ของฝากจากดาวหาง
ดาวหางที่หลุดจากวงโคจร ล่องลอยไปตามฮ้วงจักรวาลอันว่างเปล่า มองไปหางไหนก็ไม่เจอแสงใดมันช่างเหงาเหลือเกินแม้ลมที่พัดผ่านยังไม่มีแต่มันกลับทำให้ดาวหางดวงนี้เหน็บหนาวเหลือเกิน 

เขาคุยกับฝุ่นละอองที่นานทีจะได้เจอกันบ้าง พวกฝุ่นละอองเขาดูมีความสุขอยู่กันเป็นกลุ่มเป็นก้อน เห็นแล้วก็อิจฉา  จักรวาลที่ว่ากว้างใหญ่ ที่ว่าเหน็บหนาวมันคงไม่มีผลกับฝุ่นละอองพวกนี้ ดาวหางได้แค่ทักทายแล้วจากไปโดยไร้ซึ่งการสานสัมพันธ์ 

เขาเหนื่อยจนหมดแรงแล้วหลับไป เขาล่องลอยอยู่ในอวกาศนานเท่าไหร่ไม่มีตัวชี้วัดได้ แต่มันคงนานพอที่จะแช่แข็งหัวใจของเขาให้เย็นชาได้ แรงดึงดูดที่รุนแรงประกายไฟแผดเผาตัวเขามันปลุกเขาจากการหลับไหล แสงสว่างระยิบระยับมากมาย ถ้ามองจากตรงนี้ เขาตื่นเต้นที่จะได้เจอดาวดวงอื่นพอๆกับกลัวที่จะได้เจอดาวดวงอื่น ดาวเคาะสีน้ำเงินร้องเรียกเขา เขาได้ยินแบบนั้น ดาวหางทนแรงดึงดูดของแรงโน้มถ่วงจากดาวสีน้ำเงินไม่ไหวทำให้เขาต้องกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง เขาหมดสติและหลับไป

นี่คือจุดจบของดาวหางดวงนี้หรือเป็นเพียงจุดเริ่มต้น เขาหลับไปในวันที่ตกลงมาถึงพื้นบนดาวสี่น้ำเงินดวงใหญ่และไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย นี่อาจจะดีแล้วใช่ไหมที่จะหลีกหนีจากความเหน็บหนาวในใจเขา นี่อาจจะดีจริงๆใช่ไหมที่เขาจะได้เจอกับดาวอื่นๆบนทางช้างเผือกโดยไม่ต้องตามหาอีกต่อไป ลมหายใจเฮือกสุดท้ายถูกปล่อยออกมาเป็นคำทักทายดาวดวงนี้ก่อนจะเป็นคำบอกลาในเวลาต่อมา 

การจากไปของดาวหางช่างน่าเสียใจนักแต่ก็ยินดีที่เขาคงจะหายทรมาณแล้ว ต้นกล้าเล็กๆงอกออกจากร่างของดาวหางที่ตายไป เขาฝากความทรงจำไว้กับต้นกล้านี้ และหวังเพียงให้กลืนกินร่างของเขาที่เต็มไปด้วยความเหน็บหนาว และเศร้าหมอง บนดาวสีน้ำเงินดวงนี้ต้นกล้าได้เติบโตอย่างมีความสุขแม้จะอยู่เพียงลำพังห่างไกลจากต้นไม้อื่นพอมองเห็นลางๆ แสงแดดอุ่นๆเป็นเพื่อนเขาได้อย่างดี มีสายลมอีกที่ชอบพัดมาหยอกล้อเขา 

ต้นกล้าได้เติบโตขึ้นเป็นต้นไม้ใหญ่ วันนี้เขามีเพื่อนมากมายโดยไม่ต้องวิ่งตามหาอีกต่อไป ตัวของเขากลายเป็นบ้านให้กับนกตัวน้อยๆ กลายเป็นสนามเด็กเล่นให้กับกระรอกที่ซุกซน ต้นไม้ไม่เหงาอีกแล้วแม้บางวันจะไม่มีแสงจากดวงอาทิตย์ ไม่กลัวที่จะโดนสายลมแกล้งบ่อยๆ เขาปกป้องเหล่าสัตว์ตัวน้อยที่มาพึ่งอาศัยร่างกายของเขา 

กาลเวลาแปลเปลี่ยนมีผู้มาเยือนสลับกันไปมา จนบางทีความทรงจำดีๆมันอาจจะทำร้ายเขา ต้นไม้คิดถึงสัตว์ตัวน้อยที่เคยเล่นด้วยกัน คิดถึงเสียงนกที่คอยกล่อมให้เขาหลับ นี่หรืออาจจะเป็นความเหน็บหนาวที่ดาวหางฝากเอาไว้กับ "ต้นซากุระ" ต้นนี้

                เราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ในจักรวานอันกว้างใหญ่ เพียงเราอยููููููููููููู่่่่่่่่่่่่ห่างไกลกันเท่านัั้ั้นเอง

                                                      จักรวาลไม่ได้ว่างเปล่า
                                                         Ig : billysakura 



SHARE
Writer
billysakura
Story me story you
ชอบอ่านหนังสือพอๆกับชอบเขียนหนังสือ ชอบวาดรูปพอๆกับชอบถ่ายรูป IG : Billysakura

Comments