13 ตุลาคม วนผ่านครบ 1 ปี
วันพฤหัสบดีที่ 13 เดือน ตุลาคม พุทธศักราช 2559

ชีวิตคนเมืองกรุงใช้ชีวิตเร่งรีบกันตามปกติ
แต่น่าแปลกที่ท้องฟ้าวันนั้นช่างดูหมองมัวผิดวิสัย
ก้อนเมฆสีขาวถูกแทนที่ด้วยสีเทาครึ้ม
ราวกับว่าคนบนนั้นกำลังเศร้าโศกเสียใจ
...
ข่าวสารจากสื่อสารมวลชนทุกแขนงเริ่มแพร่กระจาย
ข่าวของบุคคลที่เปรียบเสมือน 'พ่อของแผ่นดิน'
โชคร้ายที่ข่าวดังกล่าวไม่ได้เป็นเรื่องราวที่ดี
ทุกคนต่างภาวนาให้ข้อความต่างๆเหล่านั้น ไม่ใช่เรื่องจริง
...
หน้าจอโทรทัศน์ถูกเปลี่ยนเป็นสีดำอย่างไม่ทราบสาเหตุ
ภาพผู้ประกาศข่าวแต่งกายในชุดสุภาพนิ่งเงียบ
น้ำเสียงที่พยายามไม่ให้สั่นเครือพูดถึงข้อความทางการ
ข่าวร้ายที่ไม่อยากให้เป็นจริง...

พ่อจากเราไปแล้วจริงๆเหรอ

ท้องฟ้ายามราตรีสีดำขลับดูหม่นหมองกว่าที่เคย
ทัศนียภาพตรงหน้าดูเจือจางไม่ชัดเจน
หมอกสีจางไม่ทราบแหล่งที่มาลอยปกคลุมรัตติกาล
เหมือนกับเรื่องเล่าในประวัติศาสตร์ 'หมอกธุมเกตุ'

ค่ำคืนแห่งการดื่มด่ำไปด้วยเสียงดนตรี ต่างไปจากเดิม
บรรยากาศรอบตัวเงียบสนิท เงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจ
ทุกอย่างนิ่งสงบราวกับถูกหยุดเวลาไว้
เสียงสนทนาและเสียงหัวเราะค่อยๆจืดจางลง
แปลเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นที่ดังระงมไปทั่วอาณาบริเวณ
เรากำลังจะกลายเป็นคนอีกแผ่นดินแล้วงั้นหรือ


วันศุกร์ที่ 13 เดือน ตุลาคม พุทธศักราช 2560

เวลาหมุนเวียนวนกลับมาสู่วันที่ระลึก
ความโศกเศร้าได้จางหายไปตามกาลเวลา
หลงเหลือแต่ความทรงจำและความคิดถึง
ระยะเวลา 1 ปี ช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน
วันที่ 364 กำลังเข้าสู่วันที่ 365
00.34 น.
บรรยากาศเงียบสงบ เสียจนได้ยินเสียงลมแผ่ว
อากาศเย็นสบายลง แต่กลับรู้สึกถึงความอาลัย
ม่านแห่งรัตติกาลปกคลุมทั่วท้องฟ้า
จางไปด้วยกลุ่มหมอกบางแห่งความเศร้า มัวหม่น
หวนนึกถึงวันนี้ในอดีตที่ผ่านมา...
'พ่อ' เป็นอย่างไรบ้าง
คิดถึงพ่อนะ
SHARE
Writer
ADISORN_H
Film Student, Writer
Notebook | The story of everyday life

Comments