รักเกินรัก
"รักเกินรัก มักทำลาย" จริงหรือ? 
แล้วทุกวันนี้แม่รักเรามากเกินไปหรือเปล่า? 
แม่กำลังทำลายเราอยู่หรือเปล่า? 

ไม่หรอก แม่อาจจะรักเรามาก แต่ความรักของแม่ไม่เคยทำร้ายเรา มีแต่เราที่ทำร้ายตัวเอง 

วันนี้นั่งดูละครเรื่องบัลลังก์เมฆทั้งวันเลย ช่องวันเอามารีรันใหม่ เล่นตั้งแต่เช้ายันดึก เที่ยงคืนก็ยังไม่จบ ดูไปแล้วก็มีหลายตอนที่แอบน้ำตาซึมบ้างเหมือนกัน เมื่อนึกไปถึงเรื่อง "ความรักของแม่"

เห็นฉากปานรุ้งร้องไห้แทบขาดใจตอนที่เห็นลูกต้องตาย มันทำให้เราคิดขึ้นมาว่าแม่จะเป็นยังไงบ้างถ้าเราตาย แล้วเราล่ะ เราจะเป็นยังไงบ้างถ้าไม่มีแม่...

สิ่งเดียวที่ความรักของแม่จะทำลายเราได้ นั่นก็เพราะแม่รักเรามากเกินไป รักจนเราอยู่ไม่ได้ถ้าขาดความรักจากแม่ เรานึกภาพไม่ออกเลยว่าไม่มีแม่แล้วเราจะเป็นยังไง

หลายครั้งที่เราถามจิตแพทย์ว่าทำไมแม่ต้องรักเรา ทำไมแม่ต้องรักเรามากขนาดนี้ ทำไมแม่ไม่รักเราให้น้อยลงกว่านี้ เราจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดมากมายแบบนี้ เราจะได้ตัดสินใจฆ่าตัวตายได้ง่ายกว่านี้

ตอนเด็กเราไม่สนิทกับแม่เลย เรารู้สึกว่าแม่เป็นคนดุ แม่เข้มงวด แม่เป็นคนเจ้าระเบียบ แม่ไม่ตามใจเรา ซึ่งตรงกันข้ามกับพ่อโดยสิ้นเชิง เราเลยรู้สึกห่างเหินกับแม่อย่างบอกไม่ถูก

เราไม่เคยนั่งคุยเล่นกันกับแม่ เราไม่เคยเอาปัญหาไปปรึกษาแม่ และเราทะเลาะกับแม่อยู่บ่อยครั้ง เรียกได้ว่าตอนเด็กนั้นเราไม่ลงรอยกับแม่เลย ความคิดขัดกันตลอด ทำให้เรารู้สึกเบื่อแม่ และอยากไปไกลๆ จากแม่

แล้วเราก็ได้ไปอยู่ไกลจากแม่อย่างที่ต้องการ เราไม่เคยคิดถึงบ้านเลย ไม่เคยนึกอยากกลับบ้าน ปีหนึ่งกลับบ้านประมาณครั้งหรือสองครั้งเท่านั้น และแม่ก็ไม่เคยมาหาเรา เพราะแม่ก็ต้องทำงาน จนกระทั่งวันหนึ่งที่เราต้องแอดมิดเข้าโรงพยาบาล คนแรกที่เรานึกถึงและโทรศัพท์ไปหากลับเป็นแม่

"แม่... หลังจากนี้จะติดต่อหนูไม่ได้นะคะ หมอให้หนูนอนโรงพยาบาล แล้วก็ห้ามใช้โทรศัพท์มือถือด้วย"

"หนูไม่สบายเหรอ หมอว่าไงบ้างลูก หมอบอกว่าเป็นอะไร ทำไมต้องแอดมิด"

"หมอบอกว่า..."
"..."
"หนูเป็นโรคซึมเศร้า"

