"กูเป็นแม่มึงนะ!"
"เค้ากะ....ก็ตะ....โกนว่า กูเป็นแม่มึงนะ! มึงอย่ามาสอนกู แล้วก็เข้า...ห้องไป" เสียงสั่นเครือยากจับใจความของน้องสาวอายุสิบห้าปีส่งผ่านลำโพงโทรศัพท์มือถือ อีกแล้ว รอบที่เท่าไหร่ของปีแล้วก็ไม่รู้ ฉันนึกย้อนถึงเหตุผลเดียวที่ทำให้ตัวเองตะเกียกตะกายเข้ามาเรียนในกรุงเทพ 
เพราะฉันเกลียดคำพูดแบบนี้ เกลียดเรื่องพวกนี้ เกลียดการทะเลาะเปล่าประโยชน์ เกลียดครอบครัวเฮงซวย แต่ฉันก็ไม่เคยหนีพ้น 
ฉันนึกภาพตัวเองแทนที่น้องสาว เด็กผู้หญิงคนนั้น ฉันเคยผ่านมันมาก่อน คนที่เพิ่งรับรู้ว่าตัวเองเป็นแค่สัญลักษณ์ของความล้มเหลวในชีีวิตพ่อ และความอ่อนแอของแม่
หลังจากน้ำตาและเวลาที่ผ่านไปเกือบชั่วโมง ฉันก็ปะติดปะต่อเรื่องได้ พ่อโทรมาเพื่อปฏิเสธที่จะให้ค่าใช้จ่ายรายวันกับแม่และน้อง(เพราะเขาเองก็ไม่มี!) น้องไม่มีเงินไปโรงเรียน แม่เซ้าซี้ พ่อก็หมดความอดทน กุเรื่องเสียๆหายๆขึ้นมาด่าทอตะคอก แม่วางสาย หนีเข้าห้องไปร้องไห้
พ่อโทรมาข่มขู่น้องทางโทรศัพท์ 
น้องโทรมาระบายให้ฉันฟัง
เพราะแม่ไม่พร้อมที่จะรับฟังอะไรก็ตามที่น้องพูด
ฉันปลอบโยนน้องสาว
ครั้งสุดท้ายที่ฉันร่วมเป็นพยานในเหตุการณ์แบบนั้น วันที่(แม่ปล่อยให้)พ่อตบหน้าน้องเพื่อยั่วให้ฉันโกรธ วันที่เขาบอกให้น้องเก็บของออกจากบ้าน วันที่แม่เลือกเกาะขาฉันเพื่อปกป้องพ่อจากการถูกฉันทำร้าย วันที่ฉันเองเป็นฝ่ายเลือกที่จะเก็บของจากมา
วันที่พ่อโทรมาขอคืนดีและอ้อนวอนขอความรักจากฉัน 
ฉันบอกแม่ว่าให้หย่าเสียที การที่พ่อมีครอบครัวใหม่ที่คุณภาพชีวิตดีกว่าเรามันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาต้องการอะไร
"แต่เรายังต้องเอาเงินเขานะ" แม่ตอบเสียงอ่อย ก็เรียกเงินสิ ฉันบอกไป คุยให้ชัดเจนไปเลยว่าเดือนละเท่าไหร่ แล้วไม่ต้องมายุ่งกันอีก แม่จะได้ไม่ต้องดูแลญาติเขาฟรีๆแบบทุกวันนี้ด้วย แม่เงียบ
แม่ไม่อยากหย่า แม่รักพ่อ และนี่เป็นเหตุผลเดียวที่ฉันและน้องต้องทนอยู่ในครอบครัวเฮงซวย
แล้วแม่ก็พูดอะไรบางอย่างที่จับใจความได้ว่า "แกยังเด็ก แกไม่เข้าใจหรอก" ใช่ ฉันยังเด็ก
และฉันในวัยสิบหกปีก็เคยถูก(ทิ้ง?)ให้อยู่ตามลำพังกับน้องสองคนตอนที่แม่ทำงานต่างจังหวัด ฉันยังเด็ก ฉันจึงมักง่ายทิ้งการเรียนออกไปทำงานหาเงินค่าข้าวค่าหอค่าไฟเพราะเงินกยศ.ไม่ออกจนเกรดตกฮวบ ฉันยังเด็ก ฉันจึงโง่พอที่จะยอมไปนอนกับเพื่อนชายเพื่อแลกมาม่าสองห่อกับเงินสองร้อย ฉันยังเด็ก ฉันจึงรับมือกับความเจ็บปวดได้ไม่ดีนัก และจบลงด้วยการเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคจิตเวช
ตอนที่แม่มีฉันเธอก็ยังเด็ก เธออายุเท่าฉันในตอนนี้ เธอแค่ตัดสินใจเก็บข้าวของออกจากบ้านเพื่อมาอยู่กับผู้ชายที่เธอรัก เธอยังเด็ก แต่เธอคงเข้าใจความรักในแบบที่ฉันในตอนนี้ยังไม่เข้าใจละมั้ง
แต่สิ่งที่เด็กอย่างฉันเข้าใจ จนกระทั่งวันนี้แม่ก็ไม่เคยเข้าใจ
"เข้มแข็งซักทีเถอะ! ทำเพื่อตัวเองกับลูกบ้าง!" ฉันอยากจะกรีดร้องตะโกนออกไป 

"กูเป็นแม่มึงนะ! มึงไม่ต้องมาสอนกู!" 

ใช่... แม่เป็นแม่ของฉัน นั่นคือความจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยนไป
น้องสาวฉันหยุดร้องไห้แล้วตอนนี้ 
"แล้วแม่เป็นไงบ้างวะ" ฉันถาม
"ก็ร้องไห้อยู่ในห้องอะ"
"แกเข้าไปปลอบเค้าหน่อยดิ"
.
.
.
"อือ"
เพราะแม่เป็นแม่ของฉัน ฉันจึงต้องปลอบโยนเธอในยามที่เธออ่อนแอ

SHARE
Writer
Manifesto
a tofu
เต้าหู้ไข่ไม่นอน

Comments