- บันทึก ๒๐๑๗ -


พอได้ลองมานั่งทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในปีนี้แบบจริงๆจังๆ เพิ่งรู้สึกว่าการที่ตัวเองคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์จำพวก "ลูซเซอร์" มากๆนั้น จริงๆแล้วแม่งไม่จริง เพราะก็ยังพอมีเรื่องที่โชคดีและแฮปปี้อยู่บ้าง
.
โชคดีที่ได้เจอและได้พูดคุยกับคนดีๆเจ๋งๆเยอะแยะไปหมด ซึ่งทุกคนเป็นแหล่งพลังงานบวกชั้นเยี่ยมและต้องขอบคุณคนเหล่านี้ที่ทำให้เรามีไฟในการทำงานได้ต่อ
.
มีมิตรภาพที่ดีเกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆซึ่งก็โชคดีเช่นกันสำหรับคนที่มนุษยสัมพันธ์ห่วยอย่างเรา
.
แฮปปี้กับการได้ไปดูคอนเสิร์ตได้เสพย์ดนตรีของศิลปินวงโปรด(เป็นสิ่งที่ฮีลตัวเองได้ดีที่สุดตอนเจอเรื่องแย่)

และอีกหลายๆเรื่องที่ทำให้เรารู้สึกว่าปีนี้มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นและเราก็ไม่ได้ลูซเซอร์ขนาดนั้นด้วย

ทั้งหมดที่พูดมาก็แค่อยากจะบอกว่าขอบคุณ 
ขอบคุณเรื่องดีๆที่เข้ามาทำให้ใบหน้าเรามีรอยยิ้ม
ส่วนเรื่องแย่ๆก็ต้องขอบคุณเพราะมันสอนอะไรเราเยอะเหมือนกัน
ขอบคุณที่ทำให้เราเห็นค่าของการใช้ชีวิตในแต่ละวันและระมัดระวังมันมากขึ้น
ขอบคุณที่ทำให้เรารู้ว่าผลเสียที่ตามมาของการรู้สึกอะไรแล้วไม่ยอมพูดคืออะไร

สุดท้าย(พยายามจะไม่พิมพ์คำว่าสุดท้ายแต่ก็เลี่ยงไม่ได้) ถ้าทำใครหล่นหายไปในปีนี้ทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจต้องขอโทษด้วย จริงๆมันก็มีทั้งที่เราทำเขาหล่นหายและเขาเนรเทศเราออกมาเองนั่นแหละ แต่เอาเถอะอย่างน้อยก็ดีใจที่เคยได้รู้จักกัน 

ส่วนคนที่ยังอยู่ในวงโคจร สัญญาว่าปีหน้าจะพยายามอัพสกิลการรักษาความสัมพันธ์และใส่ใจความรู้สึกให้มากขึ้น เพื่อเลี่ยงสถานการณ์คนหล่นหายให้น้อยลง

สุดท้ายในสุดท้าย
การได้เจอคุณถ้าไม่นับเรื่องเสียใจก็ถือเป็นเรื่องบังเอิญที่ดีที่สุดและทำให้เรามีความสุขมากที่สุดของปีนี้ จะคอยคิดถึงคุณอยู่เสมอนะคุณท้องฟ้าของฉัน

:)




หวังว่า ๒๐๑๘ อะไรๆมันจะลงตัวมากขึ้น
หวังว่าจะเป็นปีที่ไม่ใจร้ายกับเราเกินไป
และหวังว่าชีวิตเราจะไม่ห่วยไปมากกว่านี้

SHARE

Comments