ฟองอากาศในท้องวาฬ
ถ้าความสุขคือการหายใจ
ฉันคงหยุดหายใจไปนานแล้ว



เคยรู้สึกไหมว่าตัวเองกำลังวิ่งในน้ำ
มันช้าเกินกว่าที่ใจนึก
ฉันก้าวไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง
แต่ระยะทางมันช่างน้อยนิด
ผลลัพธ์ที่ได้ทุกคนกลับดูถูกมัน
ทั้งๆที่ฉันพยายามอย่างสุดกำลัง

ฉันอยากเสกกระดาษให้เป็นนก
แต่สายตานับสิบคู่ที่จ้องมองมา มันช่างน่าอึดอัด
' เป็นไปไม่ได้หรอกสำหรับเธอคนอย่างเธอ '
สุดท้ายฉันก็ฉีกกระดาษเหล่านั้นทิ้งไว้แนบพื้นดิน

ฉันไม่สามารถเอื้อมมือหยิบสมุดเล่นนั้นได้
แต่ตอนนี้ฉันหยิบมันได้ด้วยตัวเองแล้ว
ลองเปิดสมุดเล่มนั้น ใจคิดล่วงหน้าถึงเรื่องราว
มือน้อยเปิดสมุดออกดู
กระดาษที่ถูกทำลายล่วงหล่นลงมา
ความตกใจทำให้ดวงตาขยายกว้าง
ฉันทิ้งมันแล้ว มันกลับมาได้อย่างไร

สองมือประคองกระดาษขึ้นมาอย่างระวัง
สายตาที่คอยกดดันกลับมาอีกครา
ฉันกลืนกินกระดาษนั้นเข้าไป
มีความสุขกับสิ่งที่ใจปราถนาเพียงคนเดียว
เก็บซ่อนความฝันให้พ้นจากสายตาดูถูกเหล่านั้น

ฉันปลอดภัยและกระดาษก็ปลอดภัยเช่นกัน



ในเมืองสีขาวแห่งนี้
ทุกคนต่างสาดสีใส่อีกฝ่าย
บ้างก็ปา บ้างก็ค่อยๆละเลง
สีนั้นน้อยบ้าง ใหญ่บ้างตามที่คนสาดต้องการ
ผู้คนในเมืองแห่งนี้เต็มไปด้วยสีสันสดใส

เสียงหัวเราะดังสนุกสนาน
แต่แล้วเด็กหญิงคนหนึ่งก็ปาสีใส่ฉัน
เธอหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข
ฉันก็หัวเราะเช่นกัน
แต่ไม่นานนักสีนั้น...ก็หายไปในพริบตา

มีสีมากมายที่ละเลงบนร่างกายของฉัน
แต่ทำไม...ฉันถึงยังเป็นสีเทาอยู่ล่ะ?



อีกครั้งที่วาฬเริ่มหยุดว่ายน้ำ
ฟองอากาศผุดขึ้นและหายไปเหมือนเดิม
เพียงแต่คราวนี้มันเหนื่อยซะเหลือเกิน
มันมืดเกินไป ฉันไม่รู้ทาง
แต่มันก็แค่ข้ออ้างสำหรับวาฬ
วาฬที่ไม่กล้าขึ้นเหนือน้ำ

อ่อนแอและกดดัน
ไม่มีใครบอกแต่ฉันรู้สึกได้
เกลียดทุกคนที่คาดหวังและคิดไปเอง
' เธอเป็นฉันหรือไง ถึงรู้ว่าอะไรเหมาะกับฉัน? '

หึ แต่ฉันเกลียดตัวเองมากกว่า
ที่คิดไปเองและยอมตกเป็นเบี้ยล่างของสายตาคู่นั้น
กลืนกินกระดาษไว้ไม่ยอมคายออกมา
วาฬผู้โง่เขลาและตัวฉันผู้โง่เขลา



เคยฟังเพลงเดิมซ้ำๆไหม
เหมือนมันตอกย้ำให้รู้สึก
ว่าอย่าลืมความรู้สึกนี้
เธอเศร้าแค่ไหน เธอเสียใจแค่ไหน
จงจำไว้ให้ลึกสุดหัวใจ
ช่วงเวลานี้คือช่วงเวลาที่เธอซื่อสัตย์กับตัวเอง

เปิดเพลงประจำของเธอสิ
ให้เธอได้สัมผัสถึงรสชาติที่ได้ยินผ่านร่างกาย
เหมือนกับที่ฉันได้สัมผัสมันด้วยตัวตน

อีกครั้งที่ฉันเปิดเพลงเดิม
และร้องไห้ออกมา ในท่อนเดิมซ้ำๆ
SHARE
Written in this book
Lonely Whale
Writer
Tofuu_Bear
หมีขาว กับ เต้าหู้
เมื่อขนปุยกับนุ่มนิ้มมาเจอกัน..

Comments