสุดท้ายคือ เรนาอยากเห็นหน้าพี่เขา


        แต่เหมือนพระเจ้าจงใจแกล้งเธอเหลือเกินเมือพี่สาวคนนั้นสบตาเธอแทบจะในทันทีที่เห็นหน้ากัน


        มากไปกว่าสบตา เรนารู้สึกตัวได้ว่าในแววตานั้นเหมือนจงใจจะเรียกกันเข้าไปหาชัดๆ

        เกิดมาจนอายุ 16 ปีก็พึ่งเคยรู้สึกว่ากำลังถูกอะไรสักอย่างล่อลวงได้ขนาดนี้เนี่ยแหละ



        แล้วก็พาลโทษตัวเองที่เกิดช้า อย่างน้อยถ้าเธอเกิดเร็วกว่านี้สักสองสามปี เธอจะยอมลงทุนเสนอหน้าเข้าไปขอสักสักลาย ยอมทนเจ็บ ยอมทนให้พี่เขาเอาเข็มมาจิ้มกันเป็นชื่อพี่เขาลงบนหัวใจให้สักทีอย่างน้อยเพื่อให้ได้รู้ชื่อพี่เขา


        พึ่งรู้ว่าช่างสักเนี่ย

        สักชื่อตัวเองลงบนหัวใจคนอื่นเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของกันได้แค่เห็นหน้าครั้งแรกเลยหรือไงนะ


        เรนาไม่รู้ว่านั่งมองพี่เขาจากตรงนี้นานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีฝนเจ้ากรรมก็เริ่มเทลงมาเหมือนท้องฟ้ารั่ว เด็กน้อยกระวีกระวาดคว้ากระเป๋าเตรียมจะลุกขึ้นวิ่งไปหาที่หลบฝนสักที่

        แต่ข้อมือเล็กๆ นั่นก็ถูกฉุดจากด้านหลังให้คนกลัวเปียกฝนเซไปกระทบกับใครสักคน กลายเป็นว่าเรนาเกือบจะล้มแต่ถูกคว้าไว้ได้ด้วยอ้อมแขนข้างเดียวของคนด้านหลัง

        กลิ่นหอมเย็นๆ ของน้ำหอมยี่ห้อดีทำให้เด็กน้อยเกือบเผลอหยุดหายใจ

        แล้วเรนาก็แทบจะตายมันเสียตรงนั้น เมื่อหันกลับไปเห็นว่า พี่สาวคนนั้นกำลังประคองกันด้วยมือข้างเดียว เพราะอีกมือถือร่มสีชมพูหวานแหววที่เลื่อนมาบังฝนให้เธอจนตัวพี่เขาเปียกไปเกือบครึ่ง

        “วิ่งแบบนั้นอันตรายนะคะ” พี่สาวคนสวยยกยิ้มมุมปากเปลี่ยนจากประคองเป็นเลื่อนมือลงไปจับกับมือเล็กๆ ของเด็กมัธยมที่สูงเกือบเท่าๆ กันแล้วกระชับให้เดินเข้ามาใกล้


        แล้วเรนาก็ทำตามอย่างว่าง่ายเหมือนโดนพี่เขาสะกดจิตไปแล้ว


        “ไปหลบร้านพี่ก่อนก็ได้”





        “เห็นมองบ่อยๆ สนใจเรื่องสักหรือไงคะ” พี่เขาถามแบบนั้น แต่เรนาไม่ได้ตอบอะไรออกไป เพราะกลัวจะถูกจับได้ว่าหัวใจไม่รักดีกำลังกระหน่ำระรัวอยู่ในอก เจ้าของร่มสีหวานทิ้งร่มไว้หน้าร้าน จับเด็กตรงหน้านั่งลงบนโซฟาตัวเล็กๆ ในร้าน แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับหยดน้ำฝนที่คงกระเซ็นมาโดนบ้างให้เด็กน้อยด้วยท่าทีสบายๆ


        แต่แววตานั่นไม่ใช่เลยสักนิด

        เพราะถ้าพี่เขากินเธอเข้าไปได้ เรนามั่นใจ ว่าพี่เขาคงไม่เหลือให้ไว้แม้แต่เศษเสี้ยวความเป็น คังเรนา


