รักของฉัน กับ ภาพฝันของเขา
ฉันชื่อ นางสาว ธิดา วรรณวิทยา ฉันเหมือนกับผู้หญิงๆทุกคน สิ่งที่ฉันอยากมีคนรักดีๆ แต่ฉันไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นอยู่อย่างหนึ่ง

...ฉันมีความลับ

แปดปีที่แล้ว ฉันชื่อว่า นาย ธาดา วรรณวิทยา
และความลับก็มีหนทางของมันที่จะเล็ดรอดออกไปเสมอ

เหมือนในเวลานี้

คนรักคนแรกในชีวิต ผู้ชายคนแรกที่ฉันรัก และเผลอเข้าใจไปว่าเขารักฉันไม่ต่างกัน แต่... เขารู้ความลับนั้นแล้ว เขารู้แล้วว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาฝัน ฉันไม่มีทางที่จะสร้างสิ่งที่น่าอัศจรรย์ร่วมกับเขา ไม่ใช่แม่ของลูกเขา และไม่มี วันเป็นได้ ด้วยวิธีใดก็ตาม ทุกสิ่งที่เขาคิดว่าฉันเป็น ทุกสิ่งที่เห็นว่าฉันมี มันล้วนแล้วแต่ถูกวิทยาศาสตร์บนโลกนี้นี้สรร สร้างขึ้น ปลอม มีแต่เปลือก

 ฉันเป็นผู้ชาย เรารู้แน่ชัดแล้ว ด้วยวิธีใดก็ตาม ด้วยหลักฐานใด ใครเป็นคนบอก ฉันไม่ต้องคิดถึงมันแล้ว เพราะ ผู้ชายที่เป็นโลกทั้งใบของฉันคนนี้ เขารู้แล้ว และจะไม่มีทางถอยหลังกลับมาลืมมันไปได้อีก ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างไร รู้สึกอย่างไรตอนนี้ มันมีแต่ความฉงนเวียนวนอยู่ในสายตาเขา และมีแต่ความเศร้าเวียนวนในหัวใจฉัน

เราทั้งคู่เงียบ เงียบเสียจนได้ยินเสียงปีกหิ่งห้อยขยับ เงียบ...เสียจนได้ยินเสียงธารน้ําใสไหลนิ่ง เสียงหวิ่งๆของ แมลงเรไร ทําหัวใจฉันรวนเร เขาเลือกที่จะพาฉันมาที่นี่ เพราะอยากบอกเรื่องนี้หรือเปล่า เขาอยากให้การจากลาของ เราสวยงามหรือ ใจดีเกินไปหรือเปล่า สําหรับคนที่หลอกเขามานานหลายปีขนาดนี้ กลิ่นชื้นฝนลอยเข้ามาแตะจมูก ฝน จะตกแล้วหรือ ฟ้าจะใจร้ายกับฉันไปหน่อยหรือเปล่า การจากลาของเราจะต้องครบองค์ความเศร้าขนาดนั้นเชียว ฉัน ได้แต่แค่นยิ้มกลั้นน้ําตา
ฝนที่ตั้งเค้าเหมือนจะตก ทําให้ฉันย้อนนึกถึงอดีต วันที่เจ็บปวดที่สุดวันนึงในชีวิต

แปดปีที่แล้วฉันคิดว่า เมื่อไหร่ที่ฝนตกฉันจะตาย ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว ฉันจะฆ่าตัวตายในวันที่ฝนตก ฉันไม่ได้นึกถึงการจากลาจากกับอะไรเลยในชีวิต สิ่งเดียวที่ฉันนึกถึงมีเพียงแค่ ฉันจะออกจากร่างนี้ไปซะ ฉันไม่อยาก ทนอยู่ในตัวของผู้ชายคนนี้แล้ว ฉันน่าจะได้เกิดมาเป็นผู้หญิง

หยาดฝนเม็ดแรกตกลงมา พร้อมกับหยาดเลือดหยดแรกที่หยดออกมาจากตัวฉัน ฉันกินยาเข้าไปแล้ว ฉันแช่ น้ําอุ่นแล้ว ฉันกรีดตามแนวเส้นเลือดแล้ว เลือดจะไหลออกมาเยอะในเวลาไม่นานแน่นอน ฉันเตรียมตัวมาดีแล้ว ทีนี้ ล่ะ ฉันจะไม่ต้องอยู่ทนใช้ชีวิตโง่ๆ ในโลกที่มีแต่คนใจแคบๆ จะตายหรือยังไง แค่ผู้หญิงคนนึง ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่ คุณอยากให้เขาเป็น อยู่ในโลกที่มีแต่คนไม่เข้าใจฉันซะที โลกที่สร้างสิ่งที่ฉันไม่ต้องการให้ฉัน ทั้งๆที่ฉันรู้ดีอยู่แล้วว่าฉัน อยากเป็นอะไร

