คุณกับเขาคือไม่มีเรา

ผมและคุณเคยคุยกันอยู่พักนึง
ใช่ เรื่องนี้มันนานแล้ว ผมรู้
ผมและคุณเคยคุยกัน (ผมไม่ชอบคำว่าเคยเลยให้ตายสิ) มันเป็นตอนที่ผมยังไม่มั่นใจเลยสักนิดว่าตัวเองเข้าใจคำว่า 'รัก' หรือแม้แต่คำว่า 'ชอบ' เอง ก็ยังไม่กระจ่างชัดในความคิดของผมเมื่อตอนนั้น
ตอนนั้นคุณช่างงดงามในความคิดของผม
ครั้งแรกคุณทักผมมาในวันที่เราไม่ได้เจอกัน
บทสนทนาแรกจองเรามีเพียงสามข้อความเท่านั้น (ไม่รู้ว่าคุณจะจำมันได้ไหม แต่มันติดอยู่ในหัวผมเสมอนะ)
ครั้งต่อๆ มา จะมีคนหนึ่งในเราทักก่อน บทสนทนามันไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย เหมือนไม่มีอะไรจะคุยด้วยซ้ำ
แต่ตอนนั้นมันก็มีความสุขนะ
เราเติบโตขึ้นในความคิดและมีบทสนทนาของคุณกับผมเป็นน้ำหล่อเลี้ยง
คุณบอกว่าคุณรู้สึกดี (นั่นทำผมแทบบ้าเมื่อได้ยิน) แต่ผมในตอนนั้นก็ยังคงไม่กล้าพอ
คุณถามผม รู้สึกดีกับใครหรือชอบใครไหม
ไม่มีหรอก ผมตอบ นั่นไม่จริงหรอก ผมแค่ไม่แน่ใจ
นั่นแหละ จุดนั้นแหละที่ผมพลาดไป ผมคิดว่าคุณจะอยู่รอผมตอบว่า มีสิ ผมชอบคุณไงล่ะ
ผมคิดไปเองทั้งนั้นแหละว่าคุณจะอยู่
ไม่นานนักคุณก็ไปเริ่มบทสนทนาที่มีอยู่ก่อนหน้าให้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ กับคนอื่น
ผมลืมไปสนิทว่าถึงแม้ผมจะคุยกับคุณแค่คนเดียวนั่นไม่ได้แปลว่าผมจะได้แบบนั้นกลับคืนมา

วันหนึ่งที่บทสนทนาของเรามันสั้นลง
ผมก็ได้รู้ว่าทำไม
คุณ In a relationship with เขา
ไปเรียบร้อยแล้ว

'คุณรู้ไหม สิ่งที่ผมทำพลาดมากที่สุดคืออะไร'
'อะไรเหรอ'
'ผมกลัว'
SHARE
Written in this book
SOMEWHERE BETWEEN THE LINE
Writer
quitejay
try-ner
- waiting for December to come or maybe all i think about is just Christmas :-)

Comments