จักรยานใจ .. แด่ฉันในวันอ่อนแรง
ไม่ได้เขียนอะไรยาว ๆ มานานมากแล้ว
แต่ตอนนี้หัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายหลายอย่าง

อยากขอบคุณการทำงานตลอด 5 วันที่ผ่านมา
ทั้งสุข ทุกข์ สนุก มีพลัง
ส่วนหนึ่งก็ทำให้เรียนรู้อะไร ๆ มากขึ้น ชัดเจนกับตัวเองมากขึ้น
ส่วนหนึ่งก็เพิ่มพลังใจให้ตัวเรา
ปั๊มให้เลือดหัวใจสูบฉีดขึ้นมาบ้าง

ฉันมาถ่ายทำเรื่องราวของโค้ชจักรยานบ้าน ๆ แต่ฝีมือไม่ธรรมดาคนหนึ่ง
ตัวงานก็คาดหวังแรงบันดาลใจจากโค้ช
แต่พอได้มาสัมผัสกับชีวิต และเส้นทางการแข่งขันของพวกเขา

แรงบันดาลใจกลับมีมากกว่านั้น

ภาพของเบส เด็กชายอายุยังไม่ถึง 11 ขวบเต็ม
ตัวเล็กกว่าวัย กับจักรยานเสือภูเขาคันใหญ่กว่าตัว ปั่นไปบนเส้นทางภูเขา หน้าเต็มไปด้วยฝุ่น กัดฟันสู้ ปั่นข้ามทางที่โคตรจะลำบาก ทั้งเนิน ทั้งสะพาน ทั้งโค้งที่อันตราย ปั่นจนเข้าเส้นชัย

แต่เรื่องตลกที่ดูจะไม่ตลกคือ เบสปั่นเกินมา 1 รอบ (คนอื่นปั่นแค่ 3 แล้วเข้าเส้นชัย พี่เบสของเราปั่น 4 รอบ ==' )


เบสเองเสียใจที่ไม่ได้รางวัล เขาร้องไห้ แต่เบสคงยังเด็กเกินกว่าจะมองเห็นว่าตัวเองมีใจที่ใหญ่กว่าตัว เด็ดเดี่ยว และเข้มแข็งมาก สายตามุ่งมั่นที่เราเห็นตั้งแต่ตอนเบสซ้อม เราว่าเบสไปถึงจุดที่เขาอยากไปได้ไม่ยาก ถ้าเขายังอยากไป และยังมีแววตาแบบนี้จนถึงวันนั้น

เนียร์ วัย 15 ปี ลงแข่งเสือหมอบ ประเภทถนน รุ่นยุวชนชาย ไคทีเรียม เด็กชายตัวเล็กผอมบาง ที่โค้ชเองยังบอกว่าความแข็งแรงของร่างกายไม่ได้มาตรฐานนักกีฬา แต่เนียร์ใจสู้มากกับการแข่งขัน 8 รอบของการปั่นรอบสระน้ำในม.พะเยา เนียร์ประคองตัวเองให้อยู่ในกลุ่มแรก ๆ ได้ตลอด ร่างผอมบางกับจักรยานสีชมพูซีดคันเก่าอันเป็นมรดกตกทอดจากแม่ พาตัวเองปั่นจนจบการแข่งขัน คะแนนอยู่ลำดับที่ 13 จากนักปั่นรุ่นราวคราวเดียวกันกว่า 30 คน

ในขณะที่เสก เพื่อนร่วมทีมรุ่นยุวชนอีกคน ยางรั่วกลางทางขณะปั่นไปได้เพียงไม่กี่รอบ สรุปสุดท้าย เขาปั่นไปไม่ถึงจุดหมาย ตอบคำถามเราด้วยความเข้มแข็งแต่มีน้ำตาคลอ เขาเสียใจ บอกกับเราว่าปีที่แล้วเขาซ้อมมาไม่พอ เขารอวันนี้ วันที่เขาแข็งแรงพอ มีพลังพร้อม แต่อุปกรณ์กลับไม่พร้อม

ทักษ์ นักกีฬาชายที่ตอนนี้ติดทีมชาติไปแล้ว ลงแข่งไคทีเรียม รุ่นเยาวชนชาย เราเห็นทักษ์ซ้อมหนักมาก วอร์มอัพหนักและนานมาก เสน่ห์ของทักษ์คือบุคลิกที่เคร่งขรึม และมีแววตากร้าวเมื่อมองสนาม เขามีความกระหายที่จะพาตัวเองไปข้างหน้า ไม่มองข้างหลังว่ามีใครตามหลังอยู่ เขาพยายามปั่นสุดกำลังในช่วงแรก ก่อนที่ช่วงท้ายหัวใจจะเต้นเร็วมากจนจุก Heart rate อยู่ที่ 210 ในขณะที่เพื่อนร่วมรุ่นในสนามก็บ้าพลังไม่แพ้กัน พวกเขาก้มตัวหมอบ สายตามองไปข้างหน้า สองขาปั่นเต็มกำลังท่ามกลางแดดตอนเที่ยง ไม่มีใครยอมใคร ไม่มีใครยอมแม้กระทั่งขีดจำกัดของตัวเอง