ฝนเริ่มตกลงมาเม็ดหนาขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับหยาดน้ําสีแดงที่ไหลรินออกมาจากข้อมือบางที่ทนอดข้าวอดน้ํา มานานหลายเดือน เพื่อที่จะได้ร่างบางเล็กจ้อย เท่ากับผู้หญิงที่ฉันอยากจะเป็น แต่ก็ไม่มีทางจะเป็นได้ แล้วฉันจะอยู่ไป เพื่ออะไร ฉันเกลียดที่ฉันต้องเป็นผู้ชาย ฉันดีใจทุกครั้งเวลาที่ฉันผมยาวแล้วทุกคนล้อว่าฉันเป็นผู้หญิง ฉันเคยลองคิด ภาพอนาคต ผู้ชายแบบไหนที่ฉันจะเป็นเมื่อฉันโตขึ้น ฉันคิดถึงการเป็นสามี เป็นพ่อคน ฉันทนไม่ได้ที่ต้องคิดภาพ อนาคตของตัวเองที่ต้องแต่งงานกับผู้หญิงสักคน มีลูก และใช้ชีวิตร่วมกับเขา มันเหมือนฉันติดอยู่ในเขาวงกตมืดที่ไร้สิ้น ทางออก เวลาเดียวที่ฉันมองเห็นอนาคตที่มีความสุข ก็คือเวลาที่ฉันจินตนาการภาพอนาคตที่ฉันเป็นผู้หญิง อยู่ในนั้น ฉันทนอยู่ในโลกนี้ไม่ได้ ถ้าต้องทนอยู่กับการเป็นผู้ชายคนนี้ กับชื่อนี้

ฉันเห็นเงาสะท้อนของหยาดฝนบนฟ้า จากกองเลือดที่พื้น สมแล้วที่เรียนหมอตามที่พ่อสั่ง ฉันทานยาให้หลอด เลือดเปิดเต็มที่ จะได้ตายไวๆ เสียเลือดจนไม่รู้สึกตัวไวๆ ฝนที่ตกอยู่ข้างนอก คงจะเจิ่งนองบนพื้น เหมือนเลือดของฉัน ที่เริ่มไหลกองเช่นตอนนี้หรือเปล่า 

ชั่ววินาทีที่ฉันเผลอไผลล่องลอยไป กําลังจะปล่อยใจทิ้งทุกอย่างตรงนี้ แสงสว่างจากประตูก็เปิดออก พ่อ พ่อ เปิดประตูเข้ามา พ่อมองหาฉันหรอ พ่อจะมาได้ยังไง กายใจของฉันไม่รับรู้อะไรแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์ยาหรือเพราะ เลือดที่ไหลริน ฉันจําอะไรไม่ได้ แต่นอกจากหยาดฝน และหยาดน้ําตาที่เปื้อนหน้าพ่อ ฉันจําสิ่งนึงได้ เสียงที่ดังในใจฉัน มากกว่าเสียงฝน

“ดาไม่ใช่ลูกชายพ่อแล้วนะ” ฉันเอ่ยเสียงแผ่วเบาพร้อมหยาดน้ําตา

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้ว ดาตั้งสติ ใครก็ได้ ดาจะเป็นใครก็ได้ ใครก็ดีกว่าลูกของพ่อตาย อย่าตายนะ” 

คําพูดเหล่านั้นยังสะท้อนก้องในหัวฉัน พ่อช่วยชีวิตฉัน ดึงฉันออกมาจากจุดนั้น และผ่านช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนผ่านชีวิตนี้ไปด้วยกันกับฉัน จนมาถึงวันที่ฉันเปลี่ยนแปลงเป็นผู้หญิงเต็มตัว เปลี่ยนสภาพภายนอกให้เป็นคน เดียวกับคนที่อยู่ภายในใจฉันมาตลอด

