วาฬกับกระจก
ในท้องทะเลแห่งนี้มีล้านคำถามที่ฉันมักจะถามกับตัวเองเสมอมา...


ช่วงเวลาที่ฉันได้ขยับร่างอันเทอะทะให้สอดคล้องกับใต้ท้องมหาสมุทรมืดมิด ถึงแม้มันจะรู้สึกเหงาขึ้นมาแต่ในทางกลับกันก็เพลิดเพลินไปอีกแบบ

คำถามที่ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดเปรียบดั่งฟองอากาศที่ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ ไม่มีหยุด

ระหว่างแหวกว่ายน้ำผ่านเส้นทางที่ไม่มีป้ายบอกทาง การตอบคำถามเหล่านั้นมันทำให้ฉันมีแรงที่จะว่ายต่อไป

คำถามที่เหมือนกับการเป่าฟองสบู่เล่นของเด็กๆที่ทั้งสนุกและไม่คิดมากอะไร

อาหารโปรดของเราคืออะไร?
การ์ตูนเรื่องโปรดคืออะไร?
สีที่ชอบที่สุด?

การตอบคำถามเหล่านั้นมันทำให้ฉันรู้จักตัวตนของตัวเองมากขึ้นและฉันก็ภูมิใจกับสิ่งเหล่านั้นมากๆด้วย

การฟังเสียงจากที่ไหนสักที่ก็เป็นอีกอย่างที่ฉันชอบ บางทีฉันก็เผลอฮัมเพลงตามพลางขยับครีบทั้งสองข้างให้เข้าจังหวะ

ฉันไม่สามารถถามใครได้ว่าฉันร้องเพลงเพราะแค่ไหนเพราะความถี่ 52 เฮิร์ตที่แตกต่างจากวาฬตัวอื่นๆ แต่แค่ฉันรู้ว่าฉันชอบร้องเพลงมากๆก็เพียงพอแล้ว

ฉันว่ายไปเรื่อยๆก็เจอสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาด มันเป็นสัตว์ตัวใหญ่และรูปร่างคล้ายปลา

ฉันรับรู้ได้ว่ามันกำลังเลียนแบบฉันอยู่ พอลองว่ายเข้าไปใกล้ๆมันก็ว่ายเข้าหาตาม ลองขยับไปด้านข้างมันก็ขยับตามเช่นกัน

ฉันเริ่มโมโหมันและมันเองก็เริ่มโมโหตามฉันเช่นกัน

ฉันว่ายเข้าไปหวังจะคุยให้รู้เรื่องแต่แล้วก็เหมือนมีแผ่นอะไรสักอย่างกั้นเอาไว้ ฉันไม่สามารถว่ายเข้าหาสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดนั้นได้

เจ้าวาฬผู้โง่เขลา...มันคือตัวเธอเอง



กระจกใต้ท้องมหาสมุทรได้รับรู้การมีตัวตนของมันเพราะวาฬแสนโดดเดี่ยวอย่างฉัน

เหล่าฟองอากาศได้ผุดขึ้นมาจากด้านล่างและแตกกระจายรอบๆตัวของวาฬ รวมถึง 'คำถาม' ที่ถูกส่งมาจากใต้ท้องมหาสมุทรอันมืดมิดที่เจ้าวาฬไม่เคยหยั่งถึงมัน


เธอรักตัวเองมากแค่ไหน?


คำถามจากก้นบึ้งที่ถูกกดทับเอาไว้ด้วยมวลน้ำมากมาย มวลน้ำที่ถูกกลัั้นเอาไว้เพื่อแสดงถึงความเข้มแข็งเหมือนดั่งรูปภายนอก

เจ้าวาฬนิ่ง คำถามมันช่างยากซะเหลือเกิน ยากเกินกว่าที่วาฬอย่างฉันสามารถส่งความถี่ตอบคำถามนี้ไปได้

เธอร้องไห้กับใครครั้งล่าสุดเมื่อไหร่?
วิธีการยิ้มและหัวเราะที่เธอชอบทำ?
เธอกินข้าวครั้งสุดท้ายกับใครสักคนเมื่อไหร่?


          เส้นทางไหนที่เธอกำลังเลือกเดิน?           ตัวตนของเธอเป็นแบบไหน?