และสุดท้าย ทักษ์ก็ขึ้นโพเดียมรับเหรียญเป็นลำดับที่ 4

ในขณะที่เติ้ล นักแข่งรุ่นเยาวชนชายอีกคน กับรองเท้าเก่า จักรยานคันเก่า พร้อมความฝัน ความตั้งใจ จุดเริ่มต้นมาจากครอบครัวที่ไม่พร้อมเท่าคนอื่น แต่เติ้ลใจสู้มาก 12 รอบสนามที่หลายคนถอดใจ เติ้ลฝ่าฟันจนได้เข้าเส้นชัย ได้ที่เท่าไหร่ไม่รู้ แต่จะไปสำคัญอะไร ในเมื่อวันนี้เติ้ลชนะใจ และชนะขีดจำกัดของตัวเองไปแล้ว


เนียร์ เสก ทักษ์ เติ้ล และนักกีฬาอีกหลายคนที่ฉันไม่ได้กล่าวถึง
ในขณะแข่งขัน
พวกเขามีแววตาเดียวกันกับเจ้าเบส


สิ่งที่สร้างพลังให้ฉันอย่างมากมายมหาศาลในการทำงานครั้งนี้
คือเด็กกลุ่มนี้ช่างมีความคล้ายกันมากเหลือเกิน
ถ้าถอดชุดสำหรับแข่งจักรยานออก พวกเขาก็คือเด็กวัยรุ่นธรรมดา
แต่พออยู่กับจักรยาน เขากลายเป็นอีกคน
คนที่มีแววตามุ่งมั่น สะท้อนถึงความตั้งใจ
และมีความสุขกับสิ่งที่เขาทำ มีใจที่โคตรเด็ดเดี่ยว มีพลังบ้าดีเดือด พร้อมลุย พร้อมกระโจน

พวกเขาเหล่านี้กำลังบอกอะไรบางอย่างกับเรา
เราผู้อ่อนแอ เบื่อหน่ายกับโลก หมดไฟ หมดพลัง ไร้จุดหมาย เราไม่อยากแข่งขันกับใคร แม้กระทั่งตัวเอง

เรานั่งมองพลังของพวกเขาอยู่ข้างสนาม
ร้องไห้ใต้ต้นไม้ โดยพยายามไม่ให้ใครเห็น
เราลืมตัวเองที่เคยเป็นแบบพวกเขา
เราเคยเป็นคนที่มีพลังมหาศาล ไม่เคยกลัวอะไร ไม่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ
 

เราทำตัวเราหล่นหายไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ยิ่งพยายามอยากหลุดจากความรู้สึก และความคิดที่เป็นอยู่ ยิ่งพบว่าตัวเองแพ้


ได้มาฉุกคิดตอนพ่อน้องตาลบอกเราว่า เมื่อวานตอนเห็นเราวิ่งไปตามหมอมาดูคนเจ็บ หน่วยก้านเราไม่เลวเลยนะ ลองไปหากีฬาซักอย่างที่เราชอบ แล้วลงแข่งดูมั้ย

เออว่ะ วินาทีนั้นเราอยากเจอหมอ เราเห็นคนเจ็บ เราวิ่งไปโดยไม่สนใจใคร แล้วเราก็วิ่งมากับรถพยาบาล พอรู้สึกตัวถึงได้รู้ว่า เออ เหนื่อยชิบหายเลยว่ะ

ต่อไปคงต้องเอาความรู้สึกอยากโดยไม่คิดชีวิตมาเป็นตัวตั้งเวลาจะทำอะไรบ้างแล้วล่ะนะ

ขอขอบคุณน้องนักกีฬาทุกคนตลอด 3 วันของการแข่งขัน ที่ทำหน้าที่ของตัวเองได้เต็มที่ และสร้างพลังให้กันมากมาย
ต่อจากนี้เป็นหน้าที่ของเราเอง ที่ต้องมองหาสนามชีวิตของตัวเอง ต้องกระหาย ต้องอยาก ต้องเข้มแข็ง ต้องมีพลัง

บันทึกแด่ฉันในวันที่อ่อนแรง :)
SHARE
Writer
Porpeawchanhom
Extra ordinary
Women who love to work, travel and eat.

Comments

Knitver
1 year ago
คนเราน่ะ มีความอ่อนแอซ่อนอยู่ในตัวกันทุกคน ถึงจะอ่อนแอ แต่ถ้ารู้จักเดินไปข้างหน้า ก็โอเคนะ เพราะงั้นคนเราถึงได้เข้มแข็งได้

เราอาจจะมีบางครั้ง ที่เราคิดว่าตัวเองเข้มแข็งแล้ว แต่มันก็ไม่เสมอไป มันทำให้เรากลับมาคิดว่า เข้มแข็งจริงหรอ เราทำเต็มที่กับหน้าที่เราแล้วหรอ 

ผมว่า การที่นักกีฬาเหล่านั้น มีแววตาที่เหมือนกัน มันเป็นเพราะ เขาได้ทุ่มเททั้งกายและจิตวิญญาณเพื่อการปั่นจักรยานของเขา มันเป็นJust One Lifeของเขา เขาถึงทุ่มสุดชีวิตเพื่อมัน

บางที คุณอาจจะยังไม่เจอ(หรืออาจจะเจอแล้ว) สิ่งที่มันเป็นSuper Objectiveในชีวิตของคุณ แต่ถ้าเจอแล้วล่ะก็ ขอให้ทุ่มเทกับมันให้เต็มที่ เหมือนที่เหล่านักปั่นจักรยานทำนะครับ:)  
Reply
Porpeawchanhom
1 year ago
ขอบคุณนะคะ โทษทีน้าพี่ตอบช้า เพิ่งเห็น / ขอบคุณมากเลยครับ :)