และวันนี้ฝนจะตกอีกครั้งหรือ ตอนนี้ตั้งเค้าจะตกลงมาอีกแล้วหรือเปล่า กลิ่นชื้นฝนเริ่มลอยเข้ามา ลมเย็นวูบ ไหวลูบกายของฉัน ถ้าเป็นเวลาก่อนหน้านี้ เขาคงวาดแขนโอบกอดให้ความอบอุ่นฉัน ปกป้องหญิงสาวร่างบางน้อยที่ เขารักจากลมพัดแรงแล้ว แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกต่อไป ฉันไม่ใช่ผู้หญิงน่าทะนุถนอม อ่อนใสแบบบางดั่งตุ๊กตากระเบื้อง เคลือบ แต่กลายเป็นผู้ชายเหมือนกับเขา มีเนื้อแท้เหมือนกันกับเขา เคยเป็น เคยทํา หลายสิ่งเหมือนเขา แน่นอนที่สุด เขาเกลียดฉันไปแล้ว

“คุณจะเลิกกับดา ... ใช่ไหม” ฉันเอ่ยถามเสียงแผ่ว คําตอบมีเพียงความเงียบ ...เขาหันหลังให้ฉัน

“พูดกันให้รู้เรื่องก่อน” ฉันพูดเสียงดัง เขาหันมามองพลางขมวดคิ้ว แววตาสงสัย อ่อ เสียงแหบห้าวของฉันที่ เมื่อก่อนเขาว่ามันก็มีแสน่ห์ดี ตอนนี้มันกลายเป็นเสียงผู้ชายไปแล้วใช่ไหม มันทําให้เขาเกลียดแล้วใช่ไหม ก็ดี

“คุณจะเอายังไง” ฉันใจสู้ถามเขาอย่างหนักแน่น

“ผมทําใจไม่ได้”สีหน้าที่แสดงออกมาพร้อมคําพูดเฉือดเฉือนหัวใจของเขา“เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้” เขา เอ่ยเสียงแผ่ว หันหลังกําลังจะเดินหนีไป

ฉันเอื้อมมือออกไปคว้ามือหนาของเขาไว้ หยาดฝนเม็ดแรกตกลงมาแล้ว ตกลงบนข้อมือบางของฉัน เห็น สัญลักษณ์ที่ไม่มีวันลบเลือนไปได้ ร่องรอยความเจ็บปวดที่ฉันฝากไว้กับตัวเอง

“ทําไมถึงเป็นไปไม่ได้” ฉันตะโกนถามเสียงดัง มีเพียงแววตาเศร้าและเสียงเงียบเท่านั้นเป็นคําตอบ ฉันเม้ม ปากกลั้นสะอื้นไว้ ดึงมือของเขาเข้ามาแนบชิดที่หน้าอกของตัวฉัน ตําแหน่งที่หัวใจของฉันเต้นระรัวเร็ว

“นี่ไงคุณ ฉันไม่ใช่คนที่คุณรักแล้วหรอ” ฉันตั้งคําถาม “จับสิ นี่ฉันไง แตะตัวฉันสิ นี่ไง ผู้หญิงของคุณ” ฉันกด มือเขาลงบนหน้าอกของฉัน “ถึงคุณจะมองว่ามันปลอม แต่เสียงที่เต้นอยู่... มันเป็นของจริงนะ ... ได้ยินไหม” น้ําตาฉัน ไหลออกมา พร้อมฝนที่โปรยลงมาช้าๆ เขาจะเห็นน้ําตาของฉันไหมนะ

“ปล่อยมือผม” เขาพูดพร้อมสะบัดมือออกอย่างแรง “มันเป็นไปไม่ได้!” เขาตะโกน

“ทําไมมันจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ ฉันก็เป็นคน คุณก็เป็นคน หัวใจเราก็เต้นเหมือนกันไม่ใช่หรือไง” ฉันตะโกนฝ่า เสียงฝนตอบเขา

“ผมไม่ชอบกะเทย!” เขาตอบเสียงดัง “ผมไม่ชอบผู้ชาย มันผิดธรรมชาติ” สีหน้าของเขาตอนนี้เป็นสีหน้าที่ ฉันเกลียดที่สุด สีหน้าลําบากใจ และแววตารังเกียจเดีดยดันท์ เขาว่าต่อ “ผมไม่...ผมไม่ได้รักคุณ” เขาเดินจากไป แว่ว เสียงเขา ฉันก็เหมือนไม่มีเสียงอีกเลย ฉันไร้สิ้นแรงจะโต้ตอบ หมดเรี่ยวแรงจะนึกคิดคําพูดมารั้งเขา แต่ถึงมีแรงจะรั้ง ก็ ไม่มีหวังว่าเขาจะอยู่ ช้าเกินไป เวลาเหมือนเดินช้าลงเรื่อยๆ เขาหายลับไปแล้ว แต่มือฉันยังค้างกลางอากาศอยู่ที่เดิม

