อากาศหนาวในช่วงปลายปีเเละน้ำค้างในยามเช้าของวันอาทิตย์
เสียงจากวิทยุทรานซิสเตอร์ยี่ห้อธานินทร์ รุ่น TF268 มีเนื้อหาของข่าวดังนี้
จะมีอากาศหนาวในช่วงปลายปีเเละมีน้ำค้างในยามเช้าของวันอาทิตย์

ฉันเคยบอกกับเสือว่า 
"หากเช้าวันอาทิตย์มีงานวิ่ง วันนั้นจะทำให้ฉันเป็นสุข" 
เเละวันนี้ก็เช่นกัน
 

นาฬิกาปลุกฉันตอนตีสามยี่สิบนาที 
ฉันลุกจากที่นอนอย่างเงียบ ๆ  
เดินจ้ำเท้าอย่างเร็ว คว้าผ้าเช็ดตัว 
เเละตรงดิ่งไปยังห้องน้ำ 

นานเเล้วเหมือนกันที่ฉันไม่ได้วิ่ง

จำได้ลาง ๆ ว่าวิ่งครั้งล่าสุดเมื่อเดือนสิงหานู่น
วันนี้ นาทีนี้ ขณะนี้เดือนตุลาเเล้ว
เกือบ ๆ สองเดือนเเล้วที่เท้าทั้งสองข้างไม่ได้เเตะหรือสัมผัสกับรองเท้าวิ่ง 
พื้นถนน สนามหญ้า ฟุตปาธริมถนน หรือที่ใด ๆ บนพื้นผิวดาวเคราะห์น้อยดวงนี้

ฉันตรวจดูความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้ง
บนศีรษะมีหมวกไวเซอร์สีชมพู ผมที่ถูกมัดไว้ด้วยหนังยางสีดำ เส้นใหญ่ สองเส้น
ที่เสื้อวิ่งมีบิ้บ (Bib) เเปลว่า ผ้ากันเปื้อน มาจากภาษาละติน
ที่บิ้บจะบอกระยะทางที่ฉันจะวิ่ง รุ่นอายุ หมายเลขประจำตัวนักวิ่ง
ชื่อ เเละเบอร์โทรที่ติดต่อยามฉุกเฉิน
ในวันที่มีงานวิ่งบิ้บจะเป็นเหมือนบัตรประจำตัวประชาชน
ทุก ๆ สิ่งมีชีวิตที่สมัครวิ่งจะได้รับบิ้บคนละหนึ่งใบ 
บิ้บที่ฉันได้ถูกติดไว้ที่ชายเสื้อตั้งเเต่เมื่อคืน ก่อนที่ฉันจะเข้านอน

เวลาตี่สี่เช่นนี้บนถนนเเทบจะไม่เห็นรถหรือสิ่งมีชีวิต
มีเพียงเเสงไฟสีเปลือกไข่ที่สาดส่องมายังสองข้างถนน
อากาศหนาวในช่วงปลายปีเเละน้ำค้างในยามเช้าของวันอาทิตย์
ฉันขับรถไปยังร้านสะดวกซื้อเเห่งหนึ่ง มันอยู่ไม่ไกลจากโฮสเต็ลที่ฉันพักอยู่
“อเมริกาโน่ร้อนไม่ใส่น้ำตาลเเก้วนึงค่ะ” ฉันพูดกับบาริสต้าในร้านสะดวกซื้อ
"อเมริกาโน่ร้อน ไม่ใส่น้ำตาลนะครับ" 
บาริสต้าย้ำในสิ่งที่ฉันพูดอีกครั้ง
"ค่ะ" ฉันกล่าวตอบ
ฉันยืนมองไอที่ลอยขึ้นไปเเละต้องพ่ายเเพ้ให้กับความกดอากาสต่ำจากเครื่องปรับอากาศภายในร้าน 
น้ำอุณหภูมิสูงปรี๊ดค่อย ๆ ไหลออกมาจากเครื่องชงกาเเฟอย่างเกียจคร้าน ทีละนิด ๆ 
พร้อมกับกาเเฟที่ถูกบดจนละเอียด 
ว่ากันว่าน้ำร้อนที่มีอุณหภูมิเหมาะสมในการชงกาแฟ คือ อุณหภูมิ 94 องศาเซลเซียส 

ไม่ใช่เเค่ฉันที่เข้าร้านสะดวกซื้อในเวลาเช่นนี้ 
การที่มีสิ่งมีชีวิตใส่เสื้อเหมือนกับฉัน ที่เสื้อของเขามีบิ้บติดอยู่ 
ทำให้ฉันคลายความรู้สึกเเปลกหน้าลงไปบ้าง 
มันบอกให้ฉันรู้ว่าเขาก็กำลังจะไปทำสิ่งเดียวกันกับฉันเช่นกัน 

ที่งานวิ่ง
สิ่งมีชีวิตจำนวนนึงกำลังจัดการกับซุ้มบอลลูนสีเหลืองสดใส ขนาดมหึมา
ลมจำนวนมหาศาลถูกอัดเข้าไปในซุ้มบอลลูน 
จังหวะที่ซุ้มบอลลูนค่อย ๆ เป็นรูปร่าง จนเต็ม 
มันเป็นรูปทรงโค้งทอดมายังอีกฟากฝั่งของถนน
เเละมันสวยงามเชียวล่ะ  

"อเมริกาโน่ร้อนเเก้วที่เหลือควรจะลงไปอยู่ในท้องฉันได้เเล้ว"
ฉันพึมพำกับตัวเอง

ผู้คนมากมายที่เดินสวนกันไปมา
นักวิ่ง,เจ้าหน้าที่,ตากล้อง,พยาบาล

ที่โต๊ะไม้สีน้ำตาลเข้มใต้คณะ
น้ำมันมวยหลอดสีเหลืองถูกหยิบขึ้นมา ฉันบีบใส่ฝ่ามือ เอามันปาดไว้ที่น่อง 
เเละนวด นวด นวด 

ตีห้ายี่สิบเอ็ดนาทีเเล้ว ฉันควรลุกไปยืดเหยียดร่างกาย เพราะอีกสามสิบนาทีกว่า ๆ ต่อจากนี้
จะเป็นการปล่อยตัวนักวิ่งระยะมินิมาราธอน เเละระยะฟันรันตามลำดับ

เมื่อถึงเวลานั้นฉันเเละเขาเหล่านั้นจะยืนอยู่ที่ซุ้มปล่อยตัว 
เเละจะไม่ได้ยินเสียงใดชัดเจนไปกว่าเสียงหัวใจของตน เเละมันดังชัดที่สุด

ฉันจะต้องไปเเล้ว
อาการบาดเจ็บ
คือสิ่งที่ฉันหรือใครไม่สามารถที่จะคาดเดาได้
เหล่านั้นอาจจะเข้ามาทักทายฉันในกิโลเมตรที่ 1 หรือ กิโลเมตรที่ 5 หรือไม่ก็อาจจะเป็นช่วงที่ฉันก้าวเท้าเข้าเส้นชัย

พิธีกรนับเวลาถอยหลัง
ห้า
สี่
สาม
สอง
หนึ่ง
เเตรสัญญาณปล่อยตัวดังขึ้นพร้อมกับคำกล่าวที่ว่า "วิ่งให้มีความสุขนะครับ"
หัวใจทุกดวงก้าวออกจากจุดปล่อยตัว ก้าวไปเเละก้าวไป 
เเละการเดินทางครั้งใหม่ของฉันได้เริ่มขึ้นอีกครั้งเเล้ว





SHARE

Comments