ขี้ขลาด
คุณเคยกลัวอะไรมั้ย
กลัวมากๆ

สำหรับเรา
เรากลัวการผิดหวัง

เราเป็นคนที่ดูแลอะไรไม่เก่งเลย
โดนเฉพาะคนสำคัญ
ไม่เคยทำได้ดีเลย กลายเป็นว่าเรากลัวฝังใจ

กลัวจะดูแลเขาไม่ดี
กลัวไปเจ้ากี้เจ้าการ
กลัวทำให้รำคาญ
และสุดท้าย กลัวตัวเองเจ็บ

หลายครั้งที่ทะเลาะกัน
เราไม่ชอบให้เดินหนี
เพราะถ้าเขาหันหลังให้เรา เหมือนเขา
พรากกำลังทั้งหมดที่มีไปด้วย
แต่เสียงเรียกรั้งไว้ยังไม่มีเลย

เราบอกเขาไม่ให้หนี
แต่เราหนี .

แย่เนอะ
หลายครั้งที่ทะเลาะกัน
เราผิด เรารู้สึกแย่มากเลยนะ
มันเหมือนกับเราเป็นผู้ร้าย
มีเกิดคำถามว่า นี่เราทำร้ายเขาอีกแล้วหรอ
ผิดหวังกับตัวเองอีกแล้ว นี่คือสิ่งที่เรากลัว
และมันเกิดขึ้น จนเกิดความรู้สึกไม่กล้าแตะต้อง

เพราะให้เขาเป็นโลกทั้งใบ
แต่คนพังทลายโลกใบนั้นกลับเป็นตัวเอง
คิดว่าเราจะเกลียดตัวเองแค่ไหน

พอไม่กล้าแตะต้อง
ใจไม่ไหวแล้ว ก็เซฟตัวเองด้วยการหายไปตั้งสติ
กลายเป็นหนี กลายเป็นว่าเหมือนจะปล่อยมือ
ทั้งที่ความจริงแล้วไม่เคยคิดจะทำจริงๆ

แต่ไม่มีแรงเลย .
เพราะผิด เลยไม่กล้าจะรั้งไว้
เพราะดูแลไม่ดี เลยคิดว่าไม่สมควรได้ครอบครอง
เพราะไม่ใช่คนที่ดีขนาดนั้น เลยไม่กล้าเรียกร้อง

เพราะเราไม่ดีเองนั้นแหละ
ขี้ขลาดไปซะหมดเลย

มีประโยคนึงในการ์ตูนตูนที่เราอ่าน
ถ้าเธอรับผิดชอบชีวิตเขาไม่ได้ ก็อย่าดึงเขาเข้าไปเสี่ยงอันตรายสิ
ราวกับย้ำเตือนเราว่า
ถ้าดูแลไม่มี ก็อย่าทำร้ายเขาเพิ่มสิ

แต่สุดท้ายก็พลาดเหมือนเดิม
เขาร้องไห้เหมือนเดิม
ทะเลาะกันเหมือนเดิม

เราพูดเสมอว่าไม่เป็นไรหรอก
แต่เอาจริงๆ ไม่เคยรับมือได้สักครั้ง
ร้องไห้ทุกครั้งนั่นแหละ

ทั้งขี้ขลาด และอ่อนแอ

เขาเคยบอกให้ดุเวลาเขาดื้อ
เราบอกว่าเราดุใครไม่เป็นหรอก ด้วยสีหน้าเฉยๆ
ความจริงเราไม่กล้า

ดุครั้งแรก
ใช้ความพยายามไปมากมาย
พอดุได้ ก็เริ่มกล้าขึ้นมาหน่อย
แต่กับแค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ใช่จะดุได้ทุกเรื่อง

ข้อห้าม
ตอนเอ่ยปากบอกเขาว่า
ห้ามกินเหล้านะ
รู้เลยว่าตัวเองใช้ความพยายามมากขนาดไหน
พูดเสียงเบา แถมตะกุตะกักด้วยซ้ำ
ทำใจตั้งหลายวันทำได้แค่นั้นเองหรอ

ก็คาดหวังนะ
ว่าเขาจะทำตาม

พอมาเจอเข้าจริงๆ
ทั้งที่ควรจะดุได้
ไอ้เรี่ยวแรงที่ควรจะมี
ไอ้ความพยายามพวกนั้น
แม่งหายไปหมดเลย

: กินเบียร์เป็นเพื่อนเพื่อนนะ
: 5555555555555555 อือ

หัวเราะเยาะตัวเอง 
ที่อ่านแล้วในหัวบอกว่าไม่ 
แต่สุดท้ายก็ตอบ อือ

ขี้ขลาดจังวะ
5555555555
แล้วก็มานั่งเสียใจทีหลัง

แย่เนอะ
เมื่อไหร่เราจะเลิกนิสัยพวกนี้สักที

ไม่ได้อยากทะเลาะด้วยบ่อยๆ หรอก
ยิ่งอยู่ห่างกันก็ยิ่งไม่อยากทะเลาะ
แต่ถ้ามันผิดใจกันก็ต้องเคลียร์

และพอเคลียร์ด้วยอารมณ์
ปลายทางมันก็เสียใจอยู่ดี

: กะจะไม่แตะหรอก ถ้าพี่ไม่ปากแข็ง
: ปากแข็งเองอะ แต่มีคนบอกว่าจะไม่แตะก่อนไปไง
: สองอึก

....
ในตอนนั้นมันคิดว่า แล้วยังไงหรอ
ปลายทางก็คือแตะไปแล้วรึเปล่า

พอยิ่งบอกว่าประชด
ก็ยิ่งเสียใจนะ
ประชดเรา เราเสียใจ
เธอมีความสุขรึเปล่านะ

อ่า คิดถึงตรงนี้ก็ร้องไห้อีกแล้วสิ
พอดีกว่าเนอะ
ใจพังเยอะไป คนซ่อมจะเหนื่อย

สุดท้าย ขอโทษที่ดูแลโลกทั้งใบได้ไม่ดีนะ
และขอโทษที่ไม่เคยเลิกขี้ขลาดเลย
เรารู้ เธอไม่ใช่เขา
แต่เรากลัว และเราไม่รู้ต้องทำยังไง
ถึงจะเลิกฝังใจ .


SHARE
Written in this book
แค่ระบาย ให้มันหมดไป
ความรู้สึกที่ไม่ถูกตกตะกอน
Writer
Writebyme
เตาะแตะ หัดโต
เรื่องเล่าจากเราถึงคุณ

Comments

Lomphathuan
3 years ago
มันก็คงเหมือนแผลเป็นตามร่างกาย ต่อให้หายแต่ก็เห็นรอย
Reply
Writebyme
3 years ago
อาจจะแบบนั้น เรากลัวฝังใจจริงๆ
Lomphathuan
3 years ago
รอยแผลคือบทเรียน ก้าวข้ามมาให้ได้นะ...เราเชื่อว่าเธอทำได้ 😀✌😀👍