เขาจากฉันไปแล้ว

เขาที่เปรียบเสมือนฝนเย็นฉ่ํา ที่หยาดหยดลงมาเติมพลังชีวิตให้ฉัน ในวันที่ฉันเป็นคนใหม่ ไม่กล้าจะรักใคร ไม่ กล้าจะเปิดเผยสิ่งใดในใจกับใคร เขาเข้ามาทําให้แผ่นดินแห้งแล้งของฉัน กลับมาชุ่มชื่น ยินดีปรีดาจะมีชีวิตอยู่ต่ออีก ครั้ง จนฉันเผลอไผลลืมไปว่า ฉันจะโกหกเพื่ออยู่ในโลกแห่งความฝันนี้ไปตลอดไม่ได้ วันนึงฝนพรําชุ่มฉ่ําจะต้องหายไป และผืนดินจะแล้งน้ําอีกครั้ง ฉันเคยคิดว่าเขาอาจจะรับได้ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะรับผืนแผ่นแดนดินถิ่นนี้ไม่ได้เลยสักนิด

 ฝนตกลงมาแล้ว หนักมากขึ้นกว่าตอนที่เขายังอยู่ ป่านนี้เขาคงขับรถกลับไปแล้ว ดีแล้วล่ะ คงไม่เปียกฝนเท่า ฉัน เขาไม่โง่มายืนตากฝนอย่างฉันหรอก เดี๋ยวก็ป่วยกันพอดี ส่วนฉันน่ะ จะป่วยจะตายยังไงก็ไม่สําคัญหรอก เขาจาก ไปแล้วนี่ หรือจะตายไปวันนี้เลย ฝนตกพอดี ฉันไม่ได้อยากจะอยู่อยู่แล้ว ฆ่าตัวตายอีกสักทีจะเป็นไรไป

ฉันเคยเฝ้าถามตัวเองนับร้อยนับพันครั้ง ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะเลือกที่จะเปิดใจกับการเป็นสิ่งที่ฉัน เป็นอยู่หรือจะปิดตัวเองแล้วเป็นในสิ่งที่โลกนี้สร้างฉันมา เป็นสิ่งที่คนทั่วไปคิดว่านี่คือธรรมชาติ นี่คือสิ่งที่ถูกต้อง เป็น ความจริงที่เราควรจะเป็น การเป็นแบบที่ฉันเป็นอยู่นี่ มีแต่จะเจ็บปวด มีแต่ถูกทําร้าย เราแพ้ไปเสียทุกทาง ตั้งแต่ยังไม่ เริ่ม มีศัตรูที่สู้อะไรไม่ได้ เพียงเพราะคุณไม่ได้เกิดมาเป็นแบบที่โลกนี้ต้องการ คําตอบที่ฉันได้รับจากตัวเองคือ ฉันก็ยัง อยากเป็นฉัน ไม่มีอะไรแทนที่ตัวตนที่แท้จริงของเราได้ และฉันยืนยันจะตายไปกับมันด้วย

หยาดฝนตกเม็ดหนาขึ้นเรื่อยๆ ร่างของฉันเปียกชุ่มไปทั้งร่าง เสื้อผ้า ผมเผ้า เปียกแนบลู่ไปกับส่วนสัดร่างกาย ที่ฉันยอมแลกทุกสิ่งเพื่อให้ได้มันมา ร่างที่ฉันสละทุกอย่างที่เกิดมาพร้อมกับมันไป เพื่อจะเป็นสิ่งที่ใจปรารถนา ลบสิ่งที่ ฉันไม่ต้องการไปจากตัวตนของฉัน ได้เป็นฉันที่ฉันฝันถึง เพียงแค่นั้น เพียงพอแล้วหรือยัง

