My sky


น่าแปลก ใครบางคนเหมือนจะไม่ยอมไปจากความทรงจำเราง่ายๆ

ทั้งๆที่เราไม่เคยเป็นอะไรกัน 
แต่ทำไมมันถึงฝังใจขนาดนี้

ทั้งๆที่ผ่านมาเกือบ8ปีแล้ว
แต่ก็ยังจำเกือบทุกเรื่องราวได้

ทั้งๆที่ตอนนี้ไม่ได้รู้สึกเท่าแต่ก่อนแต่ก็ยังอดคิดถึงไม่ได้ในบางครั้ง

มานั่งคิดๆดูแล้ว อาจเป็นเพราะตอนนั้นไม่เคยได้มีโอกาสบอกเธอออกไป มันเลยรู้สึกค้างคา

แต่ว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็คงเลือกที่จะไม่บอกเธอเหมือนเดิมอยู่ดี
ทำไมหน่ะหรอ
อาจเป็นเพราะฉันคงไม่กล้าพอ
เพราะรู้ว่าบอกไปก็ไม่มีโอกาส 
มีแต่จะทำให้เสียเธอไป
เลยเลือกที่จะเก็บมันเอาไว้ แล้วเล่นบทเป็นเพื่อนเธอต่อ
อย่างน้อยคำว่าเพื่อนก็ทำให้ฉันคุยกับเธอได้ หัวเราะกับเธอได้แหละ
อย่างน้อยเธอก็ยังเป็นความสุขในแต่ละวันให้กับฉัน

บางคนอาจคิดว่าถ้าบอกออกไปมันก็ยังมีโอกาส50-50
แต่ฉันไม่เชื่อ
สำหรับเรามันไม่มีทาง 
เราต่างกันเกินไป

เธอเหมือนกับท้องฟ้า ที่ฉันรู้ดีว่าต่อให้ยังไงชาตินี้ก็ไม่มีโอกาสเอื้อมถึง 
แค่ได้มองฟ้าอยู่ข้างล่างแบบนี้ก็รู้สึกดีแล้ว:)
ไม่คิดที่จะปีนขึ้นไปหรอก
รู้ว่ายังไงก็ปีนไม่ถึง
ปีนไปก็ตกลงมาอยู่ดี 
แถมยังเจ็บอีก
เลยขออยู่ตรงนี้ละกัน


ถึงทุกวันนี้ไม่ได้รู้สึกกับเธอมากขนาดนั้นแล้ว
แต่ก็มีบางทีที่เผลอนึกถึงความทรงจำสมัยวันวานขึ้นมา มันก็จะรู้สึกโหวงๆในหัวใจขึ้นมาหน่อยๆ
เลยทำได้แค่มองไปบนฟ้า 
แล้วหวังว่าวันนี้ฟ้าจะสดใสทั้งวัน:)


- 3/421 -







SHARE
Writer
Justsaying
Reader
Nothing, just some pages of my life

Comments