นั่นเป็นครั้งแรกที่เราได้พบจิตแพทย์
ครั้งแรกที่เราได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้า
ครั้งแรกที่ต้องนอนโรงพยาบาลในแผนกจิตเวช

"ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวแม่จะรีบไปหา แม่รักหนูนะลูก"

และเป็นครั้งแรกที่ได้ยินคำว่ารักแบบจริงจังจากแม่

เราจำไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้แม่เคยพูดไหม คือแม่อาจจะพูดแต่เราคิดว่าแค่พูดตามธรรมเนียมตอนเราเอาพวงมาลัยไปให้ในวันแม่ แต่ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่เรารับรู้ได้ว่าคำว่ารักนั้นหมายถึงรักจริงๆ และแม่รักเรามากจริงๆ

เราร้องไห้จนตอบอะไรแม่ไม่ได้นอกจากคำว่า "ค่ะ" แล้วเย็นวันนั้นแม่ก็เดินทางมาหาเราทันที แม่ลางานแล้วเดินทาง 8 ชั่วโมงเพื่อมาหาเรา

แม่มาเยี่ยมเราทุกครั้งที่พยาบาลให้เวลาเข้าเยี่ยมได้ แม่ซักผ้าที่เราใส่ไว้ในตะกร้าก่อนเข้าโรงพยาบาล แม้แต่ชุดชั้นใน รวมไปถึงผ้าปูที่นอนที่เลอะประจำเดือน แม่ก็เป็นคนซักให้

หลังจากนั้นเราต้องเข้าโรงพยาบาลอีกหลายครั้งเพื่อทำจิตบำบัด แม่ก็ลางานมาหาเราทุกครั้ง แม่จ่ายเงินเพิ่มเพื่อให้เราอยู่ห้องพิเศษ แม่ซื้อขนมที่เราอยากกินมาให้ แม่คอยดูแลเราตลอด

จากเมื่อก่อนที่เราเคยคิดว่าแม่ไม่ได้รักเรา แต่ตอนนี้เรากลับมาคิดว่าทำไมแม่ต้องรักเรามากขนาดนี้ ทำไมแม่ต้องมาเหนื่อยเพื่อเราขนาดนี้...

แล้วความคิดบิดเบี้ยวก็เข้ามาในหัวเราอีกครั้ง เรารู้ว่ามันเป็นความคิดที่บิดๆ เบี้ยวๆ ความคิดแปลกๆ ความคิดที่คนปกติไม่คิดกัน แต่เราก็ห้ามความคิดตัวเองไม่ได้ หมอบอกว่าเป็นเพราะอาการของโรคทำให้เราคิดแบบนี้

และเราก็ยังคงคิดต่อไป

ถ้าไม่มีเรา 
แม่ก็คงไม่ต้องเหนื่อขนาดนี้ใช่ไหมนะ
ถ้าไม่มีเรา ทุกอย่างก็คงจะดีกว่านี้



ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะแม่...

SHARE
Writer
21JAN
hopeless girl
"ฉันฆ่าตัวตายในความคิดเสมอ"

Comments

Romanoffz
2 years ago
เหมือนเราเลย เราตรวจเจอก้อนเนื้อ มีโอกาสเป็นมะเร็ง แม่หันมาถามว่า"เครียดมั้ย" เราบอก "อืมม เครียดนิดหน่อย" แม่บอกว่า "หนูเครียดเท่าไหร่ แม่อ่ะเครียดกว่านะ ไม่เป็นไรนะ เราก็รักษากันไป"
ได้ยินน้ำตาปริ่มในใจ รู้เลยว่าไม่มีใครรักเราเท่าแม่ จริงๆ
Reply
21JAN
2 years ago
ใช่ค่ะ ไม่มีใครรักเราเท่าแม่แล้ว เป็นกำลังใจให้นะคะ ขอให้สุขภาพแข็งแรงเร็วๆค่ะ ^^~
Romanoffz
2 years ago
ขอบคุณนะคะ^^