ฉันร้องไห้ให้กับคำถามพวกนั้น
ไม่รู้ ไม่รู้ ไม่รู้ ไม่รู้
เป็นคำตอบที่ฉันหามาทั้งชีวิตแต่ก็ไม่พบ


...ฉันจำไม่ได้ว่าตัวเองร้องไห้ให้ใครเห็น แต่ฉันร้องไห้อยู่ทุกวัน
...ฉันไม่สามารถบอกวิธียิ้มหรือหัวเราะที่แน่ชัดได้ ถ้าเธออยากรู้ก็ลองสวมหน้ากากที่ฉันสร้างขึ้นสิ
...ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าฉันมีใครสักคนที่อยากกินข้าวด้วยกัน


ฉันหลงทางอยู่จะบอกเธอได้อย่างไรว่าตัวเองกำลังว่ายไปทางไหน?
ในที่ที่ไร้เส้นทาง แม้แต่ป้ายบอกทางก็ยังไม่มี
ฉันเพียงแค่อยากว่ายไปเรื่อยๆ รอวันที่ตัวเองจะมีความกล้าพอ
...กล้าพอที่จะว่ายเหนือน้ำ

ฉันไม่เข้าใจตัวเองเสียเลยที่เป็นแบบนี้
ตัวตนที่เหมือนกับกระจก
ระยะห่างที่เท่ากัน รูปร่างหน้าตาการเคลื่อนไหวที่เหมือนกันทุกอย่าง
แม้เราจะใกล้ชิดกันได้ เพียงแค่ทาบฝ่ามือ
แต่ฉันก็ไม่สามารถเข้าถึงตัวตนของตัวเองได้


ตอนร้องไห้ใบหน้าเธอเป็นแบบไหน? เธอมีความสุขหรือเปล่า? อะไรที่ทำให้เธอรู้สึกแย่? เธอเหงาไหม? สิ่งที่เธอกลัวมากที่สุดใต้ท้องมหาสมุทรแห่งนี้คืออะไร?

...รู้คำตอบอยู่แก่ใจแต่เหมือนมีก้อนจุกอยู่ตรงอก
...ทำให้ฉันไม่สามารถตอบมันได้



ไม่นานนักฟองอากาศได้ผุดขึ้นมาอีกครั้งและจางหายไป...

SHARE
Written in this book
Lonely Whale
Writer
Tofuu_Bear
หมีขาว กับ เต้าหู้
เมื่อขนปุยกับนุ่มนิ้มมาเจอกัน..

Comments

nisfuheart
2 years ago
สู้ๆนะคะ
Reply
Tofuu_Bear
2 years ago
ขอบคุณนะคะ.__.
Origamidollx
2 years ago
เจ้าหมีขั้วโลกสีขาวๆไม่เป็นไรนะทุกคนก็หลงทาง เพ้ออีกนิดคงเจอทางแล้วหละ^^ช่วงนี้เพ้อ ไม่เป็นไรใช่ป่าว
Reply
Tofuu_Bear
2 years ago
ค่า ขอบคุณนะคะ
PGMs
2 years ago
เป็นเรื่องราวที่ดีเรื่องหนึ่งที่ผมได้อ่านเลยนะครับ
Reply
NadiyaAS
2 years ago
ฉันหวังว่าวันนึงปลาวาฬจะเข้าใจทุกๆคำตอบในฟองอากาศพวกนั้น แต่ก็ต้องเผื่อใจไว้ว่าในอีกวันนึงฟองอากาศฟองใหม่จะมีอีก และบางฟองอาจจะหน้าตาคล้ายๆเดิม แต่ปลาวาฬจะรู้จักตัวเองมากขึ้นแน่ๆค่ะ :)
Reply
Tofuu_Bear
2 years ago
ไม่นานนักเจ้าวาฬอาจจะรู้สึกรักฟองอากาศพวกนี้ก็ได้ สักวันหนึ่ง :)
skyrain
2 years ago
ชอบการเล่าถึงวาฬมากค่ะ
ทำให้เราได้พบเจอวาฬในตัวเราเองหลายตัวเลย 😄 หวัง..ให้สักวัน จะมีสิ่งมีชีวิตบางชนิดที่ได้ยินเสียงวาฬทุกตัว 😉
Reply