ฉันยังต้องการใครมายืนยันความมั่นใจ ทําให้ฉันแน่ใจว่าตัวเองดีพอแล้วหรือเปล่า ฉันถามตัวเองซ้ําๆ ฉันควร ตอบว่า ฉันไม่ต้องการแล้ว ใช่ไหม ทําไมฉันต้องทําลายชีวิตที่ทุกอย่างเพื่อให้ได้มา เจ็บปวดทนทุกข์ทรมาณ ทั้งกายทั้ง ใจเพื่อให้มีวันนี้ เพื่อเขาด้วย

ฉันจะยอมพร้อมทําร้ายตัวเอง ทําทุกทางเพื่อให้มีฝนตกเย็นฉ่ําใจเพียงชั่วครู่ ขนาดนั้นเลยหรือ ฉันตีตราค่าตัว เองจากการให้ค่าของคนอื่นขนาดนั้นเชียว ฉันอาจจะไม่ใช่ผืนดินแห้งที่ต้องการฝนตกเพื่อให้พืชพรรณเจริญเติบโต เหมือนป่าดงพงไพรอื่น บางทีฉันอาจจะเป็นทะเลทราย ทะเลทรายที่ไม่ได้แห้งแล้งน้ําจนต้องให้ทุกคนมาเวทนา แต่ฉัน เป็นทะเลทรายที่ไม่ได้ต้องการการยอมรับจากฟากฟ้า ความชุ่มช่ําจากหยาดฝน ฉันไม่ได้ต้องการให้มีฝนพรําฉ่ําลงมา ทุกเดือนยาม เพียงเพื่อจะบอกว่าฉันได้รับความรัก หรือความยอมรับแล้ว

แต่ฉันยอมรับตัวเอง ยอมรับสิ่งที่ฉันมีอยู่ ฉันอยู่กับสิ่งที่ฉันมี ฉันสร้างความมหัศจรรย์อันแสนสวยงามจาก ทะเลทรายแห้งแล้งผืนนี้ได้ ใครกันจะวัดว่าผืนทะเลทรายสีทองมันงดงามน้อยกว่าผืนป่าเขียวขจีล่ะ ... ไม่มี

มันปลอบประโลมฉันได้ดีเหลือเกิน การได้ยินเสียงฝน ฝนทุกเม็ดตกลงมา ขนาดของมันเท่ากันทุกหยาด ล้าน หยาดฝนที่พรมทั่ว ทุกเม็ดหยาดตกลงมาเหมือนกันหมด เหมือนกับพวกเราทุกคน นี่มิใช่หรือธรรมชาติ หยาดฝนนี่ไง ธรรมชาติที่ทุกคนเฝ้าฝันหา เราทุกคนเท่ากันตามธรรมชาติ แล้วฉันผิดธรรมชาติอย่างไร อะไรที่คุณเอามาวัดฉันกัน

ฉันไม่ต้องการใครแล้ว ไม่ต้องการให้ใครมากะเกณฑ์ฉันอีกต่อไปแล้ว ฉันไม่ต้องการเขาด้วย ฉันบอกลาเขาเบาๆเพียงในใจ ฉันไม่ต้องการให้เขากลับมาแล้ว คนเดียวที่ฉันต้องการให้กลับมาคือตัวฉันเอง
คือตัวฉัน ตัวตนของฉัน
ที่ร่วงหล่นจมหายไปกลางทางแห่งชีวิต
บนเส้นทางแห่งการเติบโต และยอมรับชีวิตใหม่

ฉันปล่อยให้หยาดน้ําฟ้าโอบอุ้ม ห้อมล้อมฉัน ปล่อยให้หยาดฝนพรํา ได้พร่ําพรมลงบนทุกพื้นที่ของร่างกาย ของฉัน แผ่นดินของฉัน แผ่นดินที่ฉันภูมิใจ
ให้หยาดฝนสีเงินได้ตกลงบนใบหน้า ให้เสียงฝนโปรยปรายได้ร้องเพลงกล่อมใจให้ฉันหลับตา 

สุดท้ายคนเดียวที่เราต้องการในชีวิต

คือตัวเราเอง
SHARE
Writer
AIKAMITAO
stardust
The truth is, I pretend to be a cynic, but I am really a dreamer who is terrified of wanting something she may never get

Comments

nisfuheart
8 days ago
สู้ๆนะคะ
Reply
NookNook
8 days ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆๆ
Reply
CJMYMINE
8 days ago
สู้นะคะ
Reply
parrot
7 days ago
สู้ๆนะคะ
Reply
NEEDYOU
7 days ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ ฮึบบ
Reply