        เรนาหลบสายตาก้มลงไปมองพื้นแต่เหมือนเด็กน้อยลืมไปว่าพี่เขาย่อตัวลงไปนั่งอยู่ด้านล่างเพื่อเช็ดหน้าให้

        เสื้อกลามตัวบางนั่นแนบสนิทไปกับลำตัวพี่เขาเพราะน้ำฝนจนเห็นลอนกล้ามท้องจางๆ

        ด้วยความเปียกเลยทำให้เห็นบราลูกไม้สีดำด้านในชัดเจน



        ให้ตายสิ... โลกใบนี้จำเป็นต้องมีคนที่เปียกฝนแล้วยังฮ็อตได้ขนาดนี้อีกหรือไง






 


        ตอนนี้เรนารู้แล้วว่า พี่เขาชื่อ สเตฟานี่ ฮวัง

        นอกจากจะหน้าตาสวยหุ่นนางแบบมากแล้ว ก็ดูสวยแม้แต่ชื่อเรียก

        ที่เรนาสงสัยเหลือเกินว่าจะมีสักวันที่เธอได้พร่ำเรียกชื่อนั้นบ้างหรือเปล่า

        พี่เขารับสักตั้งแต่ลายกราฟฟิกดุๆ ลายอาร์ตๆ ทั้งลายมินิมอล ไปจนถึงน่ารักๆ

        แต่ถ้าให้เรนาพูดถึงพี่ฟานี่คนนั้น เรนากล้าเทหมดหน้าตักว่าถ้าใครได้รู้จักก็ต้องอยากเป็นของพี่เขา

        และถ้าให้ยอมรับ เรนาก็ยอมรับ



        ว่าอยากเป็นของพี่เขา



        แล้วตั้งแต่เรื่องหลบฝนวันนั้น คัง เรนา ก็ได้อภิสิทธิ์จากเจ้าของร้านว่าถ้าชอบ (การสัก) ขนาดนั้น มานั่งเล่นมานั่งดูที่ร้านเลยก็ได้ พี่เขาไม่ว่า แล้วมีหรือที่เรนาจะปฏิเสธ ทุกวันพอเลิกเรียนเรนาก็จะพุ่งตรงมาที่ร้าน SS&XO TATTOO อย่างรวดเร็ว


        “ดูสิ้ เด็กใครมาน้า” คิม แทยอน ผิวปากล้อเลียนทันทีที่เรนาผลักประตูร้านเข้ามา เรียกให้ใครอีกคนที่กำลังจัดอุปกรณ์การสักต้องหันมามองตาม

        “ยังน่ารักเหมือนเดิมทุกวันแบบนี้พี่ก็ใจเต้นแย่สิคะเรนา” ควอน ยูริ เพื่อนอีกคนของสองเจ้าของร้านว่าแบบนั้นตามนิสัยชอบแซวไปเรื่อย แต่เรนาก็เลือกจะหันไปมองคนที่ยืนจ้องกันตั้งแต่เธอเข้าร้านมา


        พี่สเตฟานี่คนนั้นหันไปมองพี่ยูริครั้งนึง

        และหันกลับมามองที่เธอเหมือนเดิม

        แล้วพี่เขาก็มองด้วยสายตาแบบนั้นอีกแล้ว


        พี่สาวคนสวยไม่ตอบอะไร แค่เดินมาหาเรนาที่ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวเดิม แล้วบรรจงคว้าข้อมือเล็กๆ ของเรนาอย่างเบามือ

        “พ พี่ฟานี่ทำอะไรน่ะ” เด็กน้อยหลุดร้องเสียงหลง แต่ก็ไม่กล้าชักข้อมือที่อยู่ในมือของพี่เขากลับ คนโตกว่าจัดแจงพลิกข้อมือให้หงายขึ้น ก่อนจะคว้าปากกาเคมีสีดำที่เรนาจำได้ว่าพี่เขาชอบเอาไว้ร่างแบบเวลาจะสักให้ลูกค้ามาวาดๆ เขียนๆ เป็นรูปตัว S กับลายกราฟฟิกน่ารักๆ แซมอยู่นิดๆ

