เสียงเรียกของความรู้สึก
มันแย่นะเวลาที่มีแต่ความว่างเปล่ามาแทนที่ความรู้สึกดีๆ อาการที่มีความคิดไหลเวียนอยู่ในสมองตลอดเวลามันทำให้ผมเป็นทุกข์ เพราะจัดการกับมันไม่ได้ ไม่สามารถยับยั้งความคิดของตัวเองได้ จนนำไปสู่การเข้ารับการรักษา อาการหัวใจที่ไร้ความรู้สึกเหตุเกิดจากความเครียดในสมอง และการรักษาครั้งนี้มันได้ผลดี ทำให้ความเครียดของผมทุเลาลงไปเยอะเลย แต่ที่แลกมากับสิ่งที่เสียไปผมกลับรู้สึกว่ามันไม่คุ้มเลย 

ผมหลงลืมความทรงจำบางช่วงชีวิต มันไม่ดีเลยสำหรับผมที่ต้องการกำลังใจในการรักษาอาการป่วยเดิม

ผมเก็บตัวอยู่คนเดียวบนหอคอยแหล่งความว่างเปล่า ถูกปิดล้อมด้วยกำแพงความหวาดกลัว มีเพื่อนเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านมาทักทายบ้าง มันเป็นโลกของผมที่ผมใช้ซ่อนตัวจากโลกภายนอก ผมคิดเพียงว่ามันเป็นที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับผมตอนนี้ นั้นเป็นความคิดที่ผิดโดยแท้ 


วันนี้สายลมแวะมาทักทายผมเช่นดั่งเคย แต่แปลกที่ช่วงเวลาเป็นช่วงใกล้ฟ้าสว่างต่างไปจากทุกที และครั้งนี้กลับได้พัดพาเหล่าอัศวินมาด้วย (ถ้าเล่าเป็นแบบนิทานเขาคงพูดกันแบบนั้น) ผมมองลงไปจากหอคอยสูงเห็นเหล่าอัศวินหกคนกำลังทำลายกำแพงความหวาดกลัวของผมที่ล้อมหอคอยนี้ไว้ บ้างก็หาทางปีนป่ายเพื่อจะเข้ามายังตัวหอคอย แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงของคนพวกนั้นผมก็ไม่รู้หรอกว่าพวกเขาทำแบบนี้ทำไม กำแพงที่สูงชันมันอาจจะสูงไม่พอสำหรับพวกเขา เหล่าอัศวินเข้ามาได้อย่างง่ายดายพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ต่างจากตัวของผมโดยสิ้นเชิง แม้แต่คิดจะปีนข้ามกำแพงนี้ไปยังไม่กล้า จึงอาศัยอยู่เพียงภายในหอคอยที่สูงชัน

พวกเขาร้องเรียกคนที่อยู่บนหอคอย ผมยิ่งสงสัยว่ายังมีใครอีกที่อยู่บนหอคอยนี้บ้างนอกจากผม ใช่แล้วมันไม่มีใครแน่นอน ผมตัดสินใจรวบรวมความกล้าหาญทั้งหมดที่มีถึงแม้มันจะน้อยนิด แต่ก็พอที่จะหลอมรวมกลายเป็นกุญแจดอกเล็กๆ พอเปิดประตูหอคอยได้ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของพวกเขาส่งมาทักทายผม ทำให้ผมตกใจ ความรู้สึกแปลกๆบางอย่างเริ่มคืบคลานเข้ามาแทนที่ความรู้สึกว่างเปล่าในใจผม

พวกเขามาตามคำเชิญของผมเหล่าอัศวินบอกกับผมแบบนั้น เพราะความทรงจำบางช่วงได้หายไปผมจึงนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าเราเคยรู้จักกัน แต่นั้นไม่ใช่ปัญหาสำหรับพวกเขาเลย พวกเขายื่นมือออกมากอดคอผมแล้วพาผมเดินออกไปจากหอคอยอย่างง่ายดายราวกับว่าเป็นที่คุ้นเคย ในตอนนั้นความรู้สึกมากมายไหลเวียนเข้ามาในตัวของผมราวกับเป็นพลังงานบางอย่างที่ทำให้ผมอยากมีชีวิตต่อ แต่นั้นก็ไม่ใช่ความชัดเจนของความรู้สึกนี้อยู่ดี เมื่อความรู้สึกว่างเปล่ามันมีมากกว่า

ตลอดเวลาที่ผมอยู่บนหอคอย ผมไม่ได้พบเจอใคร นี้เป็นการพบเจอสิ่งที่ดีจากการนำพาของพวกเขาเหล่าอัศวิน พวกเขาแทบไม่ต้องทำอะไรกับผมเลย เราเดินไปเรื่อยๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปไหน พวกเขาแค่ส่งยิ้มให้กับผม ผมสัมผัสได้ว่าสิ่งนี้วิเศษมาก หรือนี้เป็นสิ่งที่ผมต้องการมาตลอด

ช่วงเวลาผ่านไปหลายปี ที่ผมได้ออกเดินทางไปพร้อมกับพวกเขา ผมไม่เคยได้ยินคำว่าเหนื่อยออกจากปากพวกเขาเลย มีเพียงการหยอกล้อ ส่งเสียงดังที่เขาเรียกว่า เสียงหัวเราะ ผมสับสนกับสิ่งที่ตัวเองกำลังรู้สึก มันเป็นอะไรที่บอกไม่ถูก มันเป็นความรู้สึกคุ้นเคยเหมือนเคยได้รับจากพ่อแม่ เป็นความรู้สึกที่มีรสชาติหอมหวาน อุ่นๆในตัว ความรู้สึกแบบนี้มันเข้ามาแทนที่ความรู้สึกว่างเปล่าในตัวผมอย่างรวดเร็ว เวลาผ่านไปหลายปี แต่ในความเป็นจริงมันคือช่วงเวลาของหนึ่งวัน และเหตุการณ์นี้พึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน 

ใช่ครับความรู้สึกแบบนี้ ความสุขครับ หลายคนบอกกับผมแบบนั้น ผมได้หัวเราะกับพวกเขา ได้ร่วมเดินทางกับพวกเขาถึงมันจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ผมรับรู้ถึงสิ่งที่พวกเขาส่งผ่านเข้ามาในตัวผม แม้พวกเขาจะไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ได้อยู่ใกล้ๆ ได้หัวเราะด้วยกัน ได้หยอกล้อกัน แค่นี้ก็พอแล้ว 

จากหอคอยที่รกร้างกลับมีเส้นทางและประตูพร้อมเปิดต้อนรับพวกเขาเสมอ และอีกไม่นานคงจะมีเหล่าผู้มาเยือนคนอื่นๆที่แวะมามอบความรู้สึกใหม่ๆให้ ผมคิดแบบนั้น รอเพียงการเปิดใจของตัวผมเอง แต่ผมจะรออยู่ที่หอคอยตลอดไปไม่ได้ ผมต้องออกเดินทาง ออกไปจากหอคอยแห่งความว่างเปล่า อยู่ให้ห่่่างจากกำแพงแห่งความหวาดกลัวนี้ให้ได้ เพื่ออะไรบางสิ่ง 
ขอบคุณนะ ที่ให้ผมเรียกพวกคุณว่า "เพื่อน"
                                                      การนำพาของสายลม
                                                         
Ig : billysakura

 

SHARE
Writer
billysakura
Story me story you
ชอบอ่านหนังสือพอๆกับชอบเขียนหนังสือ ชอบวาดรูปพอๆกับชอบถ่ายรูป IG : Billysakura

Comments