ฉัน นักเดินทางระยะสั้น


ก้าวแรกของความสัมพันธ์
ก้าวที่สองของความสัมพันธ์
ก้าวที่สาม... ไม่สิ ยังไม่ใช่
เวลายังไม่มากพอที่จะนับก้าวมากขนาดนั้น

เรามันมนุษย์ช่างโทษตัวเอง


ไม่ว่าความสัมพันธ์จะจบลงแบบไหน
เขาเป็นฝ่ายเดินจากเราไป 
หรือ
เราเป็นฝ่ายเลือกออกมา

ทุกๆครั้งเราย้อนกลับมาถามตัวเองเสมอ

.

.

.

‘เป็นความผิดของเรารึเปล่า’
‘เรางี่เง่าใส่เขารึเปล่า’
‘เราใส่ใจเขาน้อยไปรึเปล่า’
‘เรายอมแพ้ง่ายไปรึเปล่า’

.

.

.

เราตั้งคำถามมากมาย
โดยที่เรารู้คำตอบดีอยู่แล้ว
บางทีมันไม่ใช่เพราะเขาหรือเพราะเรา
ก็แค่ความรู้สึกของเราสองคนไม่มากพอ


ระยะทางที่ทั้งสองคนเดินข้างกันไม่ยาวไกลนัก
เมื่อเป็นเพื่อนร่วมเดินทาง
บางทีเราก็เดินข้างกัน จับมือกันบ้าง
บางทีอาจเผลอเดินนำอีกฝ่ายไปบ้าง

มีทั้งเวลาที่ใกล้เกินไปจนอึดอัด
ทิ้งระยะห่างเกินไปจนไม่สบายใจ
และจังหวะที่พอดีทั้งระยะก้าวเดินกับการกุมมือ

ถ้าใส่ใจอีกฝ่ายให้มากๆ คงเดินไปด้วยกันได้นาน

นานกว่านี้


.

.

.

บางทีเราอาจเดินทางด้วยตัวคนเดียวมานาน
นานเกินไป

เราคาดหวังให้เขารู้จักเรา
เขาคาดหวังให้เราเข้าใจเขา
พอไม่ได้เป็นอย่างที่เราต่างคาดหวัง

ไม่แปลกที่ใครสักคนเลือกปล่อยมืออีกฝ่าย
ไม่ได้เสียดายระยะทางที่ร่วมกันมา
ก็นั่นสินะ มันเวลาแค่ชั่วขณะเดียวเอง


แต่ชั่วขณะเดียวกันนั้นทำให้เกิดรอยยิ้มและความอบอุ่นใจ
ใครต่อใครคิดต่างคิดว่าเราเก่งที่เดินทางคนเดียว
แต่เราคงรู้ตัวดีที่สุด ว่าที่จริงที่ข้างๆตัวเรา 
รอใครสักคนมาเติมเต็มอยู่เสมอ

.

.

.

เวลาที่ล้ม มีคุณช่วยพยุง
เวลาที่สะดุด มีคุณจับมือไว้
เวลาที่อ่อนล้า มีคุณลูบหัวแล้วยิ้มให้

ขณะที่ทั้งสองคนตกลงร่วมเดินทางด้วยกัน
อาจจะเพราะช่วงเวลาเหล่านั้น
กลอนในใจของนักเดินทางกำลังถูกปลด
ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้น

ความรู้สึกดีๆของการมีคนเดินข้างๆ คงเป็นแบบนี้

นักเดินทางวางใจที่มีใครให้ซบไหล่
เผลอวางใจมากไปจนลืมว่า

ปลายทางของทั้งสองอาจไม่ใช่ที่เดียวกัน


.

.

.

ตอนนี้เรายังมองไม่เห็นปลายทางของเรา
เพราะเราหยุดการเดินทางเอาไว้ก่อน
ขอพักซักหน่อยได้ไหม...

พอไม่มีคุณอยู่ข้างๆ 
ทางเดินตรงนี้ดูกว้างกว่าที่เคย
ไม่รู้เราเอาความเข้มแข็งที่มีไปวางไว้ตรงไหน

แต่ไม่ต้องห่วง
นักเดินทางคนนี้จะไม่ทิ้งจุดหมายที่ตั้งไว้แน่นอน




บรรยากาศช่วงเดือนธันวา
ต้นคริสมาสต์ใหญ่ประดับด้วยไฟหลากสี
กวางเรนเดียร์ ซานตาครอสกับถุงของขวัญ

เห็นแล้วชวนคิดถึง

ใช่

เราคิดถึงคุณนั่นแหละ


เรื่องที่ทำด้วยกันตั้งมากมาย
สุดท้ายกลายเป็นความทรงจำที่แสนคิดถึง 


ระหว่างทางที่เดินผ่านมาเต็มไปด้วยสถานที่
ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ

นักเดินทางถามตัวเอง
‘ทำไมถึงเลือกเดินออกมา’
และเธอก็ตอบคำถามด้วยตัวเอง
‘เพราะรอยยิ้มและน้ำเสียงของเขาไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว’


จริงๆเราอยากเดินต่อไปโดยมีคุณ เชื่อสิ
อยากให้ระยะทางของเราสองคนยาวไกลกว่านี้

เราสองคุยถึงเรื่องที่อยากทำ สถานที่ที่อยากไป
ไม่อยากให้มันเป็นแค่เรื่องพูดคุยระหว่างเดินทาง

.

.

.



ความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างทาง
เป็นเรื่องจริง

เรื่องดีๆที่คุณทำให้เรายิ้มและหัวเราะออกมา
จะไม่ลืม

ความคิดถึงที่เกิดขึ้นแม้จะเดินไปคนละทางแล้ว
ยังมีอยู่เสมอ



สุดท้าย

ขอโทษนะคุณที่มาเจอนักเดินทางระยะสั้นอย่างเรา


ขอบคุณที่เข้ามาเดินอยู่ข้างกัน
แม้จะเพียงชั่วขณะหนึ่งก็ตาม



ปล. หลังจากนี้ถ้าได้พบกันโดยบังเอิญ ระหว่างที่เรากำลังไปยังเส้นทางของตัวเอง หวังว่าเราสองคนจะยิ้มให้กันนะ :)






SHARE
Writer
Hwangromeo
mind writer
เมื่อความรู้สึกเหล่านั้นถูกถ่ายทอดเป็นตัวอักษร

Comments