        “ก็ จอง ไว้ยังไงล่ะคะ” คนพี่ยืดตัวขึ้น โน้มหน้ามากระซิบบอกกันแบบนั้น

        และแน่นอนว่าเด็กน้อย คังเรนา ก็เขินจนหน้าแดงหูแดง อยากจะละลายหายไปจากโลกใบนี้มันเสียตรงนั้นถ้าไม่ติดว่าพี่เขาขึ้นมานั่งเบียดจนจะเกยกันก่อน


        คนบ้า ไม่รู้หรือไงว่าถึงพี่ไม่ทำอะไร ชื่อพี่ก็เหมือนถูกสักลงในใจตั้งแต่ยังไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ


        “ทำขนาดนี้แล้ว สนใจสักชื่อตัวเองให้น้องเขาเลยมั้ยละคะเพื่อนนนนนน”

        “สักตรงไหนดีน้า เนอะยูลเนอะ”


        สเตฟานี่ไม่ตอบอะไรจากคำแซวของเพื่อนๆ ในร้าน เจ้าตัวลุกขึ้นอีกครั้ง เดินมาหยุดที่หน้าเรนาแล้วย่อตัวลงให้ระดับสายตาเราเสมอกัน

        “ไว้ถ้าอยากสักแล้ว มาบอกพี่นะคะ” เจ้าของน้ำเสียงแหบหวานล่อลวงกันด้วยแววตาแบบนั้นอีกแล้ว

        “ใครจะไปสักชื่อพี่กันคะ” ทำเป็นพูดไปแบบนั้น แต่จริงๆ ก็ใจเต้นแทบจะหลุดออกจากอกมันให้ได้แล้ว

        “พี่หมายถึงสักอะไรก็ได้ค่ะ หรืออยากสักชื่อพี่หรอ?”

        “แล้วทำไมต้องมาบอกพี่ฟานี่เล่า”

        “เพราะพี่คงยอมไม่ได้ถ้าจะมีใครได้แตะผิวนิ่มๆ ของเราค่ะ”

        พูดจบคนโตกว่าก็โน้มหน้าลงมาประทับจูบลงบนข้างแก้มเด็กน้อยตรงหน้า เรียกเอาเสียงโห่จากเพื่อนๆ และลูกค้าส่วนนึงในร้านเสียยกใหญ่



        แล้วแบบนี้เรนาจะทำยังไงดี

        ทำยังไงให้กลายเป็นคนนั้น คนที่จะสามารถยืนข้างพี่เขาได้ในฐานะอื่น

        ต้องทำยังไง ให้ได้กลายเป็นที่อยู่ภายใต้อ้อมกอดของพี่เขา






 
        “พี่อยู่ไหน”

        “บนห้องค่ะ วันนี้กลับเร็วหรือไง”

        เสียงปลายสายงัวเงียเล็กน้อย จนเหมือนกำลังองแงใส่กัน

        เรนายิ้มกับน้ำเสียงของคนปลายสาย เอียงศีรษะเอาหูแนบกับไหล่สองมือล้วงหากุญแจในกระเป๋าสะพายก่อนจะคว้ามันไขเข้าห้องพัก

        ที่ตอนนี้คนงัวเงียกดวางสายแล้วยืดตัวขึ้นมาจากโซฟาตัวโปรดของพี่เขา

        และเอื้อมมือมาคว้าตัวเด็กสาวตรงหน้าที่ไม่เด็กอีกต่อไปแล้วเข้าไปจมอ้อมกอด


        “อืมมมม วันนี้กลับไวจัง”

        “พี่ไม่ไปร้านหรอ?”

