บทที่ 1 : รอยยิ้ม
          เรื่องบางเรื่อง จริงๆมันก็ผ่านมานานแล้วนะ นานจนเราควรจะลืมมันไปได้แล้ว แต่ไม่รู้ทำไม ฉันยังคงจำเรื่องราวเหล่านั้นได้โดยละเอียด จำได้ทุกความรู้สึก จำได้เหมือนเรื่องราวเหล่านั้นพึ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้
          ฉันยังคงจำรอยยิ้มนั้นที่เธอยิ้มให้ฉันเป็นครั้งแรกได้ เป็นรอยยิ้มที่เกิดขึ้นหลังจากที่เราสบตากันครั้งแรก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างแปลกประหลาด รอยยิ้มนั้นไม่ได้ทำให้โลกกลายเป็นสีชมพู แต่กลับเป็นเหมือนแสงอาทิตย์ตอนเช้าที่ค่อยๆส่องแสงสว่างบางๆเข้ามา ในตอนนั้นเรายังเป็นเพียงคนที่ไม่รู้จักกัน แต่รอยยิ้มของเธอนั้นกลับทำให้โลกของฉันหยุดไปเสี้ยววินาที ใช่ ถึงแม้มันจะเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่มันก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันต้องคอยมองหาเขาอยู่ตลอดนับจากนั้น
แม้ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน
รอยยิ้มแรกที่เธอมอบให้ฉัน
ก็ยังคงสว่างสดใสอยู่เสมอ
SHARE
Written in this book
บันทึกละเมอ
เรื่องราวที่ละเมอขึ้นมาพิมพ์
Writer
08th_dec
เรื่องเล่าของคนเหงา
ชีวิตของฉันยังคงเดินต่อโดยมีคุณอยู่ในความทรงจำ

Comments