        “ให้แทกับยูลเฝ้าพี่จะมารอเด็กน้อยของพี่”



        เด็กที่ว่าตอนนี้ไม่ใช่เด็กมอปลายคนนั้นแล้ว เป็นสาวมหาวิทยาลัยเต็มตัว ไม่มีเด็กน้อยผมสั้นหน้าตาน่ารักขี้เขินขี้อายเหมือนเมื่อสามปีที่แล้ว มีแต่ฮ็อตเรนาของเพื่อนๆ ของพี่ๆ ของน้องๆ
 
        แต่นั่นก็ไม่ใช่กับพี่สเตฟานี่เจ้าของร้านสักคนนั้นอยู่ดี เพราะอยู่กับพี่เขาทีไร เรนาก็ยังคงเป็นเด็กน้อยที่อยากตกเป็นของพี่เขาซ้ำๆ อยู่ทุกเวลา



        “พี่ฟานี่”



        คนเด็กกว่าร้องขึ้นเบาๆ เมื่อพี่เขาเลื่อนมือปลดกระดุมเสื้อนักศึกษา



        “นี่ อย่าพึ่งทะลึ่งให้หนูอาบน้ำก่อน”

        “ฮื่อ”



        แต่เหมือนพี่เขาจะไม่ฟังเอาเสียแล้วเพราะเจ้าตัวแหวกปกเสื้อนักศึกษาของเธอออกสายตาจับจ้องผลงานที่ตัวเองได้สร้างไว้บนร่างกายของเด็กน้อยวันก่อนตรงหน้า

        และแนบริมฝีปากลงไปทาบทับรอยน้ำหมึกเหล่านั้น



        “ดูพี่จะชอบมันมากกว่าหนูอีก”

        “แน่สิคะพี่เป็นคนทำให้นี่”



        คนโตกว่าเกลี่ยปลายนิ้วลงตามตัวอักษรเหล่านั้นแล้วยกยิ้มอย่างพอใจ ลากปลายนิ้วตามทุกตัวอักษรที่ถูกสลักลงเหนือเนินอกข้างซ้าย เหนือตำแหน่งหัวใจของเรนา



        Stephanie’s 


        เรนาหัวเราะคิดคักกับสัมผัสจั๊กจี้จากปลายนิ้วของพี่เขาที่เริ่มซนลากต่ำไปทั่ว พลิกตัวคว้าพี่เขาขึ้นมามองใบหน้าหวานที่เคยหวังจะครอบรอบทุกสิ่งของพี่เขามาแสนนาน ทอดสายตาลงมองที่ตำแหน่งเดียวกันกับที่พี่เขามองบนร่างกาย



        อืม... เหมือนกับของเธอเลย



        Rena’s 


        อ่า พี่สเตฟานี่เจ้าของร้านสักที่เด็กน้อยคังเรนาคนนั้นอยากได้นักหนาตอนนี้น่ะ



        เป็นของเรนาแล้วนะ :)











สวัสดีค่ะ

มางงๆ ค่ะ วูบอีกแล้วค่ะ ด้วยความคิดถึงฟานี่และความทาสรักน้องบิ้นของเราเอง ♥
ข้ามรุ่น ข้ามค่าย ข้ามมันให้หมดกันเถอะค่ะ 5555555
ชิปด้วยใจ พายด้วยตัวเองค่ะ ถ้าใจเราจะชิปเราก็สามารถต่อเรือด้วยมือเราได้ค่ะ
ขอที่ให้ชิปเรือผีหน่อยนะคะ แง้

ขอบคุณค่ะ
Number7
SHARE

Comments

Parnpupu
2 years ago
โอ็ยยยย ค้างค่ะ ตัดจบได้ค้างมากกกกกก แต่ฟินมากเหมือนกัน อ่านแล้วหน้าร้อนไปหมด หยั่กได้พี่เตฟเป็นของตัวเองมั่ง55555
Reply
stay_ss
2 years ago
คือน่ารักกกกกและเขินมากๆเลยค่ะฮือ แค่นึกภาพพี่ฟานี่ก็เขินจะแย่แล้ว สนุกมากเลย ขอบคุณนะคะ
Reply
Rena25
2 years ago
อ่านคนฮ็อตได้กับคนฮ็อตเหมือนถูกทั้งสองจูงมือลงนรกเลยค่ะ ฟหกดสปหฟดพยนสฟห
Reply
Z_blacx
2 years ago
ข้ามมันไปทั้งหมด หมายถึง ก้าวข้ามเรื่องต่างๆ แล้วลงเรือบาปไปหาท่านยมด้วยกัน 5555555 วูบบ่อยๆอีกนะคะ
Reply
Eye_eyE
1 year ago
ชอบคู่นี้ บิ้นน่ารัก
Reply